تست غربالگری سه ماهه دوم: تشخیص قطعی تر نقص های ژنتیکی مادرزادی

تست غربالگری سه ماهه دوم تشخیص قطعی تر نقص های ژنتیکی مادرزادی

خانم های باردار معمولا در فواصل یک ماهه برای ارزیابی وضعیت خود نزد پزشک می روند. خانم هایی که مشکلات سلامتی داشته و یا بارداری آنها بارداری پر خطر است معمولا در فواصل کمتر و بیشتر از دیگر افراد توسط پزشک معاینه و بررسی می شوند. معاینات منظم در سه ماهه ی اول بارداری مهم هستند. اهمیت این معاینات در سه ماهه ی دوم بارداری نیز بسیار زیاد است. بررسی رشد و سلامت کودک بطور منظم باید انجام گیرد.

آیا انجام آزمایش های غربالگری سه ماهه دوم لازم است؟
انجام تست های غربالگری در دوران بارداری، بخصوص در سه ماهه ی دوم بسیار مهم است. این تست ها به شما کمک می کنند که مشکلات سلامتی خود و کودک در حال رشد خود را تشخیص دهید. با تشخیص و بررسی بعضی از شرایط ممکن، می توان بحران ها و خطر های ممکن را در دوران بارداری کنترل کرد. حتما تمام سوالات و مشکلات خود را با دکتر خود در میان بگذارید و اصلا از اینکه در زمان غیر کاری با او تماس برقرار کنید،اجتناب نکنید.آزمایشگاه ما مجهز به جدیدترین تجهیزات و دانش روز دنیا آماده ارائه خدمات آزمایشگاهی به شما در دوران بارداری می باشد. لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

اهمیت انجام تست ها و معاینات در سه ماهه ی دوم


در سه ماهه ی دوم اکثر خانم های باردار مجبور به انجام طیف وسیعی از تست ها و معاینات پزشکی هستند. بیشتر آنها در این دوره سونوگرافی انجام می دهند. همچنین از انها آزمایش خون و ادرار گرفته شده و سطح گلوکوز آنها مورد بررسی قرار می گیرد. بعضی از مادر ها خواستار انجام تست هایی هستند که نحوه ی رشد جنین را نشان می دهند. و بعضی دیگر از تست ها با توجه به وضعیت سلامتی مادر و سابقه ی پزشکی اش ممکن است لازم باشد. در صورت ایجاد هرگونه تغییر در رژیم غذایی، سبک زندگی و سلامتی تان حتما پزشک را در جریان تغییرات قرار دهید. اصلا از اینکه برای رفع نگرانی و مشکلاتتان بدون وقت قبلی با پزشک تماس بگیرید، اجتناب نکنید.

اقداماتی که در حین معاینات انجام می شود


اقداماتی که در حین معاینات انجام می شود.

برای انجام معاینات، دکتر بررسی های فیزیکی انجام خواهد داد. پرستار و یا دستیار دکتر وزن و قد و مقدار فشار خون شما را چک می کند. بعد از انجام معاینات فیزیکی و بررسی سابقه ی سلامتی تان، دکتر به شما خواهد گفت که ایا احتیاجی به انجام دیگر تست ها هست یا خیر. پزشک همچنین سابقه ی سلامتی خانواده شما، بیماری های وراثتی تان و همچنین هر نوع دارو یا مکملی که شما استفاده می کنید را نیز بررسی خواهد کرد. همچنین از شما می خواهد که درباره ی موارد زیر به او توضیح دهید:

  • حرکت های جنین
  • برنامه ی خواب شما
  • رژیم غذایی و ویتامی های مورد استفاده
  • علائم زود هنگام زایمان
  • علائم پره اکلامپسی، مانند تورم

بررسی های فیزیکی لازم در معاینات سه ماهه ی دوم بارداری شامل موارد زیر است:

  • بررسی ابعاد رحم یا شکم و میزان رشد جنین
  • ضربان قلب جنین
  • تورم
  • میزان افزایش وزن
  • فشار خون
  • سطح پروتئین ادرار
  • سطح گلوکوز ادرار

شما قبل از معاینه ی پزشک، باید به تعدادی سوال نیز پاسخ دهید. همچنین در صورت مشاهده ی این علائم باید به سرعت نزد پزشک بروید:

  • خون ریزی واژینال
  • سردرد های شدید یا متداوم
  • تیره و تاریک شدن بینایی
  • استفراغ های مدوام
  • تب یا لرز
  • درد یا سوزش در حین ادرار
  • درد در ناحیه شکم
  • ترشحات واژینال
  • درد یا تورم هریک از اندام های تحتانی

اندازه گیری ارتفاع رحم

در این مرحله پزشک ارتفاع رحم شما را اندازه گیری خواهد کرد که به این کار اندازه گیری ارتفاع رحم می گویند، که شامل اندازه گیری رحم، از قسمت استخوان لگن خاصره تا بالای رحم شما خواهد بود. معمولا میان ارتفاع رحم و طول مدت بارداری شما یک ارتباط مستقیم وجود دارد. برای مثال، در هفته ی ۲۰ ام، ارتفاع رحم شما باید ۲۰ سانتی متر باشد (۲ سانتی  متر کمتر یا بیشتر مشکلی ندارد) در هفته ی ۳۰ ام ۳۰ سانتی متر و به همین ترتیب ادامه خواهد داشت.این اندازه گیری ها برای تمام خانم های باردار به یک شکل نخواهد بود، در خانم هایی که اضافه وزن یا فیبرویید دارند ، کسانی که جنین آنها دوقلو یا چند قلو است و یا مایع آمنیتیک زیادی دارند، این اندازه گیری ها متفاوت خواهد بود.پزشک معمولا افزایش سایز رحم را نشانه ای برای رشد کودک تلقی می کند. این اندازه گیری ها می توانند به میزان ۲ یا ۳ سانتی متر در افراد مختلف، متفاوت باشند. این تفاوت نباید باعث نگرانی شود. اگر سایز رحم شما افزایش نیافته ، آهسته تر یا سریع تر از حد نرمال رشد کند، در این صورت دکتر برای بررسی وضعیت جنین و کیسه آب ( آمنیوتیک) دستور سونوگرافی خواهد داد.

ضربان قلب جنین

پزشک با استفاده از سونوگرافی داپلر ضربان قلب کودک و سرعت تپش آن را بررسی خواهد کرد. تکنولوژی داپلر با استفاده از امواج صدا، ضربان قلب جنین را برسی می کند. این سونوگرافی برای شما و جنین بی خطر است. در اوایل بارداری، ضربان قلب سریع تر خواهد بود و در هر دقیقه، ۱۲۰ تا ۱۶۰ بار ضربان خواهد داشت.

تورم

پزشک همچنین وضعیت تورم پا و مچ پاهایتان را چک خواهد کرد. تورم پاها معمولا در سه ماهه ی دوم بارداری امری شایع است. تورم های غیر عادی ممکن است منجر به مشکلاتی مانند پری اکلامپسی، دیابت حاملگی و یا ایجاد لخته خون شود.

افزایش وزن

پزشک مقدار افزایش وزن شما نسبت به وزن قبل از بارداری تان را بررسی می کند. همچنین مقدار وزنی که از جلسه قبلی معاینه به وزنتان اضافه شده است را یادداشت خواهد کرد. مقدار لازم برای افزایش وزن در سه ماهه ی دوم بارداری به عواملی مانند وزن شما قبل از بارداری، تعداد جنین های داخل رحم و میزان وزنی که تا کنون به دست اورده اید، بستگی دارد. اگر افزایش وزن شما بیش از حد لازم باشد، باید مقدار مصرف میوه و شیرینی را محدود کنید. اگر این کار روند وزن گیری را متعادل نکرد، باید تمام مواد غذایی مصرفی تان را برای دکتر یادداشت کنید تا بتواند رژیم غذایی تان را تنظیم کند. افزایش وزن زیاد در بعضی از خانم ها ممکن است به دلیل زیاده روی نبوده و بر اثر افزایش میزان آب بدن باشد، که بعد از زایمان از بین خواهد رفت. اگر افزایش وزن شما کمتر از میزان لازم باشد شما احتیاج به مکمل های غذایی خواهید داشت. پزشک ممکن است دستور دهد که علاوه بر وعده هایی که تا کنون مصرف می کرده اید ۲ یا ۳ وعده تنقلات دیگر هم به رژیم غذایی تان اضافه کنید. یادداشت کردن مواد غذایی مصرفی تان می تواند به دکتر کمک کند تا یک برنامه برای تغذیه ی بهتر خود و کودک تان داشته باشید. اگر همچنان موفق به افزایش وزن نشوید باید با یک دکتر تغذیه مشورت کنید.

فشار خون

فشار خون در دوران بارداری به دلیل تغییرات هورمونی و تغییر در حجم بدن، معمولا کاهش می یابد. در هفته های ۲۴ تا ۲۶ بارداری، فشار خون به کمترین میزان خود می رسد. بعضی از خانم ها در سه ماهه ی دوم بارداری فشار خون پایین را تجربه می کنند. تا زمانی که شما حالتان خوب باشد، وجود این کاهش فشار مشکلی نخواهد داشت.فشار خون بالا در بارداری می تواند خطرناک باشد. اگر فشار شما بالا باشد پزشک باید شما را معاینه کند تا مطمئن شود که دچار فشار خون بارداری و یا پری اکلامپسی نشده باشید. بسیار از افراد بر خلاف وجود فشار خون بالا نوزادشان سالم است، اما در بعضی موارد هم این فشار خون بالا یا موجب بیماری و یا باعث زایمان زودرس خواهد شد.

ازمایش های ادرار

ازمایش های ادرار

هر بار که شما برای معاینه نزد پزشک می روید یکی از مواردی که مورد بررسی قرار می گیرد ادرار شما خواهد بود تا وجود پروتئین و قند در آن مشخص شود. در صورت وجود پروتئین در ادرار احتمال وقوع پره اکلمپسی زیاد می شود. از نشانه های پره اکلمپسی فشار خون بالا، تورم زیاد و وجود مقادیر زیاد پروتئین در ادرار است. اگر میزان گلوکوز در ادرار شما زیاد باشد دکتر باید ازمایش های دیگری را انجام دهد که یکی از این آزمایش ها انجام تست دیابت بارداری است. وجود این اختلالات می تواند برای شما و جنین یک خطر محسوب شود. اگر اختلالاتی مانند درد در هنگام ادرار داشته باشید پزشک ادرار شما را برای وجود باکتری چک می کند. علت وجود باکتری در تست ادرار می تواند عفونت های مثانه، مجاری ادرار یا کلیه باشد. در این صورت شما باید آنتی بیوتیک هایی که ضرری برای بارداری ندارند را مصرف کنید.

دارو و مکمل


به مصرف مولتی ویتامین و قرص های آهن ادامه دهید. اگر سوزش معده دارید می توانید از قرص هایی که اسید معده را تنظیم می کنند استفاده کنید. اگر راجع به داروهای دیگر مانند مسکن ها یا آنتی بیوتیک ها سوالی دارید حتما از پزشک خود بپرسید و قبل از استفاده از هرگونه مکمل یا دارو با پزشک خود مشورت کنید.

دیگر تست های لازم در سه ماهه ی دوم بارداری

علاوه بر معاینات منظم ماهانه، شما باید چندین تست و آزمایش دیگر را، بسته به میزان رشد و سلامت خود و جنین ،انجام دهید. بعضی از این تست ها عبارتند از:

سونوگرافی

سونوگرافی

با انجام سونوگرافی هیچ آسیبی به شما و جنین نخواهد رسید. سونوگرافی به یک امر حیاتی برای بررسی وضعیت جنین در دوران بارداری تبدیل شده است. اگر احتمال ایجاد اختلالت در بارداری وجود داشته باشد و بنا به طول مدت بارداری شما، دستور سونوگرافی داده خواهد شد. بسیاری از خانم ها در سه ماهه ی اول، برای تائید بارداری شان سونوگرافی انجام می دهند. بعضی دیگر در صورت عدم وجود شرایط بحرانی، اولین سونوگرافی ها را در سه ماهه ی دوم انجام می دهند. همچنین اگر تست لگن در سه ماهه ی اول بارداری با آخرین قاعدگی شما همخوانی داشته باشد، انجام سونوگرافی را به سه ماهه ی دوم موکول می کنند. سونوگرافی ای که در سه ماهه ی دوم بارداری انجام می شود زمان دقیق وقوع بارداری شما را نشان می دهد که می تواند بین ۱۰ تا ۱۴ روز در طول دوران بارداری تاثیر بگذارد. در بین هفته ی ۱۳ ام تا ۲۷ سونوگرافی می تواند اناتومی جنین( جنسیت)، جفت و کیسه آب را تشخیص دهد. توجه به این نکته بسیار مهم است که سونوگرافی محدودیت هایی در تشخیص دارد. بعضی از مشکلات جسمی در دوران بارداری قابل شناسایی هستند و بعضی دیگر تا قبل از به دنیا امدن نوزاد قابل تشخیص نیستند. برای مثال وجود مایع مغزی (هیدروسفالی) به راحتی در سونوگرافی قابل مشاهده است. اما برخی نارسائی های کوچک قلبی معمولا قبل از تولد قابل تشخیص نخواهند بود. در صورت مشاهده ی هرگونه اختلال در جنین، پزشک به شما اطلاع رسانی خواهد کرد.

تست های سه گانه ی غربالگری

تست های سه گانه ی غربالگری

تست های سه ماهه ی دوم بارداری شامل آزمایش خون های متفاوتی است که به تست های غربالگری  شناخته می شوند. این تست ها خطر وجود بیماری های ژنتیکی در جنین را بررسی می کنند. غربالگری معمولا با استفاده از نمونه خون مادر در هفته های ۱۵ تا ۲۰ ام بارداری انجام می شود. تست های غربالگری شامل این موارد هستند:

  • تست آلفا-فتوپروتئین AFP. با استفاده از آزمایش خون، مقدار آلفا-فتوپروتئین موجود در خون مادر در دوران بارداری اندازه گیری می شود. آلفا-فتوپروتئین معمولا در کبد جنین تولید می شود و در مایع اطراف جنین ( مایع امنوتیک) وجود دارد و با گذر از جفت، وارد خون مادر می شود. تست AFP با نام MSAFP ( آلفا فتو پروتئین سرم مادر) نیز شناخته می شود.سطح غیر عادی AFP نشان دهنده ی موارد زیر است:
  1. باز بودن یکی از لوله های عصبی (ONTD) یا اسپینا بیفیدا
  2. سندروم دان
  3. دیگر ناهنجاری های کروموزومی
  4. اختلال در دیواره ی شکم جنین
  5. وجود دوقلو ها، چون دو جنین در حال پروتئین سازی هستند.
  6. اشتباه در زمان محاسبه ی بارداری، چون سطح این تست در فواصل مختلف بارداری متفاوت است.
  • تست HCG. گنادوپروپین جفتی انسان (هورمونی که توسط جفت ترشح می شود. )
  • تست استریول. استریول توسط جفت تولید می شود.
  • تست اینهیبین. هورمونی که توسط جفت تولید می شود.

نتایج غیر معمول تست AFP و دیگر تست ها نشان می دهد که تست ها و آزمایشات دیگری باید انجام شود. معمولا یک سونوگرافی باید انجام شود که تاریخ دقیق بارداری را ثبت کند و نگاهی بر ستون فقرات و دیگر اعضای بدن جنین بیاندازد تا اختلال های احتمالی را تشخیص دهد. برای تشخیص های قطعی تر ممکن است احتیاج به آمنیوسنتز باشد. تست های غربالگری تست های تشخیصی نستند.این به این معناست که صحت انها ۱۰۰ درصد نیست. و به عنوان ابزاری استفاده می شود تا نشان دهد در میان افراد باردار چه کسی احتیاج به آزمایشات و مراقبت های بیشتری خواهد داشت. تست ها می نوانند جواب مثبت-نادرست داشته باشند به این معنا که تست ها وجود اختلال را نشان می دهند در صورتیکه جنین کاملا سالم است و یا می توانند منفی-نادرست باشند به این معنا که جواب تست ها هیچ اختلالی را نشان نمیدهد در حالیکه جنین دچار مشکل و اختلال است. زمانیکه تست ها هم در سه ماهه ی اول و هم در سه ماهه ی دوم انجام داده شود، احتمال درستی تشخیص اختلالات توسط تست ها خیلی بیشتر از زمانی است که فقط یک بار آزمایشات انجام شده باشد. در بیشتر موارد وجود سندروم دان زمانی تشخیص داده می شود که تست های غربالگری در سه ماهه ی اول و سه ماهه ی دوم انجام می گیرد.

تست دی ان ای سلول آزاد جنین

کاربرد تست غیر تهاجمی دی ان ای در تشخیص اختلالات کروموزومی جنین است. این تست روش جدید و تازه ای است اما دانشگاه تخصصی زنان و زایمان آمریکا اعلام کرده است که این تست برای افرادی که در خطر شدید اختلال تریسومی ۱۳، ۱۸ یا ۲۱ هستند انجام شود. (یک کروموزوم اضافه در هر یاخته دارند). این تست هم مانند دیگر تست های غربالگری، تست تشخیصی محسوب نمی شود. سلول آزاد دی ان ای ماده ای است که توسط جفت آزاد می شود. و می تواند در خون مادر مورد بررسی قرار گیرد. این سلول ها نشان دهنده ی چیدمان ژنتیکی جنین است که از ان برای بررسی مشکلات ژنتیکی استفاده می شود. با اینکه این تست در بررسی مشکلات ژنتیکی بسیار اهمیت دارد، با این حال باز هم از خانم های باردار خواسته می شود که تمام تست های غربالگری را انجام دهند. تست های سه گانه ی غربالگری علاوه بر بررسی ناهنجاری های ژنتیکی، اختلالات عصبی جنین را نیز مورد معابنه قرار می دهند.

آمنیوسنتز

آمنیوسنتز

برخلاف تست های سه گانه ی غربالگری، آمنیو سنتز یک تست کاملا تشخیصی محسوب می شود. در حین انجام این تست، دکتر با استفاده از یک سوزن کوچک، از مایع نخاعی شما نمونه برداری می کند. با بررسی این نمونه دکتر می تواند مشکلات کروموزومی و اختلالات ژنتیکی جنین شما را تشخیص دهد. آمنیوسنتز یک فعالیت تهاجمی به شمار می رود که احتمال سقط جنین در ان بسیار کم است. تصمیم گیری برای انجام این تست توسط خود فرد انجام می شود. این تست فقط زمانی انجام می شود که استفاده ی از نتایج ان ارزشش به اندازه ای باشد که، جنین را به خطر بیاندازند. انجام این تست زمانی باید انجام شود که اطلاعات به دست آمده از آن در تصمیم گیری شما برای تولد نوزاد موثر باشد. مثلا اگر بدانید که جنین شما دچار سندرم دان است و این موضوع تاثیری بر تصمیم شما مبنی بر به دنیا اوردن او نداشته باشد، دیگر نیازی به انجام این تست نخواهد بود. همچنین اگر سونوگرافی های شما حاکی از وجود اختلالات در جنین باشد ممکن است بخواهید که آمنیوسنتز را انجام دهید. توجه به این نکته بسیار مهم است که نتایج سونوگرافی همیشه صحیح نخواهد بود چون نمی توان با استفاده از آن به بررسی کروموزوم های جنین پرداخت. آمنیوسنتز برای کسانی مناسب است که دنبال یک نتیجه ی حتمی و قطعی هستند.

تست یک ساعته ی سطح گلوکوز

کنگره ی سراسری زنان و زایمان آمریکا اعلام کرده است که تمامی خانم های باردار برای تشخیص دیابت بارداری باید در تست یک ساعته ی سطح گلوکوز شرکت کنند. برای انجام این تست افراد باید یک محلول قندی، شامل ۵۰ گرم قند ، را بنوشند. بعد از گذشت یک ساعت قند خون شما مورد ازمایش قرار می گیرد. اگر سطح گلوکوز شما غیر عادی باشد باید تست سه ساعته ی گلوکوز را انجام دهید. که مانند تست یک ساعته انجام می شود با این تفاوت که قند خون شما بعد از سه ساعت مورد آزمایش قرار می گیرد. اگر شما به دیابت بارداری مبتلا باشید، بدن شما در کنترل میزان قند خون دچار مشکل است. برای داشتن یک زایمان سالم کنترل میزان قند خون امر بسیار مهمی است. اگر دیابت داشته باشید باید تغییراتی در رژیم غذایی و فعالیت های ورزشی خود ایجاد کنید و یا از داروهای مخصوص استفاده کنید. دیابت دوران بارداری معممولا مدتی بعد از زایمان، از بین می رود.

تست های دیگر

پزشک شما با توجه به سوابق بارداری و وضعیت سلامت کنونی شما ممکن است چند تست دیگر را هم برای شما انجام دهد:

  • تست شمارش سلول های خونی
  • میزان پلاکت خون
  • RPR، تست سرعت واکنش پذیری پلاسما، برای بررسی وجود بیماری سیفیلیس
  • وجود عفونت های آمیزشی
  • واژینال باکتریایی

بعضی از این تست ها با آزمایش خون و بعضی دیگر با ادرار انجام می شوند. در بعضی موارد دکتر با معاینه ی واژن و دهانه ی رحم معاینه را انجام می دهد. آزمایش های خون و پلاکت می توانند وجود سیستم ایمنی ضعیف یا مشکلات انعقادی خود، که ممکن است حاملگی را به خطر بیاندازد را مشخص کنند. وجود بیماری سیفیلیس و دیگر عفونت های باکتریایی نیز ممکن است مشکلاتی برای شما و جنین ایجاد کنند. اگر این بیماری ها زودتر تشخیص داده شوند شما می توانید قبلل از بارداری ان ها را درمان کنید.

با پزشک خود صحبت کنید


با پزشک خود صحبت کنید

در صورت بروز هرگونه اختلالی در جنین، شما و پزشک باید با یکدیگر صحبت کنید. ممکن است پزشک به شما توصیه کند که برای فهمیدن علت بیماری، راه درمان، خطر افزایش اختلال، نظریه ها و راه های جلوگیری از آن، با یک متخصص ژنتیک مشورت کنید. پزشک شما حتما گزینه های مختلفی را برای کنترل بارداری در اختیارتان خواهد گذاشت. اگر شما در صدد سقط جنین باشید پزشک در تصمیم شما دخالتی نخواهد کرد. اما اگر تصمیم به سقط نداشته باشید، پزشک می تواند اطلاعلت مهمی در اختیار شما قرار دهد تا بتوانید دوران بارداری را به راحتی سپری کنید. در بعضی موارد ، مثل اختلالات کانال های اعصابی، استفاده از روش سزارین خطرات کمتری خواهد داشت. سپس پزشک شما را با مشاورانی آشنا خواهد کرد که به شما کمک کنند تا کودکی را بزرگ کنید که نیاز هایش بیشتر و خاص تر است. اگر کودک شما با یک بیماری مادر زادی متولد شود پزشک می تواند شما را در کنترل و بهبود آن یاری کند. عفونت ها معمولا با استفاده ار انتی بیوتیک ها، استراحت و رعایت رژیم غذایی برطرف می شوند. دیگر مشکلات مهم تر مثل دیابت دوران بارداری با معاینات منظم دکتر قابل کنترل هستند. شما ممکن است برای رفع این مشکلات مجبور به تغییر سبک زندگی و رژیم غذایی تان شوید. در بعضی موارد دکتر دستور می دهد که استراحت مطلق داشته و یا تحت مراقبت های پزشکی قرار بگیرید. غیر از زمانی که دچار بحران می شوید، شما باید با دکتر خود احساس راحتی کنید و مشکلاتتان را با او در میان بگذارید. از جلسات معاینه خود استفاده کنید و تمام سوالات و نگرانی هایتان در مورد بارداری را از او بپرسید. اگر با پزشک خود احساس صمیمیت و راحتی نمی کنید حتما به دنبال یک پزشک جدید باشید.

 

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

6 آزمایش پاتولوژی در آزمایشگاه و تشخیص بیماری در خون

آزمایش پاتولوژی

بر‌خلاف پاتولوژیست‌هایی که ممکن است در تلویزیون دیده باشید، آن‌هایی که در سازمان‌های بهداشت و درمان مشغول به کار هستند، به جای آن که همه‌ روز را با بدن‌های مرده، انجام کالبد شکافی یا بررسی قتل‌ها سپری کنند، امکان دارد بیشتر به خاطر منافع زندگی کار کنند.

پاتولوژی مطالعه‌ بیماری، علل و پیشرفت آن است. تقریبا هر بیماری در سازمان‌های بهداشت و درمان در برخی از مراحل با خدمات پاتولوژی سر و کار دارد. هر بار که شما آزمایش خون، مدفوع، ادرار یا نمونه‌برداری بافت انجام می‌دهید، توسط یک پاتولوژیست یا متخصص پاتولوژی که بسته به مهارت‌ها و مدرک تحصیلی‌شان به عنوان متخصص زیست پزشکی یا متخصص بالینی شناخته می‌شوند، آنالیز می‌شود. پاتولوژیست‌ها به دنبال ناهنجاری‌های موجود در نمونه‌ها هستند اما به طور کلی اغلب این آزمایش‌ها برای تایید این که همه چیز خوب است انجام می‌شود.

در ميان غربالگری‌های پیشگیرانه، آزمایشات می‌توانند در تشخیص زود هنگام بیماری‌هایی که ذاتا کشنده هستند،کمک کننده باشند.

پاتولوژی هم‌چنین نقش عمده‌ای در پژوهش‌ها ایفا می‌کند، مانند پیدا کردن درمان‌های سرطان و بیماری‌های ارثی،گسترش واکسن‌ها عليه بیماری‌های عمومی یا اطمینان از این که انتقالات خون ایمن هستند. به همین دلیل است که حوزه‌های کارشناسی مختلفی در پاتولوژی وجود دارد، مانند پاتولوژی کالبدسنجی که به دنبال علل مرگ است. چهار تخصص اصلی در پاتولوژی عبارتند از:

  • پاتولوژی شیمیایی- مطالعه‌ مواد شیمیایی موجود در خون و مایعات دیگر
  • هماتولوژی- مطالعه‌ ناهنجاری‌های خونی
  • هیستوپاتولوژی- مطالعه‌ ناهنجاری‌های بافت انسان
  • میکروبیولوژی پزشکی- مطالعه‌ عفونت

موارد استفاده آزمایش پاتولوژی چیست؟


موارد استفاده آزمایش پاتولوژی

پاتولوژی محور اصلی اکثر حوزه‌های مراقبت بهداشتی، ارائه یک دید کلی برای نحوه مدیریت شرایط بیمار؛ چه با تایید تشخیص بیماری، مدیریت دارو یا با نظارت بر پیشرفت یک بیماری می‌باشد.

غربالگری برای بیماری

هدف از غربالگری متوقف کردن یک بیماری در مراحل اولیه است. بنابراین حتی قبل از اینکه شخص متوجه بیماری خود شود، یا قبل از اینکه وضعیت وخیم‌تری به وجود آید بیماری می‌تواند درمان یا متوقف گردد.

غربالگری به دلایل مختلفی انجام می‌شود. این کار می‌تواند به تشخیص زود هنگام بیماری‌هایی مثل سرطان یا کمک به تعیین شانس ابتلا به بیماری‌های ارثی یا ژنتیکی مثل بیماری کروتزفلد-جاکوب یا سندروم دان کمک کند. در مورد برخی از برنامه‌های غربالگری ملی که در دسترس هستند بخوانید:

  • غربالگری قبل از زایمان
  • غربالگری نوزادان
  • غربالگری سرطان- سرطان سینه، سرطان روده، سرطان پروستات و سرطان دهانه رحم

غربالگری برای افرادی که با مواد خطرناکی مثل جیوه، سرب یا پنبه نسوز کار می‌کنند یا پس از وقوع حوادث صنعتی نیز انجام می‌شود.

بررسی خطرات بالقوه سلامتی

بررسی خطرات بالقوه سلامتی با آزمایش پاتولوژی

معاینات پزشکی متداولی برای تعیین میزان خطر ابتلای شما به بیماری‌های در حال پیشرفت مثل دیابت وجود دارد. برای مثال ممکن است شما برای تعیین سطوح کلسترول خون خود یک آزمایش خون بدهید.

نتایج این آزمایش در ترکیب با اطلاعات مربوط به فشار خون، وزن و عادات زندگی شما مثل سیگار کشیدن یا مصرف مشروبات استفاده می‌شود تا میزان خطر ابتلای شما به بیماری‌های قلبی یا سکته تعیین شود.

تشخیص یک بیماری

تشخیص یک بیماری همیشه به طور مستقیم انجام نمی‌شود. برخی بیماری‌ها مثل بیماری‌های گرمسیری علائم مشابهی دارند و مابقی با سطوح هورمونی یا تغلیظ دیگر مواد شیمیایی در خون مشخص می‌شوند. اگر اینطور باشد پزشک شما آزمایشات ساده‌ای برای کمک به تشخیص و درمان مناسب ترتیب می‌دهد.

پیش‌بینی یک بیماری

اگر بدحال هستید، می‌خواهید که پزشکتان به شما بگوید که چه مدت زمانی طول میکشد تا احساس کنید که بهتر شده‌اید. برای بیماری‌های وخیمی مثل سرطان، تعیین اینکه سرطان به چه مرحله‌ای رسیده است برای بیان شدت بیماری، گزینه‌های درمانی و در مورد بیماری‌های لاعلاج، بهترین مراقبت‌های تسکینی مهم است.

کنترل کردن

آزمایش‌های پاتولوژی می‌توانند در کنترل پیشرفت بیماری و تعیین اینکه آیا بیماری بهتر یا بدتر شده است به پزشک شما کمک کنند. برای مثال تیروئیدیت؛ آماس غده تیروئید است که می‌تواند منجر به کاهش یا افزایش میزان هورمون‌های تیروئید در خون شود.

  • پزشک شما امکان دارد برای تشخیص اینکه آیا این التهاب کاهش یافته یا بدتر شده است، انجام آزمایشات منظم خون را تجویز کند و برای تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام روند درمان را باید داشته باشید، از این اطلاعات استفاده می‌کند.
  • دلیل دیگر، کنترل میزان دارو در خون شما است برخی از داروهای تجویزی وقتی که غلظت آنها در خون خیلی بالا برود باعث بروز علائم مسمومیت می‌شوند یا وقتی سطح آنها خیلی پایین بیاید هیچ اثری نخواهد داشت. بنابراین انجام آزمایشات منظم برای اندازه‌گیری غلظت دارو در خون شما ضروری است.
  • همچنین به علت اینکه داروها ممکن است اثرات جانبی جدی داشته باشند، نیاز به کنترل شدن دارند. به عنوان مثال داروهایی که پس از پیوند برخی اعضای بدن تجویز می‌شوند می‌توانند روی عملکرد کلیه یا کبد اثر بگذارند. بنابراین بیمارانی که پیوند اعضا انجام داده‌اند برای جلوگیری از آسیب جدی اعضای سالم دیگر به طور منظم کنترل می‌شوند.

چه اتفاقاتی برای نمونه‌های شما می‌افتد؟


نمونه‌های آزمایش پاتولوژی

در اکثر موارد شما نمونه خود را به یک بیمارستان یا اتاق عمل پزشک خود خواهید برد. سپس پزشک یا پرستار آن را به آزمایشگاه داده و نمونه در آنجا مورد بررسی قرار خواهد گرفت. گاهی اوقات نمونه‌ها به بیش از یک آزمایشگاه تخصصی فرستاده می‌شوند. اینکه نمونه به چه صورت نگهداری می‌شود به نوع آن بستگی دارد. برخی از نمونه‌ها باید همیشه به صورت منجمد نگهداری شوند، برخی دیگر در صورتی که خطر عفونت وجود داشته باشد لازم است که در عرض یک ساعت یا در ظروف مخصوصی تحویل داده شوند و مابقی می‌توانند با پست ارسال شوند.

شما همیشه می‌توانید با پزشک خود مشورت کنید تا اطلاعات بیشتری در مورد نحوه انتقال نمونه خود به یک آزمایشگاه پاتولوژی به دست آورید.

  • اگر ناگزیر به نمونه دادن هستید -مانند یک نمونه مدفوع، ادرار یا اسپرم- باید همیشه از دستورالعمل‌هایی که پیش از نمونه‌گیری به شما گفته می‌شود پیروی کنید. این به شما اطمینان می‌دهد که نتایج آزمایشتان تا حد امکان قابل اعتماد بوده و از نمونه‌گیری مجدد جلوگیری می‌کند. این شامل دستورالعمل‌هایی راجع به هرگونه تغییر در رژیم غذایی شما است. به عنوان مثال اگر ناگزیر به نمونه‌گیری اسپرم هستید، این نمونه باید گرم نگه داشته شود. قبل از انجام آزمایش خون برای دیابت از شما خواسته می‌شود که چیزی نخورید.
  • آیا قبل از انجام آزمایش خون مجاز به خوردن و نوشیدن هستید؟
  • آیا قبل از انجام آزمایش خون مجاز به استفاده از دارو هستید؟

همیشه از برچسبی که روی ظرف نمونه آزمایش زده شده است اطمینان حاصل کنید:

  • نام شما
  • نام خانوادگی شما
  • تاریخ تولد شما
  • شماره مرجع یا بیمارستان شما (اگر یک عدد داشته باشند)
  • نوع آزمایش (ادرار، مدفوع، اسپرم)
  • تاریخ و ساعت نمونه‌گیری

همچنین توصیه‌هایی که روی آن نوشته شده است را بخوانید:

  • نحوه جمع‌آوری و نگهداری نمونه مدفوع
  • نحوه جمع‌آوری و نگهداری نمونه ادرار

به محض اینکه نمونه شما به پاتولوژی برسد، یک شماره پاتولوژی به آن اختصاص داده می‌شود. در نتیجه کارکنان آزمایشگاه می‌توانند آن را پیگیری کنند. همچنین این کار اجازه می‌دهد که تست‌های شما به صورت ناشناس باقی بمانند. اینکه چگونه نمونه شما توسط پاتولوژیست‌ها و متخصصان مورد بررسی قرار می‌گیرد بستگی به نمونه و نوع آزمایشاتی که انجام می‌گیرد دارد. همه آزمایشگاه‌های پاتولوژی به یک روش یا در دوره زمانی یکسان نمونه‌ها را پردازش نمی‌کنند. شما همیشه می‌توانید درباره جایی که نمونه‌ها فرستاده می‌شوند از پزشکتان سوال بپرسید.

اغلب بیمارستان‌هایی که دارای بخش پاتولوژی هستند نیز در وبسایت خود یک قسمتی برای توضیح خدماتشان دارند و در صورت داشتن هرگونه سوال اطلاعات تماس را در اختیار شما قرار می‌دهند.

چه مدت طول می‌کشد تا جواب آزمایش خود را بگیرید؟


جواب آزمایش پاتولوژی

این بستگی به آزمایشاتی دارد که نیاز است انجام شوند. بیش از ۹۰ درصد نمونه‌هایی که وارد آزمایشگاه‌های بیوشیمی و هماتولوژی می‌شوند در همان روز گزارش خواهند شد. از اتوماسیون و روبات‌ها در این تخصص‌ها استفاده بسیار زیادی می‌شود.

نمونه‌های دیگر به زمان و وسیله‌های بیشتری نیاز دارند مانند زمانی که لازم است بافت زبر میکروسکوپ بررسی شود. این می‌تواند چند روزی طول بکشد. به آزمایشاتی که باید انجام شوند، در دسترس بودن پاتولوژیست و متخصص و بار کاری بخش هیستوپاتولوژی بستگی دارد.

به طور مشابه در صورتی که لازم باشد یک نمونه کشت شود (رشد دادن باکتری‌ها در ظروف پتری) تا وقتی که زمان لازم برای رشد و شناسایی باکتری طی نشود نتیجه نمی‌تواند گزارش شود.

دلایل دیگری که می‌توانند شما را مجبور کنند تا زمان بیشتری برای جواب آزمایش خود منتظر بمانید:

  • پیچیدگی‌های زیاد آزمایش نیاز به الزامات قابل توجهی دارد.
  • نمونه‌های مربوط به آن نوع آزمایش، کمتر دریافت شده و نگهداری می‌شوند بنابراین می‌توانند در یک دسته آنالیز شوند؛ هم به جهت کیفیت و هم به جهت دلایل اقتصادی.
  • لازم است نمونه آزمایش به یک آزمایشگاه بسیار تخصصی فرستاده شود.

گاهی اوقات ممکن است متوجه شوید مدت زمان زیادی طول می‌کشد تا جواب آزمایش خود را دریافت کنید. این همیشه به این خاطر نیست که آزمایشگاه به زمان زیادی برای آنالیز نمونه‌های شما نیاز دارد- می‌تواند به این دلیل باشد که پزشک شما به زمان زیادی نیاز دارد تا نتایج آزمایش را در محتوای سابقه پزشکی شما قرار دهد.

نتایج آزمایش پاتولوژی اغلب پیچیده بوده و به تفسیر تخصصی نیاز دارند. ممکن است پزشک شما قبل از نتیجه‌گیری با یک پاتولوژیست، متخصص یا پزشکان دیگر درباره نتایج صحبت کند. به علاوه پزشک نیاز به پیدا کردن راهی دارد تا نتیجه را با اصطلاحات ساده‌ای برای شما توضیح دهد.

اگر شما می‌بینید که یک مشاور در بیمارستان وجود دارد، ممکن است او برای بحث در مورد نتایج در ویزیت بعدی شما آماده شده باشد. پزشک شما لزوما از قبل با شما تماس نخواهد گرفت مگر اینکه یک دلیل پزشکی برای انجام این کار وجود داشته باشد.

چگونه بفهمید که آزمایشگاهی که در آن آزمایش داده‌اید جواب درست را ارائه می‌دهد؟


آزمایشگاه‌های پاتولوژی اقدامات قابل توجهی برای اطمینان از درست بودن نتایج خود انجام می‌دهند. مانند صنایع دیگر، آنها متعهد به انجام اقدامات کنترل کیفیت بوده و نتایج خود را به صورت داخلی و با آزمایشگاه‌های دیگری که همان نوع آزمایش را انجام داده‌اند مقایسه می‌کنند.

مرحله بعدی تضمین کیفیت خارجی است (EQA). EQA اکثرا بر مبنای ملی سازماندهی می‌شود در نتیجه آزمایشگاه‌ها می‌توانند نتایج خود را با دیگران- تا حدود ۲۰۰ برای برخی آزمایش‌ها- و با آزمایشگاه‌هایی که از همان متدهای آزمایش و همان ابزار استفاده می‌کنند، مقایسه کنند.

آنچه که ۶ تا از متداول‌ترین آزمایشات پاتولوژی نشان می‌دهند


بالغ بر ۵۰۰ میلیون آزمایش پاتولوژی برای افراد در ۱۲ ماه گذشته انجام شده است که طیف وسیعی از بیماری‌ها و شرایط از بررسی کلسترول گرفته تا تشخیص سرطان را دربر می‌گیرد. اما برخی از متداول‌ترین آزمایشات پاتولوژی انجام گرفته و آنچه که عملا آنها دنبال می‌کنند چیست؟

آزمایش‌های عملکرد کبد

آزمایش‌های عملکرد کبد (LFT) یک گروه از آزمایشات خون هستند که برخی از آنزیم‌های کبدی، پروتئین‌ها و موادی که توسط کبد تولید یا دفع می‌شوند را اندازه‌گیری می‌کنند. مقدار این مواد در خون می‌تواند به خاطر آسیب کبدی باشد. این آزمایش‌ها هنگامی که یکجا انجام شود، یک تصویر فوری از سلامت کبد به پزشک داده و می‌تواند نقطه شروعی برای هرگونه آزمایشات تشخیصی بیشتر باشد.

بیماری‌ها، عفونت‌ها و فاکتورهای سبک زندگی بسیاری وجود دارند که می‌توانند  منجر به آسیب کبد شده و با توجه به میزان قابل توجهی از آسیب کبدی که ممکن است قبل از بروز علائم وجود داشته باشد؛ پاتولوژی کلید تشخیص زود هنگام و درمان موثر است.

بررسی کامل خون

بررسی کامل خون (FBE) که به عنوان شمارش کامل خون (آزمایش FBC خون) یا شمارش کلی خون (CBC) نیز شناخته می‌شود اطلاعات مهمی را درباره تعداد و رشد صحیح سلول‌های موجود در خون در اختیار قرار می‌دهد: سلولهای خونی قرمز که اکسیژن را حمل می‌کنند. سلول‌های خونی سفید که با عفونت‌ها و پلاکت‌هایی که به لخته شدن خون کمک می‌کنند می‌جنگند.

غیرعادی بودن هر یک از اینها می‌تواند اطلاعات زیادی درباره گستره‌ای از شرایط مهم به ما بدهد از جمله برخی فاکتورهای غذایی، داروها و گاهی اوقات افشاء مواد سمی. غیر طبیعی بودن آزمایش خون FBE می‌تواند به خاطر کم‌خونی، عفونت‌ها، برخی از سرطان‌های خون مانند لوسمی و برخی از بیماری‌های ژنتیکی باشد.

بررسی آهن

همانطور که از اسمش پیداست آزمایش بررسی‌های آهن یک آزمایش پاتولوژی است و در صورتی که پزشک شما مشکوک به وجود اهن خیلی کم یا خیلی زیاد در بدن شما شود، انجام می‌گیرد.

آهن برای کمک به شکل‌گیری تعداد کافی از سلول‌های قرمز خونی نرمال که اکسیژن را در سراسر بدن حمل می‌کنند لازم است. سطوح پایین آهن می‌تواند منجر به کم‌خونی شود که در این صورت بدن سلول خونی قرمز کافی نداشته و به سادگی منجر به خستگی و کمبود انرژی می‌شود. کمبود آهن بازتابی از مصرف کم مواد غذایی، جذب کم یا از دست دادن بیش از حد آهن از طریق خونریزی است، بنابراین یافتن علت کمبود آهن اهمیت حیاتی دارد زیرا ممکن است نشان‌دهنده بیماری‌های جدی و مهم باشد.

آهن خیلی زیاد در خون شما- که با نام بار زیادی آهن یا هموکروماتوزیس شناخته می‌شود- خطر ابتلا به تعدادی از بیماری‌های جدی از جمله بیماری‌های کبدی، سکته قلبی، آرتروز و دیابت را افزایش می‌دهد. بار زیادی آهن تا زمانی که آسیب بافت شروع نشده بدون علامت است، آسیبی که می‌تواند با تشخیص زود هنگام جلوگیری شود.

اثرات فقر آهن یا بار زیادی آهن به سهولت قابل درمان است به ویژه اگر زود تشخیص داده شود. انجام آزمایشات پاتولوژی در این وضعیت مهم است.

معرفی TSH (هورمون محرک تیروئید)

این آزمایش خون به عنوان بخشی از آزمایش عملکرد تیروئید به منظور غربالگری، تشخیص و درمان کنترلی اختلالات تیروئید مثل کم‌کاری غده تیروئید (هورمون تیروئید کم) یا پرکاری غده تیروئید (هورمون تیروئید بسیار زیاد) انجام می‌شود. این اختلالات می‌توانند به صورت خودبه‌خودی یا یه خاطر تومورها، بارداری، عفونت‌ها و گاهی اوقات به خاطر داروها اتفاق بیفتند.

این آزمایش مقدار هورمون محرک تیروئید (TSH) در خون شما را اندازه‌گیری می‌کند. TSH توسط غده هیپوفیز تولید شده و مانند یک پیام رسان عمل می‌کند، به غده تیروئید می‌گوید که ترشح هورمون‌ها را آغاز کند. در بیمارانی که دچار بیماری غده تیروئید یا غده هیپوفیز هستند، سیستم پیام رسانی نامتعادل می‌شود.

آنالیز ادرار

آنالیز ادرار انجام آزمایشی بر روی نمونه ادرار بوده تا برخی از اختلالات متابولیکی  (مثل دیابت) یا اختلالات کلیوی تشخیص داده شود. یک بیمار ممکن است توسط پزشک خود به گستره‌ای از سناریوها ارجاع داده شود.

آزمایش‌های متداولی که بخشی از آنالیز ادرار می‌باشند عبارتند از آزمایش پروتئین ادرار؛ برای مثال در دوران بارداری، سلول‌های قرمز؛ برای مثال هنگام بیماری کلیه، و همچنین نشانگرهای عفونت‌های مجاری ادراری.

INR (ضریب نرمال شده بین‌المللی)

 این آزمایش پاتولوژی برای بررسی اینکه داروی ضد انعقادی، وارفارین، تا چه اندازه خوب عمل می‌کند استفاده می‌شود. افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی مانند ضربان قلب نامنظم یا پس از جایگزینی دریچه قلب ممکن است برای جلوگیری از سکته به این دارو نیاز داشته باشند. افراد دیگر امکان دارد به خاطر درمان انعقاد خون یا کاهش خطر پیشرفت لخته شدن خون در پاها یا ریه‌ها در طی دوره‌های خطرناکی مثل عمل جراحی از وارفارین استفاده کنند.

این آزمایش مدت زمان لازم برای تبدیل یک پروتیین (پروترومبین) به پروتیین دیگر (ترومبین) برای شخصی که وارفارین مصرف می‌کند را در مقایسه با شخصی که از این دارو استفاده نمی‌کند اندازه‌گیری می‌نماید. این واکنش شیمیایی برای تشکیل لخته خون حیاتی است. بیمارانی که وارفارین مصرف می‌کنند نیاز به انجام آزمایشات منظم برای بررسی اثربخشی دارو داشته تا پزشک بتواند میزان دز دارو را بر اساس آن تنظیم کند. سطوح، تحت تاثیر رژیم غذایی، داروها و بروز تغییرات در سلامت عمومی قرار دارند. سطوح بالا ممکن است هیچ نشانه‌ای نداشته باشند اما خطر خونریزی خودبه‌خودی را افزایش می‌دهند.

تست اسپرم مردان در آزمایشگاه و خانه برای تشخیص و درمان ناباروری

تست اسپرم مردان در آزمایشگاه و خانه برای تشخیص و درمان ناباروری

آزمایش اسپرم یا سمن به منظور تعیین باروری یک مرد و اینکه آیا قادر است یک زن را باردار کند، برای تجزیه و تحلیل اسپرم استفاده می‌شود. تست اسپرم شامل یک سری از آزمایشات است که کیفیت و کمیت اسپرم و همچنین مایع منی حاوی آن را ارزیابی می‌کند. آزمایش می‌تواند در رابطه با سایر آزمایش‌های ناباروری برای تعیین علت عدم توانایی زوجین برای باردار شدن و کمک به تصمیم گیری در مورد درمان ناباروری مفید باشد.

تست اسپرم همچنین می‌تواند برای تعیین اینکه آیا اسپرم در مایع منی فرد، پس از اینکه وی وازکتومی کرد، وجود دارد یا خیر (یک روش جراحی است که مانع آزاد شدن اسپرم به داخل مایع انزال می‌شود) مورد استفاده قرار گیرد. عمل جراحی وازکتومی یک روش دائمی کنترل باروری با اطمینان 99.9٪ در صورت موفقیت عمل، می‌باشد.

چه هنگام آزمایش اسپرم توصیه می‌شود؟


چه هنگام آزمایش اسپرم توصیه می‌شود؟

تست اسپرم زمانی انجام می‌شود که پزشک فکر می‌کند که یک مرد یا زوج ممکن است مشکل باروری داشته باشند. ناباروری به طور معمول زمانی تشخیص داده می‌شود که یک زوج بدون کسب موفقیت 12 ماه برای بارداری تلاش کرده‌اند. در آزمایش اسپرم برای تعیین باروری باید حداقل دو نمونه در فواصل 2 تا 3 هفته جمع آوری شود. شمارش اسپرم و انسجام اسپرم می‌تواند از روزی به روز دیگر متفاوت باشد، و برخی از شرایط می‌تواند موقتا حرکت و تعداد اسپرم را تحت تاثیر قرار دهد.

هنگامی که تست مایع منی نتایج غیر طبیعی را نشان دهد، آزمایش در فواصل زمانی معینی که متخصص بهداشت تعیین می‌کند، تکرار می‌شود. نسخه کوتاه‌تر برای تست مایع منی، چکاپ اسپرم است، که معمولا حدود 3 ماه پس از وازکتومی برای اعلام موفقیت این عمل، تجویز می‌شود و ممکن است به میزان لازم تکرار شود تا هنگامی که دیگر اسپرمی در نمونه مایع منی وجود نداشته باشد.

نتیجه تست اسپرم بیانگر چیست؟


نتیجه تست اسپرم بیانگر چیست؟

بررسی اسپرم پس از وازکتومی: زوج‌ها می‌توانند استفاده از روش‌های دیگر برای جلوگیری از بارداری را متوقف کنند، اگر که هیچ اسپرمی یا اسپرم نابالغی در مایع منی وجود نداشته باشد. اگر اسپرم در مایع منی وجود داشته باشد، مرد و همسرش باید اقدامات احتیاطی برای جلوگیری از بارداری را انجام دهند. تست اسپرم ممکن است تکرار شود تا زمانی که هیچ اسپرمی در نمونه (ها) وجود نداشته باشد.

تست ناباروری

در ارزیابی باروری یک مرد، هر یک از جنبه‌های آزمایش مایع منی، و نیز سایر یافته‌ها به طور کلی در نظر گرفته می‌شود. اسپرم یک مرد می‌تواند به طور گسترده‌ای از یک نمونه تا نمونه دیگر، متفاوت باشد. وجود نتایج غیر طبیعی در یک نمونه ممکن است علت ناباروری را نشان ندهد و قبل از تشخیص آن، باید چندین نمونه اسپرم دیگر را آزمایش کرد.

  • حجم: حجم معمول مایع جمع آوری شده بین 1.5 تا 5 میلی لیتر (حدود یک قاشق چای خوری) مایع منی در هر انزال است. در صورت کاهش حجم اسپرم، اسپرم کمتری در مایع منی وجود دارد، که باعث کاهش فرصت‌های موفق برای لقاح موفقیت آمیز و بارداری پس از آن می‌شود. مایع منی بیش از حد، می‌تواند غلظت اسپرم را کاهش دهد.
  • ویسکوزیته: در ابتدا مایع منی باید غلیظ باشد و سپس ظرف 15 تا 20 دقیقه، مایع شود. اگر این اتفاق نیفتد، ممکن است حرکت اسپرم را مختل کند.
  • غلظت اسپرم (همچنین تعداد اسپرم یا تراکم اسپرم نیز نامیده می‌شود): میلیون‌ها اسپرم در هر میلی لیتر مایع منی، اندازه گیری می‌شود. در یک نمونه عادی حداقل 20 میلیون و یا تعداد بیشتری اسپرم در هر میلی لیتر وجود دارد و حجم آن در هر انزال 80 میلیون اسپرم و یا بیشتر است. اسپرم کمتر و یا غلظت اسپرم پایین‌تر ممکن است سبب کاهش باروری شود.
  • حرکت: درصد اسپرم در حال حرکت در یک نمونه؛ بر اساس سرعت و جهت حرکت درجه بندی می‌شود. حداقل 50٪ از اسپرم‌ها باید تا یک ساعت بعد از انزال حرکت کنند، حرکت اسپرم باید مستقیم و به سمت راست با سرعت خوب باشد. حرکت اسپرم بر مبنای صفر (بدون حرکت) تا 4 درجه بندی می‌شود و 3-4 نشانگر میزان تحرک خوب است. اگر کمتر از نیمی از اسپرم‌ها متحرک باشند، برای مشخص کردن درصد اسپرم مرده، از رنگ استفاده می‌شود. این آزمایش زنده مانی اسپرم است.
  • مورفولوژی: مطالعه اندازه، شکل و ظاهر سلول‌های اسپرم است؛ این تست ساختار اسپرم را ارزیابی می‌کند. بیش از 50٪ از اسپرم‌های مورد بررسی باید دارای اندازه، شکل و طول طبیعی باشند. در صورتی که اسپرم‌های غیر طبیعی زیادی وجود داشته باشد، احتمال ناباروری بیشتر است. اشکال غیر طبیعی ممکن است شامل اشکال و ناهنجاری در سر اسپرم، میانه، دم، و شکل‌های نابالغ باشد. برای دیدن تصویر یک اسپرم طبیعی، به سایت دایره المعارف پزشکی MedlinePlus مراجعه کنید.
  • PHاسپرم: باید بین 7.2 و 7.8 باشد. pH 8 یا بالاتر ممکن است عفونت را نشان دهد، در حالی که PHکمتر از 7.0 نشانگر آلودگی با ادرار یا وجود انسداد در مجاری ادرار است.
  • غلظت فروکتوز: باید بیش از 150 میلی گرم در هر دسی لیتر مایع منی باشد.
  • گلبول‌های سفید: باید کمتر از 1 میلیون گلبول سفید خون در هر میلی لیتر مایع منی وجود داشته باشد.
  • آگلوته شدن اسپرم یا به هم چسبیدگی: این اتفاق زمانی می‌افتد که اسپرم‌ها به طور خاصی به هم متصل می‌شوند (سر ها به هم چسبیده، دم به دم، و غیره)، که نشان می‌دهد یک آنتی بادی ضد اسپرم وجود دارد. گره خوردن اسپرم‌ها به شکلی غیر معمول، ممکن است به علت عفونت باکتریایی یا آلودگی بافتی باشد.

آیا چیز دیگری وجود دارد که باید بدانید؟


در حالی که نتایج غیر طبیعی باعث کاهش احتمال لقاح موفق می‌شود، برخی از زوج‌هایی که در آزمایش‌های باروری نتایج غیر طبیعی مشاهده کرده‌اند، هنوز هم ممکن است با کمک روش‌های درمانی و یا بدون آن بتوانند بارور شوند، و کسانی که نتایج آنها خوب بوده است نیز ممکن است مشکلاتی را تجربه کنند.

عوامل متعددی می‌تواند بر تعداد اسپرم یا سایر مقادیر موثر بر آزمایش اسپرم تاثیر بگذارد، از جمله استفاده از الکل، تنباکو، کافئین، و بسیاری از داروهای تجویزی (به عنوان مثال، سایمتیدین) و بعضی از داروهای گیاهی.

چه چیزی آزمایش می‌شود؟


چه چیزی آزمایش می‌شود؟

آزمایش کامل اسپرم، اندازه و کیفیت مایع منی خارج شده در طی انزال را اندازه گیری می‌کند. این آزمایش، دو بخش مایع را که به نام مایع منی و یا مایع سمن شناخته می‌شوند و تحرک میکروسکوپی اسپرم را بررسی می‌کند. این آزمایش، اغلب در ارزیابی ناباروری مردان استفاده می‌شود. یک نسخه کوتاهتر از این آزمون فقط برای تعیین حضور اسپرم در مایع منی، چند ماه پس از اینکه یک مرد عمل وازکتومی کرد، انجام می‌شود تا تعیین کند که آیا عمل جراحی موفقیت آمیز بوده است یا خیر.

مایع منی، مایع غلیظی است که حاوی اسپرم و مواد مترشحه از چندین غده است. در هر انزال، ابتدا نسبتا غلیظ است، اما در عرض 10 تا 30 دقیقه، رقیق یا مایع می‌شود. اسپرم، سلول‌های تولیدی در مایع منی است که سر، بدنه و دم دارد و حاوی یک نسخه از هر کروموزوم (همه ژن‌های مردانه) است. اسپرم‌ها حرکت می‌کنند، به طور معمول اسپرم رو به جلو حرکت می‌کند. در داخل بدن یک زن، این ویژگی آنها را قادر می‌سازد تا به سمت تخمک زن حرکت کنند و در نتیجه باعث باروری شوند. هر نمونه اسپرم بین 1.5 تا 5.5 میلی لیتر (حدود یک قاشق چای خوری) است و مایع منی حاوی حداقل 20 میلیون اسپرم در هر میلی لیتر و مقادیر مختلفی فروکتوز (قند)، بافرها، مواد منعقد کننده، روان کننده‌ها و آنزیم‌هایی است که برای حمایت از اسپرم و روند لقاح مورد نیاز هستند.

یک آزمایش معمولی مایع منی شامل این موارد است:

  • حجم مایع منی
  • غلظت ویسکوزیته مایع منی
  • تعداد اسپرم: تعداد کل اسپرم
  • غلظت اسپرم (تراکم): تعداد اسپرم در هر حجم مایع منی
  • میزان تحرک اسپرم، قادر به حرکت بودن و سرعت حرکت اسپرم
  • تعداد یا درصد نرمال و غیر طبیعی (ناقص) اسپرم از لحاظ اندازه و شکل (مورفولوژی) نسبت به کل اسپرم‌ها
  • انعقاد و مایع شدن: با چه سرعتی مایع منی از شکل غلیظ به شکل مایع تبدیل می‌شود.
  • فروکتوز: قند موجود در اسپرم است که انرژی اسپرم را تامین می‌کند.
  • pHیا اسیدیته
  • تعداد اسپرم نابالغ
  • تعداد گلبول‌های سفید (سلول‌هایی که عفونت را نشان می‌دهند)
  • تعیین جنسیت

اگر تعداد اسپرم کم باشد، اگر اسپرم کاهش تحرک یا مورفولوژی غیرطبیعی داشته باشد، یا اگر سیالیت مایع منی غیر طبیعی باشد، ممکن است آزمایش‌های دیگری انجام شود. این آزمایش‌های اضافی ممکن است به شناسایی اختلالاتی نظیر وجود آنتی بادی‌های اسپرم، سطوح غیرطبیعی هورمون (تستوسترون، FSH، LH، پرولاکتین)، زیادی بودن تعداد گلبول‌های سفید خون و آزمایش‌های ژنتیکی برای شرایطی که ممکن است باروری را تحت تاثیر قرار دهند، مانند سندرم کلاین فلتر، فیبروز کیستیک یا سایر اختلالات کروموزومی، مورد بررسی قرار گیرد.

در برخی موارد ممکن است آزمایشات تصویربرداری مانند سونوگرافی، CAT اسکن یا MRI مورد نیاز باشد. بیوپسی بیضه نیز ممکن است مورد نیاز باشد. گاهی اوقات یک آزمون به نام کریوسرویکال انجام می‌شود تا بررسی شود که اگر اسپرم بخواهد حاملگی‌های آینده را تامین کند، برای درازمدت زنده خواهد ماند؟

چگونه نمونه برداری برای آزمایش انجام می‌شود؟


  • بررسی اسپرم پس از وازکتومی: یک نمونه اسپرم در ظرف تمیز و دهان گشاد که توسط آزمایشگاه تهیه شده است، جمع آوری می‌شود.
  • ارزیابی ناباروری: اکثر آزمایشگاه‌‌ها نیاز به جمع آوری نمونه در همان محل دارند، چرا که این امکان را می‌دهد که اسپرم در طی 60 دقیقه بعد از انزال برای حفظ کیفیت نمونه، آزمایش شود.
  • اسپرم توسط خود ارضایی در یک بخش خصوصی جمع آوری می‌شود. بعضی از مردان به دلیل مذهبی یا دلایل دیگر ممکن است بخواهند در حین مقاربت، و با استفاده از کاندوم، مایع منی را جمع آوری کنند. در صورتی که این مورد باشد، متخصص بهداشتی باید کاندوم یا پوششی مخصوص را در اختیار آنها قرار دهد، زیرا روان کننده‌های کاندوم می‌توانند بر نتایج آزمایش اثر بگذارند.
  • اسپرم به دما بسیار حساس است. اگر جمع آوری اسپرم در خانه انجام می‌شود، نمونه باید در دمای بدن (98.6 درجه فارنهایت یا 37 درجه سانتی گراد) با نگه داشتن آن در کنار بدن در حین انتقال، نگهداری شود. این نمونه نباید برای مدت زمان طولانی در دمای اتاق باقی بماند و نباید یخ زده شود.
  • تحرک اسپرم پس از انزال کاهش می‌یابد؛ بنابراین، زمان و دما برای دستیابی به نتایج دقیق بسیار مهم است. اگر کیفیت نمونه خوب نباشد، ممکن است تکرار تست مورد نیاز باشد.

آیا پیش آمادگی برای اطمینان از کیفیت نمونه اسپرم لازم است؟


  • برای آزمایش ناباروری: برای دادن شانس دوباره ذخیره شدن اسپرم به یک انزال، از انزال کردن به مدت 2 تا 5 روز قبل از جمع آوری نمونه، اجتناب کنید. دوره‌های طولانی‌تر ممکن است منجر به حجم بیشتری از اسپرم شود اما باعث کاهش سرعت حرکت اسپرم می‌شود. همچنین ممکن است از شما بخواهند از مصرف الکل برای چند روز قبل از آزمایش نیز اجتناب کند. دستورالعمل‌هایی را که ارائه می‌شود دنبال کنید.
  • پس از وازکتومی: ممکن است توصیه شود مردان هر 3 تا 4 روز انزال طبیعی خود را داشته باشند، تا خروج اسپرم از دستگاه تولید مثلی سرعت یابد.

چه بخشی از موارد ناباروری ناشی از مشکلات عدم باروری مردان است؟


حدود یک سوم موارد به علت مشکلات باروری در مردان است، یک سوم دیگر آن به علت مشکلات ناباروری زنان است و موارد باقی مانده نیز به علت ترکیبی از مشکلات ناباروری مردان و زنان است و یا دلایل ناباروری که قابل تشخیص نیستند.

آیا آزمایش شمارش تعداد اسپرم خانگی موجود است؟


بله، یک آزمایش خانگی وجود دارد که میزان اسپرم را اندازه گیری می‌کند و در عرض چند دقیقه نتیجه می‌دهد. با این حال، مهم است که درک کنیم که تعداد اسپرم تنها یک بخش از تست اسپرم برای تعیین باروری مرد است و تنها یک جنبه از این فرایند پیچیده است. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد آزمایشات خانگی، از جمله مزایا و هشدارها، مقاله استفاده از تست خانگی که مصرف کنندگان مسئولیت سلامت آنها را بر عهده دارند، را مطالعه کنید.

علت ناباروری مردان چیست؟


بعضی از علل شایع ناباروری مردان عبارتند از:

  • آسیب به بیضه‌ها ناشی از عفونت (مانند اوریون)
  • پرتوهای شیمی درمانی
  • تروما یا جراحی
  • انسداد لوله‌هایی که اسپرم را به آلت تناسلی منتقل می‌کنند که می‌تواند ناشی از آلرژی به عفونت یا داشتن فیبروز کیستیک، واریکوسل باشد (مجموعه‌ای بزرگ از رگ‌های خونی در اسکروتوم که باعث افزایش دمای بیضه‌ها می‌شود، که می‌تواند منجر به کاهش تولید اسپرم شود)
  • داشتن مشکلات ژنتیکی مانند سندرم  کلاین فلتر و هر چیزی که باعث کاهش سطح هورمون‌های LH و FSH مانند بیماری تومور مزمن هیپوفیز
  • سطح سلامت عمومی
  • چاقی
  • داروهای خاص و سوء مصرف مواد می‌شود ممکن است باعث کاهش تولید اسپرم و باروری شود.

درمان ناباروری مردان چیست؟


درمان ناباروری به علت آن بستگی دارد. درمان ناباروری می‌تواند شامل جراحی برای ترمیم واریکوسل یا انسداد، تزریق هورمون، یا استفاده از تکنولوژی‌های کمک کننده به باروری باشد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

روشهای تشخیص بارداری با تستهای نواری خانگی،آزمایش ادرار و سونوگرافی

تست بارداری

تست بارداری

یکی از سوالات رایج در میان زوج‌هایی که قصد بارداری دارند این است که سریعترین زمانی که می‌توان تشخیص داد که باردار هستیم چه موقعی است؟ بارداری را می‌توان با استفاده از نشانه‌هایی مانند به تعویق افتادن زمان عادت ماهانه، بروز علائم معمول بارداری، لک بینی و در نهایت با استفاده از انجام تست‌های بارداری تشخیص داد. سوال دیگر این است که چقدر باید صبر کنید تا از تست‌های قابل انجام در خانه برای تشخیص بارداری استفاده کنید؟ و چه زمانی نتایج به دست آمده از تست‌ها قابل اطمینان خواهد بود؟ در ادامه برخی از تست‌هایی که شما با استفاده از آن‌ها می‌توانید بارداری خود را چک کنید ذکر شده است:

تست‌های بارداری


تست های بارداریتست‌های باداری میزان هورمون HCG ( هورمون گنادوتروپین جفتی انسانی) را در بدن شما مورد بررسی قرار می‌دهد تا مشخص کند شما باردار هستید یا خیر. زودترین زمانی که این تست‌ها بتوانند بارداری شما را تشخیص دهند، بستگی به این دارد که تست بتواند هورمون HCG بدن شما را اندازه گیری کند.

میزان هورمون HCG را می‌توان در خون و یا ادرار شما اندازه گیری کرد که معمولا ۹ روز ( حد متوسط بین ۶ تا ۱۲ روز) بعد از انجام لقاح قابل انجام است. بعضی از بیبی چک‌ها می‌توانند میزان هورمون HCG موجود در بدن شما را ۴ روز قبل از عادت ماهانه‌ی بعدی شما اندازه گیری کرده و نتیجه‌ی بارداری را مشخص کنند. دقیق بودن نتیجه و وضعیتی که بیبی چک اعلام میکند به طول مدت فاز لوتئال و سرعت تشکیل جنین بستگی خواهد داشت. کمترین مقدار HCG قابل تشخیص در آزمایش کمی خون ۱  mIU/mL است در حالیکه کمترین مقدار قابل تشخیص در بیبی چک، بسته به برند بیبی چک استفاده شده، بین ۲۰ تا ۱۰۰ mIU/mL ، خواهد بود.

چند نوع تست بارداری وجود دارد؟


تست‌های بارداری که میزان HCG بدن را بررسی می‌کنند دو دسته هستند:

تست‌های ادرار یا بیبی چک:

بیبی چک‌ها در منزل و یا مطب پزشک قابل استفاده هستند.

آزمایش خون:

این نوع آزمایش‌های بارداری فقط در مطب پزشک قابل انجام خواهند بود. مدت زمان مورد نیاز برای مشاهده ی نتیجه در این آزمایش‌ها بیشتر از بیبی چک‌ها است اما آزمایش خون معمولا می‌تواند زودتر از بیبی چک بارداری را تشخیص دهد.( تقریبا ۱۰ روز بعد از بسته شدن نطفه، که این زمان در بیبی چک‌ها ۲ هفته یا بیشتر خواهد بود). پزشک شما برای تشخیص بارداری از یکی از انواع آزمایش خون و یا در بعضی شرایط، از هر دو نوع آزمایش خون برای تشخیص بارداری شما استفاده خواهد کرد:

آزمایش خون کمی

( که با نام تست بتا HCG نیز شناخته می‌شود) این تست مقدار دقیق HCG موجود در خون شما را اندازه گیری می‌کند. این تست می‌تواند کمترین مقدار HCG را نیز بررسی کند. علاوه بر این، با استفاده از این تست می‌توان فهمید که چند هفته از بارداری شما می‌گذرد.

آزمایش خون کیفی

این تست به شما نشان می‌دهد که آیا هورمون‌های بارداری در بدن شما وجود دارند یا خیر. میزان دقت آزمایش خون کیفی به اندازه‌ی تست‌های ادرار یا بیبی چک است.

قانون دوبرابر شدن

قانون دوبرابر شدنپزشک همچنین می‌تواند سطح hcg در سرم را با استفاده از یک تست خون اندازه گیری کند. برای این امر دو نمونه‌ی خون لازم خواهد بود که نمونه گیری‌ها معمولا با فاصله‌ی ۲ تا ۳ روز انجام خواهد شد. با استفاده از این روش افزایش سطح hcg به راحتی قابل بررسی و اندازه گیری خواهد بود.

  • اگر سطح اولیه hcg ۱۲۰۰ mIU/mL باشد، بعد از ۴۸ تا ۷۲ ساعت مقدار آن دو برابر خواهد شد. با این حال اگر میزان افزایش سطح HCG در حدود ۵۰ تا ۶۰ درصد باشد هنوز وضعیت نرمال خواهد بود و با استفاده از آن می‌توان تشخیص داد که اولین زمانی که می‌توان بارداری را تشخیص داد چه زمانی است.
  • اگر سطح HCG بین ۱۲۰۰ تا ۱۶۰۰ mIU/mL باشد، ۷۲ تا ۹۶ ساعت برای دو برابر شدن آن زمان لازم خواهد بود.
  • HCG بالای ۶۰۰۰ mIU/mL معمولا بیش از ۴ روز زمان لازم خواهد داشت تا دو برابر شود.

اگر سطح HCG به درستی افزایش پیدا نکند نشان دهنده‌ی این است که وضعیت بارداری به صورت صحیح پیش نمی‌رود و یا احتمال سقط و یا حاملگی خارج از رحم وجود خواهد داشت.

بعد از سقط جنین سطح HCG کاهش پیدا کرده و به حالت قبل از بارداری برمی‌گردد.

همچنین همان طور که گفته شد اگر سطح  HCG به حالت نرمال دو برابر نشود احتمال حاملگی خارج از رحم وجود خواهد داشت، در این شرایط معمولا سطح HCG در مواقعی افزایش و در مواقع دیگر کاهش می‌یابد.

اولتراسونوگرافی

اولتراسونوگرافیبا استفاده از سونوگرافی، اولین نشانه‌های بارداری با استفاده از مشاهده‌ی ساک حاملگی (کیسه‌ی حاملگی) و یا با مشاهده‌ی جنین مشخص خواهد شد. اگر حاملگی از ۶-۸ هفته عبور کرده باشد،معمولا سونوگرافی اطلاعات بیشتری در اختیار پزشک خواهد گذاشت. در کل بعد از گذشت ۲۵ روز از بارداری، با استفاده از سونوگرافی واژینال می‌توان بارداری را تایید کرد. ( سونوگرافی واژینال زمانی انجام می‌شود که سطح HCG بیش از ۱۵۰۰ تشخیص داده شود)

اگر بیبی چک نشان دهد که شما باردار هستید، باید چه کاری انجام دهید؟


اگر بیبی چک نشان دهنده‌ی بارداری شما باشد، باید با پزشک خود تماس گرفته و زمانی را برای معاینه مشخص کنید. پزشک با استفاده از آزمایش خون به شما خواهد گفت که شما به طور قطع باردار هستید یا خیر. هر چه سریعتر شما نزد پزشک بروید و از بارداری خود اطلاع پیدا کنید به این معناست که سریعتر می‌توانید مراقبت‌های بارداری را شروع کنید و از سلامت کودک خود مطئن شوید.

اگر بیبی چک نشان دهنده‌ی عدم بارداری باشد، آیا باز هم امکان بارداری شما وجود دارد؟


بله. احتمال اینکه شما باردار باشید هنوز هم وجود دارد. اینکه شما باردار باشید اما بیبی چک نتیجه‌ی منفی به شما دهد وجود خواهد داشت. صحت تست‌های بیبی چک در خانم‌ها بسته به شرایط شان متغیر خواهد بود. این موضوع بستگی به عوامل زیر دارد:

  • زمان تخمک گذاری خانم‌ها در سیکل ماهانه‌شان با یکدیگر متفاوت است.
  • بارور شدن تخمک‌ها در رحم در هر خانم ممکن است در زمان متفاوتی انجام شود.
  • در بعضی موارد نتیجه‌ی منفی بیبی چک به این دلیل است که خانم‌ها بیبی چک را خیلی زود استفاده می‌کنند. در این شرایط بیبی چک به شما نتیجه‌ی منفی می‌دهد در حالیکه شما باردار هستید.
  • مشکلاتی که در بارداری وجود دارد می‌تواند بر میزان HCG موجود در ادرار تاثیر گذار باشد.

اگر نتیجه‌ی بیب چک شما منفی بود باید چند روز صبر کنید و دوباره تست را انجام دهید. سطح HCG باید هر ۴۸ ساعت دوبرابر شود. اگر بازهم بیبی چک عدم بارداری را نشان داد، اما خودتان احساس می‌کنید که باردار هستید، با پزشک خود تماس بگیرید.

اگر بیبی چک به صورتی باشد که نتوانید تشخیص دهید که نتیجه مثبت است یا خیر، چه باید کنید؟


در بعضی موارد تشخیص نتیجه‌ي مثبت و منفی بیبی چک امر دشواری خواهد بود. خط روی بیبی چک ممکن است کم‌ رنگ و محو باشد و یا ممکن است شما ندانید که چه میزان از ادرار شما برای تست لازم خواهد بود. اگر خطوط روی بیب چک را می‌بینید اصلا مهم نیست که خطوط کم رنگ باشند، احتمال بارداری شما وجود دارد. کم رنگی خطوط موجود روی بیبی چک نشان می‌دهد که شما خیلی زود تست را انجام داده‌اید و سطح HCG در ادرار شما کم بوده است.

علاوه بر این بیبی چک‌ها خطوط کنترل نیز دارند که به شما نشان می‌دهد که تست را به درستی انجام داده‌اید یا خیر. اگر خط کنترل بیبی چک سفید بود، شما تست را به درستی انجام نداده‌اید و باید دوباره آن را تکرار کنید.

در هنگام خرید بیبی چک به چه مواردی باید توجه کنید؟


  • هزینه: بیبی چک‌ها انواع مختلفی دارند. در اکثر داروخانه‌ها بیبی چک بدون احتیاج به نسخه‌ی پزشک به فروش می‌رسد. قیمت بیبی چک‌ها به برند آن‌ها و تعداد تست‌های موجود در جعبه‌ی آن بستگی دارد.
  • دقت: در بیشتر موارد، به محض عقب افتادن زمان عادت ماهانه شما می‌توانید بیبی چک را استفاده کنید. امروزه، بعضی از بیبی چک‌ها که قیمت بیشتری نیز دارند، ۴ یا ۵ روز قبل از زمان پریود نیز قابل استفاده هستند. با این حال قطعی‌ترین نتیجه را بعد از به تاخیر افتادن عادت ماهانه می‌توانید مشاهده کنید.

نحوه‌ی استفاده از بیبی چک چگونه است؟


تمام بیبی چک‌ها دارای دستور مصرف و راهنمای استفاده هستند. نحوه‌ استفاده از بیبی چک با توجه به برند آن می‌تواند متفاوت باشد:

  • روی نوار تست ادارار کنید
  • ادرار خود را در یک لیوان جمع آوری کرده و نوار تست را داخل آن قرار دهید
  • ادرار خود را در یک لیوان جمع آوری کرده و با استفاده از قطره چکان، چند قطره از ادرار خود را برداشته و روی نوار تست بریزید.

برند‌های مختلف زمان متفاوتی را برای دریافت نتیجه به شما توصیه می‌کنند، با این حال در اکثر موارد نزدیک به ۲ دقیقه زمان لازم خواهد بود تا نتیجه مشخص شود. سپس با توجه به نوع بیبی چک استفاده شده ممکن است شما با یک خط و یا با نشانه‌ی مثبت و یا کلمات بارداری یا عدم بارداری مواجه شوید. وجود یک خط و یا وجود نشانه‌ی مثبت روی بیبی چک‌، بدون در نظر گرفتن کم‌رنگی و پررنگی آن، نشان دهنده‌ی بارداری شماست.

اکثر بیبی چک‌ها یک خط کنترل نیز روی صفحه‌ی نمایشگر نتیجه دارند. این خط نشان می‌دهد که ایا تست به درستی انجام شده است یا خیر. اگر خط و یا سمبل کنترل بیبی چک ظاهر نشود، نشان می‌دهد که تست را به درستی انجام نداده‌اید.

در صورتی که سوالی راجع به نحوه‌ی استفاده از بیبی چک و یا نتیجه‌ی آن داشتید می‌توانید با شماره‌ی درج شده روی بسته‌ی بیبی چک تماس بگیرید.

میزان دقت و صحت بیبی چک چقدر است؟


دقت اکثر بیبی چک‌ها بیش از ۹۹ درصد است. با این حال دقت و صحت آن‌ها به موارد زیر بستگی خواهد داشت:

  • نحوه‌ی استفاده‌ از بیبی چک: حتما تاریخ مصرف و انقضای بیبی چک را بررسی کرده و دستور استفاده از آن را مطالعه کنید. تا ۱۰ دقیقه بعد از انجام تست صبر کنید تا نتیجه به طور کامل روی صفحه‌ی نمایش ظاهر شود. تحقیقات نشان داده است که ۱۰ دقیقه صبر کردن برای بررسی نتیجه، صحیح ترین نتیجه را در پی خواهد داشت.
  • زمان استفاده از بیبی چک: مقدار هورمون بارداری HCG با گذشت زمان در ادرار شما افزایش خواهد یافت. هرچه زودتر بیبی چک را استفاده کنید، احتمال دقت و صحت نتیجه‌ی آن کاهش خواهد یافت. اکثر بیبی چک‌ها بعد از به تعویق افتادن زمان پریود می‌توانند بارداری را تشخیص دهند. علاوه بر این انجام این تست در صبح و در اولین دفعه‌ای که ادرار می‌کنید می‌تواند در دقت نتیجه گیری تاثیر گذار باشد.
  • شخصی که بیبی چک را استفاده می‌کند: زمان تخمک گذاری زنان در سیکل قاعدگی متفاوت می‌باشد. علاوه بر این ممکن است زمان بارور شدن تخمک‌ها در داخل رحم در افراد متفاوت باشد. بدن شما بعد از بارور شدن تخمک شروع به تولید هورمون HCG می‌کند. در بیش از ۱۰ درصد خانم‌ها، باروری تخمک‌ها تا یک روز بعد از به تعویق افتادن پریود، اتفاق نخواهد افتاد. این به این معناست که برای بعضی از خانم‌ها، بیبی چک‌ها اگر بعد از تاخیر زمان پریود استفاده شوند نتیجه‌ی دقیق‌تری را نشان خواهند داد.
  • برند بیبی چک: بعضی از بیبی چک‌ها حساس‌تر از دیگر برند‌های مشابه هستند. به همین دلیل، بعضی از برند‌ها در تشخیص سریع بارداری بهتر عمل می‌کنند. برای انتخاب بهترین برند حتما با دکتر داروخانه مشورت کنید.

اگر عادت ماهانه‌ی شما نامنظم است و شما نمی‌دانید که پریود بعدی شما چه زمانی خواهد بود، چه زمانی باید از بیبی چک استفاده کنید؟


اکثر بیبی چک‌ها بعد از به تعویق افتادن زمان پریود، دقیق ترین نتیجه را به شما خواهند داد. اما برای کسانی که عادت ماهانه‌های نامنظم دارند ممکن است این امر کمی دشوار تر باشد.

در صورتی که موارد زیر وجود داشته باشد شما عادت ماهانه‌ی نامنظم دارید:

  • فاصله‌ی زمانی بین دو عادت ماهانه کمتر از ۲۱ روز و یا بیش از ۳۳ روز باشد.
  • تعداد روزهایی که شما پریود هستید در هر ماه تغییر کند. برای مثال سیکل عادت ماهانه ی شما در یک ماه ۲۲ روز و در ماه بعدی ۳۳ روز باشد.

اگر شما عادت ماهانه‌های نامنظم دارید ۳۶ روز از شروع آخرین عادت ماهانه، و یا ۴ هفته بعد از آخرین رابطه‌ی جنسی را محاسبه کنید. در این زمان اگر شما باردار باشید، سطح HCG بدن شما به اندازه‌ای خواهد بود که بتوان بارداری را تشخیص داد.

اگر نتیجه‌ی بیبی چک منفی بود و شما احساس می‌کردید که باردار هستید، چند روز صبر کرده و تست را دوباره انجام دهید. و یا برای انجام آزمایش خون اقدام کنید.

آیا موادی وجود دارد که بر نتیجه‌ی بیبی چک تاثیر بگذارد؟


بله. اگر شما داروهایی را استفاده می‌کنید که در آنها HCG وجود داشته باشد، بر نتیجه‌ی بیبی چک و تست بارداری تاثیر خوهد گذاشت. نتیجه‌ی مثبت کاذب زمانی رخ می‌دهد که بیبی چک نتیجه‌ی مثبت داشته باشد اما شما باردار نباشید.

نمونه‌ای از دارو‌های تاثیر گذار بر نتیجه‌ی بارداری دارو‌هایی هستند که برای نابارری استفاده می‌شوند. اگر شما برای باردار شدن از دارو استفاده می‌کنید، باید برای انجام تست بارداری به پزشک مراجعه کنید.

اکثر داروها تاثیری بر نتیجه‌ی تست بارداری ندارند. این داروها شامل داروهایی که در دسترس همگان هستند نیز می‌شود مانند داروهای ضد بارداری و آنتی بیوتیک‌ها. علاوه بر این، الکل و مواد مخدر نیز تاثیری بر نتیجه‌ی بیبی چک نخواهد داشت.

علائم اولیه سرطان پروستات: تست های تشخیص زودهنگام PSA و DEA

سرطان پروستات

سرطان پروستاتسرطان پروستات یک نگرانی عمده در حوزه سلامت است. این بیماری تا قبل از 50 سالگی کمتر شایع است و متخصصان بر این باورند که بیشتر افراد مسن نشانه‌هایی از آن را دارند. سرطانی که به خارج از پروستات گسترش پیدا می‌کند (مانند وقتی که به استخوان‌ها، غدد لنفاوی و ریه‌ها سرایت می‌کند) قابل درمان نخواهد بود، اما می‌تواند برای سال‌های زیادی کنترل شود. بخاطر وجود پیشرفت‌های زیاد در درمان بیماری‌ها، بیشتر مردانی که سرطان پروستات آنها گسترش پیدا می‌کند می‌توانند تا 5 سال یا بیشتر زنده بمانند. برخی مردان با سرطان پیشرفته پروستات زندگی نرمالی خواهند داشت و بدلایل دیگری از جمله ناراحتی‌های قلبی می‌میرند. (1)

سرطان پروستات معمولا سرطانی با رشد خیلی کم و اغلب بدون هیچ علائمی تا زمان رسیدن به مراحل پیشرفته است. بیشتر مردان دارای سرطان پروستات اغلب در اثر عوامل دیگر می‌میرند و بسیاری از آنان هرگز متوجه وجود این بیماری در خود نمی‌شوند. اما زمانی که سرطان پروستات شروع به رشد سریعتر یا گسترش به خارج از پروستات می‌کند، بسیار خطرناک می‌شود. سرطان پروستات در مراحل اولیه خود (زمانی که فقط در غده پروستات یافت می‌شود) می‌تواند با شانس خیلی خوب زنده ماندن فرد، درمان شود.

لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره ……….. تماس حاصل فرمایید.

پروستات چیست؟


پروستات

پروستات یک غده در دستگاه تناسلی مردان است. این غده بیشتر آب منی حامل اسپرم را می‌سازد. این غده که اندازه یک گردو می‌باشد زیر مثانه قرار گرفته و بخش بالایی مجرای خروجی ادرار را که ادرار را از مثانه به بیرون انتقال می‌دهد، احاطه می‌کند. (1)

انواع سرطان پروستات


نوع سرطان پروستاتی که فرد دارد نوع سلولی را که سرطان از آن شروع شده می‌گوید. دانستن این موضوع به پزشک در تصمیم گیری برای اینکه به کدام درمان نیاز است کمک می‌کند. (2)

آدنوکارسیوم منشأ سلول‌های غددی

آدنوکارسینوم‌ها سرطان‌هایی هستند که در سلول های غده پروستات تولید می‌شوند. آنها شایع‌ترین نوع سرطان پروستات هستند. تقریبا همه افراد مبتلا به سرطان پروستات این نوع سرطان را دارد می‌باشند. (2)

آدنوکارسیوم منشأ سلول‌های مجاری

آدنوکارسیوم منشأ مجاری در سلول‌های موجود در مجاری (لوله) غده پروستات تولید می‌شوند. این نوع از سرطان دارای رشد و گسترش سریع‌تری نسبت به آدنوکارسیوم منشأغددی است. (2)

سرطان سلول انتقالی (یا یوروتلیال)

سرطان سلول انتقالی پروستات در سلول‌هایی شروع می‌شود که در طول مجرای خروجی ادرار به بیرون بدن (اورترا) قرار دارند. این نوع سرطان معمولا در مثانه شروع شده و و به داخل پروستات گسترش می‌یابد. اما به ندرت می‌تواند در پروستات شروع شود و می‌تواند به داخل ورودی مثانه و بافت‌های همجوار گسترش یابد. (2)

این سرطان‌ها از سلول‌های مسطحی که پروستات را می‌پوشانند شروع می‌شوند. این نوع سرطان خیلی سریعتر از نوع آدنوکارسیوم پروستات رشده کرده و گسترش می‌یابد. (2)

سرطان سلول کوچک پروستات

سرطان سلول کوچک پروستات از سلول‌های گرد کوچک بوجود می‌‌آید. این سرطان نوعی سرطان نورواندوکرين است. (2)

درجه‌بندی سرطان پروستات


درجه بندی سرطان پروستات

درجه سرطان به شما می‌گوید که که سلول‌های سرطانی چقدر به سلول‌های نرمال شباهت دارند. این درجه‌بندی به پزشک شما یک ایده می‌دهد از اینکه سرطان چگونه ممکن است رفتار ‌کند و اینکه شما به چه درمانی نیاز دارید. پزشکان از سیستم گلیسون برای درجه‌بندی سرطان پروستات استفاده می‌کنند. آنها چندین نمونه از سلول‌های (نمونه برداری) پروستات شما را می‌بینند. (2)

یک پاتولوژیست هر نمونه از سلول‌های پروستات را از 1 تا 5 درجه‌بندی می‌کند.

  • درجه 1 و 2 به عنوان سلول‌های نرمال پروستات در نظر گرفته می‌شوند.
  • درجه 3 تا 5 سلول‌های سرطانی هستند که درجه 5 بیانگر غیر طبیعی‌ترین آنهاست. (2)

پاتولوژیست با جمع زدن دو تا از رایج‌ترین درجات گلیسون، یک نمره گلیسون کلی را بدست می‌آورد. برای مثال اگر رایج‌ترین درجه، درجه 3 باشد و دومین درجه رایج 4 باشد، پس نمره گلیسون کلی 7 خواهد بود. یا اینکه آنها ممکن است نمرات را جداگانه بصورت 7=4+3 بنویسند. (2)

چه عواملی باعث سرطان پروستات می‌شود؟


عوامل سرطان پروستات

سرطان پروستات بیشتر روی مردان مسن اثرگذار است. در حدود 80% موارد در مردان با سن  بالای 65 سال و کمتر از 1% موارد در مردان با سن زیر 50 سال اتفاق می‌افتد. مردان یا سابقه خانوادگی در زمینه سرطان پروستات احتمال بیشتری دارد که به آن دچار شوند. (2)  پزشکان نمی‌دانند چه عواملی باعث سرطان پروستات می‌شود اما رژیم غذایی در افزایش خطر ابتلا به این سرطان تأثیرگذار است. مردانی که چربی زیاد موجود در گوشت قرمز مصرف می‌کنند بیشترین احتمال را برای ابتلا  به سرطان پروستات دارند. (1)

  • خوردن گوشت ممکن است از جهات دیگری خطرآفرین باشد: بیشتر آنها در دمای بالا پخته شده و مواد سرطان‌زایی تولید می‌کنند که روی پروستات تأثیر می‌گذارد. این بیماری بیشتر در کشورهایی شیوع بیشتری دارد که گوشت و محصولات لبنی رایج است تا در کشورهایی که رژیم غذایی مردم شامل برنج، محصولات سویا و سبزیجات است. (1)
  • هورمون‌ها هم نقش مهمی در شکل‌گیری سرطان پروستات ایفا می‌کنند. مصرف چربی باعث افزایش تستسترون بدن می‌شود و این هورمون باعث سرعت بخشیدن به رشد سرطان پروستات می‌شود.(1)
  • برخی خطرات شغلی نیز در ایجا د این سرطان مؤثر تشخیص داده شده‌اند. جوشکاران، کارگرانی که با لاستیک سر و کار دارند و کارگرانی که دائم در معرض کادیوم فلز قرار دارند، احتمال بیشتری دارد که به سرطان پروستات دچار شوند.(1)
  • ورزش نکردن نیز احتمال بروز سرطان پروستات را افزایش می‌دهد.

داروهایی که می‌توانند خطر بروز سرطان پروستات را کاهش دهند شامل فیناستراید(پروسکار) و دوتاستروید (آوودارت) است. افزودن غذاهای معینی شامل سس گوجه و سبزیجاتی مانند بروکلی، گل کلم و کلم در رژیم غذایی‌تان هم می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به سرطان پروستات کمک کند.

علائم سرطان پروستات


در بیشتر موارد، علائم سرطان پروستات در مراحل اولیه بیماری خود را نشان نمی‌دهند. علائم سرطان پروستات می‌تواند برای هر مرد متفاوت باشد و هر کدام از این علائم هم می‌تواند توسط شرایط دیگر ایجاد شود. در نتیجه، انجام غربالگری مداوم و منظم به شکل آزمایشات دیجیتالی رکتال (DRE) و آزمایشات آندروژن مخصوص پروستات (PSA) مهم است.(3)

من توصیه کرده‌ام که مردان با مشورت پزشک خود در اوایل 50 سالگی یک تصمیم آگاهانه مبنی بر اینکه آیا برای سرطان پروستات آزمایش شوند یا خیر بگیرند. مردان با داشتن یک یا بیش از یکی از علائم پروستات باید با متخصص خود در رابطه با اینکه آیا زودتر غربالگری منظم را شروع کنند یا خیر مشورت کنند.(3)

علائم ادراری سرطان پروستات

بدلیل در مجاورت قرار گرفتن غده پروستات با مثانه و مجرای ادرای، سرطان پروستات می‌تواند با برخی علائم ادرای همراه باشد. بسته به اندازه و موقعیت، یک تومور سرطانی می‌تواند مجرای ادراری را فشرده و تنگ کرده و جریان ادرار را مسدود کند. برخی علائم سرطان پروستات مرتبط با دفع ادرار شامل موارد زیر است:

  • سوزش و درد در حین دفع ادرار
  • مشکل در دفع ادرار یا مشکل داشتن در شروع یا پایان دفع ادرار
  • تمایل به دفع مکرر ادرار در شب
  • از دست دادن کنترل مثانه
  • کاهش مقدار یا سرعت جریان ادرار
  • وجود خون در ادرار (هماتوریا)(3)

سرطان پروستات می‌تواند به بافت‌ها یا استخوان‌های مجاور خود گسترش یابد (گسترش بیماری از نقطه‌ای به نقطه دیگر بدن). اگر سرطان به ستون فقرات کشیده شود، ممکن است روی عصب‌های نخاعی فشاری ایجاد کند. علائم دیگر سرطان پروستات عبارتند از:

  • وجود خون در منی
  • مشکل در نعوذ (نقص عملکرد نعوذ)
  • انزال همراه با درد
  • تورم در پاها یا ناحیه لگن
  • بی‌حسی یا درد در قسمت مفصل لگن، پاها یا انگشتان پا
  • استخوان درد که از بین نرفته یا منجر به شکستن استخوان شود(3)

تشخیص سرطان پروستات و آزمایشات


تشخیص سرطان پروستات

هیچ آزمایش قطعی و یگانه‌ای برای سرطان پروستات وجود ندارد، بنابراین پزشک عمومی بمنظور تلاش برای جلوگیری از آشفتگی بی مورد شما، جنبه‌های مثبت و منفی آزمایشات مختلف را با شما در میان می‌گذارد. پزشک شما ممکن است موارد زیر را از شما بخواهد:

  • درخواست نمونه ادرار برای بررسی عفونت
  • گرفتن نمونه خون برای چک کردن سطح آنتی‌ژن مخصوص پروستات (PSA)
  • بررسی پروستات شما (بررسی دیجیتالی رکتال)(4)

آزمایش آنتی ژن اختصاصی پروستات

آزمایش آنتی ژن

آنتی‌ژن اختصاصی پروستات پروتئینی است که توسط غده پروستات تولید می‌شود. همه مردان مقدار کمی از این آنتی‌ژن را در خون خود دارند که سطح آن با افزایش سن زیاد می‌شود. سرطان پروستات می‌تواند تولید آنتی‌ژن اختصاصی پروستات را زیاد کرده و بنابراین آزمایش PSA افزایش سطح این آنتی‌ژن را که می‌تواند بیانگر مراحل اولیه سرطان پروستات باشد تشخیص می‌دهد.(4)

گرچه، آزمایش آنتی‌ژن اختصاصی پروستات یک آزمایش اختصاصی برای سرطان پروستات نیست. بیشتر مردانی که سرطان پروستات دارند سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات بالایی ندارند. بیش از 65 درصد مردان دارای سطح بالای آنتی‌ژن اختصاصی پروستات سرطان ندارند، چرا که سطح این آنتی‌ژن در همه مردان با افزایش سن افزایش می‌یابد.(4)

آزمایش دیجیتالی رکتال (DRE)

قدم بعدی انجام DRE است. طی آزمایش دیجیتالی رکتال، پزشک عمومی انگشت لیز را با دستکش داخل رکتوم قرار می‌دهد. رکتوم نزدیک غده پروستات قرار دارد، بنابراین پزشک عمومی می‌تواند تغییر سطح غده را تشخیص دهد. این کار ممکن است کمی ناخوشایند بوده اما نباید دردناک باشد.(4)

سرطان پروستات می‌تواند غده پروستات را سخت و ناهموار کند. گرچه در بیشتر موارد، سرطان هیچ تغییری در غده ایجاد نکرده و DRE ممکن است قادر به تشخیص سرطان نباشد. DRE در جلوگیری از توسعه پروستات ایجاد شده توسط پریاختگی پروستات خوش‌خیم، مفید است، چرا که که این باعث می‌شود غده نرم و صاف به نظر برسد.(4)

بافت‌بردای

پزشک خطر ابتلا به پروستات را در فرد بر اساس تعدادی فاکتور از جمله سطح PSA، نتایج DRE، سن، سابقه خانوادگی و نژادی شما ارزیابی می‌کند. اگر شما در معرض خطر هستید باید برای صحبت در مورد انتخاب آزمایشات بیشتر به بیمارستان مراجعه کنید.

رایج‌ترین آزمایش مورد استفاده نمونه‌برداری با هدایت امواج فراصوتی از داخل رکتال (TRUS) است. نمونه‌برداری می‌تواند طی سیتوسکوپی یا از طریق پوست پشت بیضه‌ها (ناحیه بین مقعد و بیضه‌ها) انجام شود.(4)

طی نمونه‌برداری TRUS، یک کاوشگر فراصوتی (دستگاهی که از امواج صوتی جهت ساختن تصویر از درون بدن استفاده می‌کند) درون مقعد قرار می‌گیرد. این کار به پزشک یا پرستار متخصص این امکان را می‌دهد تا دقیقا جاهایی را که سوزن از طریق دیواره مقعد فرد و بمنظور برداشتن نمونه‌های کوچک از پروستات عبور می‌کند ببیند.

این فرآیند می‌تواند ناخوشایند و گاهی اوقات همراه با درد باشد، بنابراین ممکن است از یک بی‌حسی موضعی بمنظور کم کردن ناخوشی حاصل از این فرآیند استقاده شود. در این فرآیند هم همانند هر فرآیند دیگری ممکن است عوارض جانبی مانند خونریزی و عفونت بوجود بیاید.

در حالیکه این روش نسبت به آزمایش PSA قابل اتکاتر است اما نمونه‌برداری TRUS می‌تواند مشکلاتی هم داشته باشد. این روش می‌تواند از هر 5 سرطان یکی را اشتباه تشخیص دهد، چرا که محل سرطان بعد از انجام آزمایش مشخص خواهد شد. پزشکان می‌توانند پروستات را با استفاده از اسکن فراصوتی ببینند اما تومورها را  در صورت موجود بودن نمی‌توانند ببینند.(4)

شما ممکن است در صورت ادامه‌دار بودن علائم یا ادامه افزایش سطح PSA به یک نمونه‌برداری دیگر نیاز داشته باشید. پزشک ممکن است قبل از نمونه‌برداری بعدی برای شما درخواست اسکن MRI از پروستات داشته باشد.(4)

نمونه‌برداری TRUS می‌تواند همچنین سرطان‌های کوچک کم‌خطر را که به درمان نیاز ندارند اما ممکن است باعث آشفتگی شما شوند تشخیص دهد. بسیاری از مردان اغلب روش جراحی یا رادیودرمانی را که ممکن است مزیت‌های جراحی را نداشته باشد اما باعث بروز عوارض جانبی از قبیل بی‌اختیاری و اخلال در نعوظ شود، انتخاب می‌کنند.(4)

نمونه بافت برداشته شده در آزمایشگاه مورد بررسی قرار می‌گیرد. اگر در این نمونه سلول‌های سرطانی مشاهده شود می‌توانند مورد بررسی بیستری قرار بگیرند تا مشخص شود سرطان با چه سرعتی گسترش پیدا خواهد کرد. این پروسه به عنوان “مرحله‌بندی و درجه‌بندی” نیز شناخته می‌شود و به پزشکان کمک می‌کند تصمیم بگیرند که کدام روش درمانی مناسب‌ترین روش است.(4)

آزمایشات بیشتر

اگر احتمال بالایی وجود داشته باشد که سرطان از پروستات شما به بخش‌های دیگر بدن انتقال یابد، ممکن است آزمایشات دیگری توصیه شود. این آزمایشات شامل موارد زیر است:

  • ام آر آی (MRI) یا سی تی (CT) اسکن – این اسکن‌ها یک تصویر مفصل از اجزای درون بدن شما تشکیل می‌دهند.
  • یک اسکن ایزوتوپ استخوان – این آزمایش می‌تواند بگوید که آیا سرطان به استخوان‌ها سرایت کرده یا خیر. مقدار کمی رنگ رادیواکتیو به درون رگ تزریق شده و در قسمت‌هایی از استخوان در جایی که هرگونه ناهنجاری وجود داشته باشد جمع می‌شوند.(4)

کلیات درمان


کلیات درمان

در مرحله مراقبت سرطان، پزشکان مختلفی بمنظور طراحی یک برنامه درمانی کلی که می‌تواند ترکیبی از روش‌های درمانی مختلفی باشد با هم کار می‌کنند. به این یک تیم چند تخصصی گفته می‌شود.  تیم‌های مراقبت سرطان شامل متخصصین مراقبت سلامت مختلفی شامل دستیاران متخصص، پرستاران آنکولوژیست، مددکاران اجتماعی، داروسازها، مشاوران، متخصصین تغذیه و دیگر تخصص‌هاست. تشریح رایج‌ترین شیوه‌های درمانی سرطان پروستات در زیر آورده شده است، که به دنبال آن‌ها خلاصه‌ای از دیدگاه‌های عمومی درمان بر حسب هر مرحله از سرطان نیز موجود است. گرینه‌های درمانی و توصیه‌ها به چندین فاکتور از جمله نوع و مرحله سرطان، عوارض جانبی احتمالی و اولویت‌ها و سلامت کلی بیمار بستگی دارد. برنامه مراقبت سلامتی شما می‌تواند شامل درمان علائم و عوارض جانبی به عنوان بخش مهمی از مراقبت سرطان نیز باشد.(5)

برای یادگیری گزینه‌های درمانی‌تان وقت بگذارید و مطمئن باشید که در صورت مبهم بودن چیزی، در مورد آن سؤال بپرسید. همچنین در رابطه با اهداف هر روش درمانی، احتمال اینکه درمان جواب دهد، از درمان چه انتظاری می‌توانید داشته باشید و عواض جانبی احتمالی ادراری، روده‌ای، جنسی و هورمونی با پزشک خود مشورت کنید. مردها همچنین باید در رابطه با اینکه گزینه‌های درمانی مختلف چگونه روی بازگشت به زندگی، زنده ماندن و کیفیت زندگی تأثیر می‌گذارد با پزشک خود صحبت کنند. علاوه بر آن موفقیت هر روش درمانی اغلب به مهارت و تجریه متخصص یا جراح بستگی دارد, بنابراین یافتن پزشکانی که در زمینه درمان سرطان پروستات تجربه دارند اهمیت دارد.(5)

آزمایش کمبود ویتامین b12 (متیل کوبالامین) و تشخیص عملکرد گلبول ها

تست B12

برای افرادی که علائم مشخصی از کمبود ویتامین B12 دارند یا در معرض خطر کمبود ویتامین B12 هستند (مانند گیاهخواران، افراد سالخورده)، انجام آزمایش ویتامین B12 منطقی است. متأسفانه، این آزمایش به همین سادگی که بیان شد، نیست. هر کسی که تصمیم می‌گیرد از نظر کمبود ویتامین B12 آزمایش دهد، به سرعت می‌تواند دریابد که تعریف روشنی برای کمبود ویتامین B12 و یا یک یک آزمون استاندارد و مورد توافق برای آن وجود ندارد. در حال حاضر بهترین و قابل اطمینان‌ترین آزمایش برای تعیین کمبود ویتامین B12، آزمون holoTC است که از هولوترانسکوبالامین استفاده می‌کند و دیگری نیز آزمایش MMA ادرار (کشت ادرار) می‌باشد که از متامالونیک اسید استفاده می‌کند.

کدام تست‌ها می‌توانند کمبود ویتامین B12 را تعیین کنند؟


هنوز هیچ یک از آزمایشات ویتامین B12 نتوانسته‌اند اطلاعات دقیقی درباره وضعیت فعلی ویتامین B12 در بدن ارائه کند. در حال حاضر، تست‌هایی در حال استفاده هستند، که هریک از آنها مزایا و معایب خاص خود را دارند. تست استاندارد و عمومی آن آزمایش سرم خون است که قدیمی‌ترین و همچنین بسیار غیر قابل اعتمادترین آزمایش است. در بخش بعد، انواع آزمایشات تعیین ویتامین B12 به صورت جداگانه مورد بررسی قرار می‌گیرند.

آزمایشات خون تعیین ویتامین B12

آزمایشات خون تعیین ویتامین B12

دو روش مختلف وجود دارد که سطح ویتامین B12 در خون را مستقیما اندازه گیری می‌کند:

  • آزمایش سرم (همچنین ویتامین B12 غیر فعال را اندازه می‌گیرد)
  • آزمایش HoloTC (فقط ویتامین B12 فعال را اندازه گیری می‌کند)

کمبود ویتامین B12 در حال حاضر اغلب با آزمایش سرم خون اندازه گیری می‌شود و اگر سطح سرمی ویتامین B12 در زیر 200pg /ml باشد به عنوان کمبود این ویتامین تعریف می‌شود. با این حال، این آزمایش، مقدار واقعی ویتامین B12 قابل عرضه در درون سلول‌های خونی را نشان نمی‌دهد، زیرا تمام ویتامین B12 که در خون وجود دارد نمی‌تواند توسط بدن مورد استفاده قرار گیرد. ویتامین B12 تامین شده در سلول را نمی‌توان از طریق آزمایش سرم خون، دقیقا توصیف کرد.نتیجه آزمایش خون سرم دقت کمتری دارد و بیشتر از سایر آزمون‌ها، غیر قابل اعتماد است.

تعریف کمبود ویتامین B12

علی رغم عدم قابل اطمینان بودن آن، آزمایش سرم اغلب برای تعریف کمبود ویتامین B12 استفاده می‌شود. جدول زیر نشان دهنده تعریف کمبود ویتامین B12 است که هنوز هم تا به امروز، استفاده می‌شود. این مقادیر کلی و عمومی امروزه در بین جامعه علمی بسیار غیر قابل اعتماد محسوب می‌شوند. سایر آزمایش‌ها که با روش‌های مختلف دیگری انجام می‌شوند، نشان داده‌اند که کمبود ویتامین B12 حتی با سطوح سرمی B12 بسیار بالا، می‌تواند وجود داشته باشد.

وضعیت

مقادیر موجود در سرم
pg/ml

مقادیر موجود در سرم
pmol/l

کمبود شدید

< 150 pg/ml

< 110 pmol/l

کمبود

< 200 pg/ml

< 150 pmol/l

احتمال تامین ناکافی

200-300 pg/ml

150-220 pmol/l

وضعیت نرمال

300-900 pg/ml

220-665 pmol/l

کمبود ویتامین B12 در سلول‌ها حتی با مقدار pg/mL 600 نیز امکان پذیر است و بنابراین تعداد افرادی که دچار کمبود هستند، به طور قابل توجهی بالاتر از آن چیزی است که به صورت رسمی گزارش داده می‌شود. حتی در سطوح سرمی ویتامین B12 که بسیار بالاتر از حد معمول تخمین زده می‌شود، ممکن است کمبود وجود داشته باشد.

آزمایش B12 سرم خون (کل ویتامین B12)

آزمایش سرمی یکی از قدیمی‌ترین آزمایشات است و هنوز هم برای تعریف کمبود ویتامین B12 استفاده می‌شود. اکثر پزشکان از اینکه روش‌های اندازه گیری بسیار بهتری وجود دارد، بی اطلاع هستند. آزمایش سرم خون چندان ارزشمند نیست، زیرا بیشتر (70-90٪) ویتامین B12 اندازه گیری شده به پروتئین‌هایی مانند هپتوکورین متصل هستند؛ این امر به این معنی است که نمی‌توان آن را برای متابولیسم استفاده کرد.علاوه بر این، این آزمایش آنالوگ‌های غیرمستقیم ویتامین B12 را نیز اندازه گیری می‌کند. این‌ها موادی هستند که به لحاظ شیمیایی بسیار شبیه به ویتامین B12 هستند، اما هیچ تاثیر ویتامینی مثبتی در بدن ندارند. و تنها ویتامین B12 است که بدن می‌تواند از آن استفاده کند، کوبالامین (B12) که به ترانسکوبالامین II متصل است؛ حدود 20 درصد از کل ویتامین B12 موجود در سرم خون را تشکیل می‌دهد. این نشان می دهد که سطح کلی ویتامین B12 در خون نسبت به مقدار ویتامین B12 که بدن در واقع می‌تواند از آن استفاده کند، کمتر است. کمبود آن حتی در سطوح بالای B12 نیز وجود دارد. در نتیجه نتایج آزمایشات THIs چندان مفید نیست.

آزمایش HoloTC

HoloTC به طور دقیق میزان ویتامین B12 بیولوژیکی بدن که به ترانس کوبالامین II متصل است را، حتی در سرم خون نیز تعیین می‌کند. سطوح پایین HoloTC در سرم به عنوان اولین شاخص برای تشخیص کمبود ویتامین B12 محسوب می‌شود، و هشدار زودهنگامی مبنی بر این است که بدن ویتامین B12 را به میزان کافی دریافت نمی‌کند و ذخایر B12 بدن شروع به تخلیه می‌کند. در نتیجه، نتایج آزمایش HoloTC بسیار مفیدتر از آزمایش سرم است، حتی اگر نتواند تعیین کند که کمبود ویتامین B12 وجود دارد، زیرا یک منطقه خاکستری بزرگ وجود دارد که مشخص نیست آیا کمبود این ویتامین وجود دارد یا خیر. شمارش سایر عوامل مرتبط با این ویتامین، در نمونه خون کامل می‌توانند در این زمینه وضوح بیشتری ایجاد کند. مفید بودن این آزمون بسیار بالا است.

آزمایش‌های غیر مستقیم برای تعیین کمبود ویتامین B12


از آنجایی که هر دو آزمایش ذکر شده، در مورد تعیین دقیق کمبود ویتامین B12 ناموفق بوده‌اند، آزمایشاتی برای اندازه گیری انواع زیادی از محصولات مختلف متابولیکی که با ویتامین B12 مرتبط هستند، به جای اندازه گیری ویتامین B12 به طور مستقیم، استفاده می‌شود. این آزمایش می‌تواند به شکل واضح‌تری نشان دهد که کمبود وجود دارد، اما آنها نیز اطلاعاتی در مورد کمیت ویتامین B12 ارائه نمی‌کنند. آزمایشات غیر مستقیم زیر، برای تعیین کمبود ویتامین B12 استفاده می‌شوند:

آزمایش هوموسیستئین

آزمایش هوموسیستئین

هنگامی که کمبود ویتامین B12 وجود دارد، سطح هموسیستئین به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. سطح بالای هموسیستئین می‌تواند به عنوان یک شاخص مطمئن برای تعیین کمبود ویتامین B12، در نظر گرفته شود. با این حال، برخی بیماری‌ها می توانند این نتیجه را تحریف کنند. ترکیبی از آزمایشات مستقیم، مانند آزمون HoloTC و آزمون هموسیستئین ​​می‌تواند نتیجه بسیار قابل اعتمادی را در مورد کمبود ویتامین B12 ارائه دهد. آزمایش هموسیستئین معمولا برای تعیین موفقیت مصرف ویتامین B12 در رفع کمبود آن، استفاده می‌شود. سطح هموسیستئین باید به طور ایده آل زیر 9 میکرو مول در لیتر باشد. مفید بودن این آزمون در حد متوسط ​​است.

آزمون MMA– آزمایش ادرار

آزمایش ادرار

در حال حاضر، بهترین روش برای تعیین اینکه آیا کمبود ویتامین B12 وجود دارد، آزمون متیل مالونیک اسید (MMA) است. هنگامی که ویتامین B12 بیولوژیکی فعال در سلول‌ها کاهش می‌یابد، MMA به طور فزاینده‌ای تشکیل می‌شود و منجر به افزایش سطح MMA در خون و ادرار می‌شود. مزیت این آزمایش در این است که می‌تواند بسیار زود تعیین کند که آیا ویتامین B12 فعال در سلول‌ها موجود است یا خیر. مزیت دیگر این آزمایش در این است که این آزمون می‌تواند با یک نمونه ادرار ساده تعیین شود، و نیاز به آزمایش خون نیست. کمبود آن می‌تواند بسیار زود و با یک روش قابل اعتماد و آسان، تعیین شود.سطح MMA وابسته به سطح کراتین در بدن است، که با حذف آب از ادرار، قابل اندازه‌گیری است. به غیر از چند بیماری بسیار نادر، هیچ فاکتور دیگری وجود ندارد که بتواند نتایج آزمایش MMA را تحریف کند، و این امر باعث می‌شود که امروزه این آزمایش، سریع‌ترین آزمون در دسترس باشد. به طور ایده‌آل، این آزمایش را می‌توان در ترکیبی از آزمایشات HoloTC، هموسیستئین و MMA به کار برد، اما انجام هر سه روش، هزینه قابل توجه مالی را به همراه خواهد داشت، به همین دلیل است که آزمون MMA بیشتر توصیه می‌شود، زیرا بسیاری از شرکت‌ها محصولات تست MMA را طوری طراحی کرده‌اند که بتوان آن را در خانه نیز انجام داد. دقت این آزمون بسیار بالا است.

MMA سرم

MMA ادرار

مقادیر نرمال

مقادیر مختلف:

0.04 – 0.27 μmol/l

0 – 271 nmol/l

0 – 32 µg/l

حداکثر کراتین تا 2 mg MMA/g

حداکثر کراتین تا 3.6 μmol MMA/mmol

مقادیر بحرانی

> 0.37 μmol/l

> 271 nmol/l

> 32 µg/l

مقادیر بالاتر

تست تنفسی ویتامین B12

محققان دانشگاه فلوریدا یک آزمایش تنفسی طراحی کرده‌اند که میزان ویتامین B12 را در مقابل مقدار CO2 موجود در تنفس اندازه‌گیری می‌کند. ویتامین B12 نقش مهمی در متابولیسم پروپیونات سدیم به CO2 دارد. از طریق تجویز پروپیونات سدیم و اندازه‌گیری سطوح CO2 که پس از آن، از ریه‌ها خارج می‌شود، می‌توان وضعیت ویتامین B12 بدن را بررسی کرد. برای انجام این آزمایش، محققان پروپیونات را با ایزوتوپ پایدار کربن نشانه گذاری کرده و سپس CO2 تولید شده که نشان دار است را اندازه گیری می‌کنند. در حال حاضر این تست هنوز در مرحله تحقیق است، اما ثابت شده است که قابل اعتماد است و در آینده نزدیک می‌تواند جایگزین مناسبی برای آزمایش‌های موجود باشد.

چه کسی می‌تواند آزمایش ویتامین B12 انجام دهد؟


آزمایش سرم، آزمایش HoloTC و آزمایش هموسیستئین را در حال حاضر می‌توان توسط یک دکتر عمومی انجام داد. آنها تنها به یک نمونه خون ناشتا نیاز دارند. تست MMA ادرار را می‌توان از شرکت‌های مختلف به صورت آنلاین سفارش داد و باید فرم‌های مربوط به آن را قبل از ارسال نتایج، تکمیل کرده و بازگردانده شوند.خوانندگانی که فکر می‌کنند آنها ممکن است از کمبود ویتامین B12 رنج ببرند باید ابتدا ارزان‌ترین و راحت‌ترین نوع را که آزمون MMA می‌باشد، انجام دهند. این آزمون می‌تواند نشان دهد که کمبود وجود دارد یا خیر. اگر نتیجه آزمایش مثبت باشد، باید به منظور تعیین علت کمبود و بحث در مورد درمان آن، به پزشک مراجعه شود.کسانی که مایل نیستند به دکتر مراجعه کنند یا معتقدند که کمبود بالقوه آن ممکن است ناشی از مصرف ناکافی ویتامین B12 باشد، به عنوان مثال گیاه خواران، می‌توانند مصرف ویتامین B12 در دوزهای مناسب را شروع کنند و پس از گذشت چند هفته، آزمایش دوم MMA را انجام دهند. اگر در آزمون دوم هم، کمبود ویتامین B12 مثبت باشد، به احتمال زیاد علت کمبود ویتامین، وجود مشکل در جذب آن است. در این مواقع، توصیه می‌شود که به یک دکتر مراجعه کنید.

بررسی علل کمبود ویتامین B12


پس از کشف احتمال کمبود، آزمایشاتی برای تعیین علل کمبود انجام می‌شود. رایج‌ترین علل کمبود که می‌تواند در هر مورد، با آزمون‌های خاصی شناسایی شود، در جدول زیر آورده شده است:

علل

تست

به علت کمبود فاکتور داخلی

آزمایش شیلینگ

تحریک یا التهاب معده و روده

کشت مدفوع، آزمایش خون، گاستروسکوپی یا کولونوسکوپی

گاستریت (التهاب مزمن معده)

گاستروسکوپی، آزمایش خون، آزمون اوره آز، آزمون تنفسی اوره
13C

بیماری کرون (التهاب مزمن روده)

آزمایش خون، اولتراسوند، کولونوسکوپی

تداخلات دارویی

بر اساس نظر پزشک

بیماری

تست ژنتیکی

چه موقع از تست شیلینگ استفاده می‌شود؟


در میان آزمایشاتی که در بالا ذکر شد، تست شیلینگ نقش مهمی در رابطه با ویتامین B12 دارد. آزمایش شیلینگ می‌تواند تعیین کند که آیا بدن می‌تواند با موفقیت ویتامین B12 را از طریق فاکتور داخلی، که یک پروتئین ناقل ویژه است، جذب کند یا خیر. به بیمار ویتامین B12 نشان دار رادیواکتیو داده می‌شود و جذب آن کنترل می‌شود. در نوبت اول، فقط B12 داده می‌شود، دومین بار، ترکیبی از B12 و فاکتور داخلی داده می‌شود. اگر بیمار قادر به جذب B12 تنها نباشد، اما در صورت همراهی با فاکتور داخلی بتواند آن را جذب کند، علت مشکل جذب مشخص می‌شود. اگر جذب در هر دو مورد ناموفق باشد، عامل دیگری مسئول آن است.

برای جلوگیری از کمبود ویتامین B12 چه باید کرد؟

بسیاری از موارد کمبود B 12 ریشه در مشکلات بهداشتی دارند، اما ممکن است اقدامات پیشگیرانه‌ای را بتوان انجام داد. اقدامات پیشگیرانه شامل توجه دقیق به رژیم غذایی است، به ویژه اگر شما گیاهخوار هستید. مصرف غلات صبحانه غنی شده با B12 ممکن است بسته به نام تجاری آن، 25 تا 100 درصد نیاز روزانه شما را تامین کند. سه اونس سالمون پخته حدود 80 درصد از مقدار نیاز روزانه شما را تامین می‌کند. شما همچنین می‌توانید B12 را در این مواد پیدا کنید:

  • غذاهای دریایی
  • جگر
  • مرغ و جوجه
  • سویای غنی شده
  • لبنیاتی مانند شیر، ماست، پنیر
  • مکمل‌های ویتامینی

گیاهخواران نیز می‌توانند برخی محصولات سویا و سبزیجات دریایی را مصرف کنند که دارای B12 هستند اما مقادیر آن قابل توجه نیست.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آزمایش AFP (آلفا فیتو پروتئین): تعیین نقص عصبی و ژنتیکی و چندقلویی

تست AFP

در تست‌های غربالگری تنها به نتیجه آزمایش خون اکتفا نمی‌شود بلکه تعدادی از عوامل مختلف از قبیل سن، قومیت، نتایج حاصل از آزمایش خون و سایر موارد نیز مقایسه شده و سپس تخمین زده می‌شود که فرد با چه احتمالی ممکن است دچار یک ناهنجاری باشد. آزمایش آلفافیتوپروتئین(AFP) یا غربالگری آلفافیتوپروتئین سرم مادری (MSAFP) نوعی تست غربالگری است که در آن سطح آلفافیتوپروتئین در خون مادر در طول بارداری اندازه‌گیری می‌شود. این آزمایش یک تست تشخیصی نیست بلکه بخشی از غربالگری سه‌گانه است که بر اساس نتیجه آن تصمیم گرفته می‌شود که آیا بررسی‌های تشخیصی بیشتر نیاز هست یا خیر.

در چه مواردی انجام آزمایش آلفا فتوپروتئین ضروری است؟
ممکن است فرد این تست را به این دلیل که خود یا همسرش سابقه خانوادگی نقص لوله عصبی دارند انجام دهد. علاوه بر این مورد مراقبان سلامت ممکن است دلایل دیگری نیز برای درخواست این تست داشته باشند یا اینکه ممکن است فرد برای کسب اطلاعات بیشتری در ارتباط با بارداری خود این تست را انجام دهد. سوالات خود را در این باره با پزشک مربوطه در میان بگذارید. لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره های ما تماس حاصل فرمایید.

تست AFP چیست؟


تست AFP چیست

آلفافیتوپروتئین(AFP) پروتئینی است که در کبد جنین در حال تکوین تولید می‌شود. در طول تکامل جنین، مقداری از AFP از جفت عبور کرده و وارد خون مادر می‌شود. در تست AFP میزان AFP در زنان باردار در طی سه ماهه دوم بارداری اندازه‌گیری می‌شود. مقادیر کمتر از حد طبیعی یا بیش از میزان طبیعی AFP در خون مادر ممکن است نشان‌دهنده یک نقص تولد یا مشکلات دیگر باشد.مشکلات دیگر می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • نقص در لوله عصبی، یک وضعیت جدی است که منجر به تکامل غیرطبیعی مغز و/یا نخاع جنین در حال رشد می‌شود.
  • سندروم داون. یک اختلال ژنتیکی است که باعث ناتوانی ذهنی و تاخیر در تکامل می‌شود.
  • دوقلو یا چندقلو زایی. بیش از یک جنین AFP داخل خون مادر ترشح می‌کنند.
  • تخمین اشتباه سن بارداری. چراکه میزان AFP در طول دوره بارداری تغییر می‌کند.
  • سایر اسامی: AFP مادری، AFP سرم مادری، غربالگری msAFP screen

این تست معمولا بخشی از غربالگری سه‌گانه یا چهارگانه است که در سه ماهه دوم بارداری انجام می‌شود. اگرچه انجام این تست برای افرادی که باردار نیستند نیز می‌تواند مفید باشد.کیسه زرده، دستگاه گوارش و کبد جنین AFP تولید می‌کنند. این AFP بین  خون مادر و جنین در گردش است.  افرادی که باردار نیستند نیز مقداری AFP در خون خود دارند ولی میزان آن بسیار پایین است. سطح بالای AFP در افراد بزرگسالی که باردار نیستند معمولا نشان ‌دهنده برخی انواع مشخصی از بیماری‌های کبدی است.

AFP به چه منظور مورد استفاده قرار می‌گیرد؟


AFP به چه منظور مورد استفاده قرار می‌گیرد

آزمایش AFP یک تست روتین غربالگری است که برای مادران باردار بین هفته‌های 22-14 بارداری انجام می‌شود. صحیح‌ترین جواب‌ها بین هفته 18-16 بارداری به دست می‌آید بنابراین بسیار مهم است که سن دقیق بارداری را بدانید. بررسی AFP معمولا بخشی از غربالگری چهارگانه نیز هست. در این غربالگری سطح موارد زیر نیز اندازه‌گیری می‌شود:

  • گنادوتروپین جفتی انسان
  • استریول. هورمونی است که توسط جفت و کبد جنین تولید می‌شود.
  • اینهیبین A. هورمونی است که توسط جفت تولید می‌شود.

پزشک بر اساس نتایج غربالگری چهارگانه، سن و قومیت فرد احتمال تولد نوزاد مبتلا به نقص ژنتیکی را تعیین می‌کند. نقائصی که با استفاده از این نوع غربالگری شناسایی می‌شوند شامل نقائص لوله عصبی مانند اسپینابیفیدا و ناهنجاری‌های کروموزومی مانند سندروم داون هستند. پزشک بر اساس نتایج AFP  تعیین می‌کند که آیا فرد نیاز به تست‌های بیشتری دارد یا خیر. نتیجه مثبت تست لزوما به این معنا نیست که جنین مبتلا به یک ناهنجاری یا نقص تولد است. تست AFP به ویژه برای زنانی که در معرض خطر بالای داشتن کودکان مبتلا به نقائص تولد هستند اهمیت دارد:

  • زنان بالاتر از 35 سال
  • وجود سابقه خانوادگی نقائص تولد
  • کسانی که در دوره بارداری خود از داروهای مضر و خطرناک برای جنین استفاده کرده‌اند.
  • افراد مبتلا به دیابت

اگر باردار نیستید تست AFP  می‌تواند به تشخیص و نظارت بر روند برخی بیماری‌‌های کبدی خاص مانند سرطان کبد، سیروز کبدی و هپاتیت کمک کند. استفاده از این تست همچنین به تشخیص چندین سرطان دیگر از جمله موارد زیر کمک می‌کند:

  • بیضه
  • تخمدان
  • مجاری صفراوی
  • معده
  • پانکراس

در طول تست AFP چه اتفاقی می‌افتد؟


پزشک با استفاده از یک سرنگ کوچک از وریدهای بازوی فرد نمونه خون تهیه می‌کند.  پس از فروکردن سرنگ در ورید، مقدار کمی خون در لوله آزمایش یا ویال کشیده می‌شود. موقع ورود و خروج سرنگ فرد ممکن است کمی احساس سوزش در محل داشته باشد. این کار کمتر از 5 دقیقه طول می‌کشد.

تست AFP چه خطراتی به همراه دارد؟


تست AFP چه خطراتی به همراه دارد

انجام تست AFP خطر بسیار کمی برای مادر و کودک دارد. فرد ممکن است کمی احساس درد داشته باشد یا  در محل فرورفتن سرنگ کمی کبودی ایجاد شود. این علائم به سرعت ناپدید می‌شوند. تست دیگری به نام آمنیوسنتز وجود دارد که نتیجه آن درباره نقائص تولد مانند سندروم داون صحیح‌تر است اما با انجام این تست خطر اندک سقط جنین وجود دارد.

برای آماده‌شدن برای این تست فرد باید چه کارهایی انجام دهد؟


برای انجام این تست نیازی به هیچگونه پیش‌آماده‌سازی نیست.

تست AFP چطور انجام می‌شود؟

این تست معمولا در یک آزمایشگاه تشخیصی انجام می‌شود. مراحل انجام این تست تنها چند دقیقه طول می‌کشد و نسبتا بدون درد است. پیش از انجام این تست نیاز به هیچگونه پیش‌آماده‌سازی وجود ندارد.پزشک با استفاده از یک سرنگ کوچک خون را از ورید دست یا بازوی بیمار می‌کشد و در اختیار متخصص آزمایشگاه قرار می‌دهد. متخصص آزمایشگاه نمونه را آنالیز می‌کند و نتیجه معمولا در عرض 2-1 هفته در اختیار فرد قرار داده می‌شود.

تفسیر نتیجه تست چگونه است؟


در زنان غیرباردار نیز مانند مردان میزان طبیعی AFP معمولا کمتر از 10 نانوگرم در یک میلی‌لیتر خون است.  اگر میزان AFP خون شما به صورت غیرطبیعی بالاست ولی باردار نیستید این می‌تواند نشان‌دهنده وجود سرطان‌های خاص یا بیماری‌های کبدی باشد. اگر در زنان باردار میزان AFP بالاتر از حد طبیعی باشد این می‌تواند نشان‌دهنده نقص لوله عصبی در جنین در حال رشد باشد. اگرچه در بیشتر موارد علت میزان افزایش یافته سطح AFP تخمین اشتباه سن بارداری است. میزان AFP در دوره بارداری به شدت متغیر است. اگر در تعیین سن بارداری خطایی رخ داده باد نتیجه تست صحیح از آب در نمی‌آید. چنانچه باردار هستید و سطح AFP در خون شما به صورت غیرمعمولی پایین است این می‌تواند نشان‌دهنده این باشد که جنین به یک ناهنجاری کروموزومی مانند سندروم داون یا ادوارد مبتلا است. مقادیر افزایش یافته AFP در خون می‌تواند به دلیل دوقلو یا چندقلوزایی اتفاق بیافتد. مرگ جنین نیز می‌تواند باعث تغییر غیرطبیعی در میزان AFP خون شود. بر اساس انجمن بارداری آمریکا از هر 1000 زن بارداری که تست AFP را انجام می‌دهند در 50-25 نفر نتیجه تست غیرطبیعی است. اگرچه از این میان تنها بین 1 از 16 تا 1 از 33 زن حامله کودکی را به دنیا می‌آورند که دچار یک نقص تولد است. اگر نتیجه تست مثبت شود این ضرورتا به این معنا نیست که فرد کودکی مبتلا به یک نقص تولد به دنیا خواهد آورد بلکه تنها نشان دهنده این است که پزشک برای تشخیص نیاز به تست‌ها و بررسی‌های بیشتری دارد. پزشک ممکن است انجام مجدد تست AFP و به دنبال آن برای مشاهده وضعیت جسمی کودک متولد نشده سونوگرافی درخواست کند. اگر هنوز هم نتایج غیرطبیعی بودند پزشک ممکن است تست تهاجمی دیگری مانند آمنیوسنتز را درخواست کند. در آمنیوسنتز پزشک با استفاده از سرنگ مقدار کمی از مایع آمنیوتیک اطراف جنین را می‌کشد و مورد بررسی قرار می‌دهد.

آیا چیز دیگری درباره تست AFP وجود دارد که نیاز باشد فرد بداند؟


 تست‌های  AFP اغلب جزئی از مجموعه آزمایشات پیش از تولد موسوم به تست‌های سه‌گانه یا چند مارکری هستند. علاوه بر AFP تست غربالگری سه‌گانه شامل اندازه‌گیری  hCG(نوعی هورمون که توسط جفت تولید می‌شود) و استریول (نوعی استروژن که توسط جنین تولید می‌شود) است. بررسی این موارد به تشخیص سندروم داون و سایر اختلالات ژنتیکی کمک می‌کند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

غربالگری سلیاک با آزمایش تشخیص حضور آنتی‌بادی‌های خاص در خون بیمار

سلیاکبیماری سلیاک ( که با نام‌های اسپروی سلیاک یا آنتروپاتی حساس به گلوتن نیز شناخته می‌شود) یک بیماری گوارشی و اختلال خود ایمنی در بدن است. اختلالات خود ایمنی بدن زمانی اتفاق می‌افتند که سیستم ایمنی بدن آنتی بادی‌هایی را برای حمله به بدن تولید می‌کند. ( آنتی بادی‌ها موادی هستند که سیستم ایمنی بدن آن‌ها را برای مقابله با عوامل مهاجم خارجی در بدن، تولید می‌کند). آنتی بادی‌های تولید شده در این شرایط که باعث ایجاد بیماری سلیاک می‌شوند به گلوتن، پروتئینی که در برخی از غلات یافت می‌شود حمله می‌کنند.

منشا بیماری سلیاک چیست؟


منشا سلیاکسیستم ایمنی بدن در حالت طبیعی به گونه‌ای طراحی شده است که به عوامل تهدید کننده‌ی خارجی حمله کند تا بدن را در مقابل بیماری‌ها مصون نگه دارد. در بیمارن مبتلا به سلیاک، زمانی که فرد مواد غذایی حاوی گلوتن مصرف می‌کند، آنتی بادی‌هایی در بدن تولید می‌شوند که گلوتن را از بین می‌برند، این آنتی بادی‌ها به سطح داخلی روده حمله می‌کنند. این واکنش باعث ایجاد التهاب در روده شده و پرز‌های روده را از بین خواهد برد. پرز‌ها، پوششی هستند که سطح داخلی روده‌ی کوچک را تشکیل داده‌اند. مواد مغذی توسط این پرز‌ها جذب می‌شود، به همین دلیل زمانی که پرز‌ها آسیب ببینند، بدن فرد بیمار قادر به جذب مواد مغذی نخواهد بود و در نتیجه فرد دچار سوء تغذیه خواهد شد، حتی اگر مقدار غذای مصرفی فرد زیاد باشد نیز تفاوتی در جذب آن نخواهد داشت.

سوء تغذیه ممکن است بر اثر این عوامل نیز در فرد ایجاد شود:

  • وراثت ( زمانی‌ که یکی از نزدیکان فرد به این بیماری مبتلا باشد)
  • شرایط پزشکی خاص برای مثال شرایطی که بعد از بارداری، زایمان و یا عمل‌های جراحی به وجود می‌آید.
  • بیماری‌هایی مانند عفونت‌های ویروسی

علائم بیماری سلیاک چیست؟


علائم سلیاکعلائم بیماری سلیاک در افراد متفاوت است و می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اختلالات گوارشی ( نفخ شکم، درد، اسهال، مدفوع کم رنگ و کاهش وزن)
  • التهاب مزمن پوستی به نام درماتیت هرپتی فرم
  • آنمیا (کم خونی)
  • مشکلات استخوانی عضلانی ( گرفتگی عضلانی، درد استخوان و مفاصل)
  • تشنج
  • احساس گزگز در پا ( به دلیل آسیب عصب و کمبود کلسیم)
  • زخم و آفت دهان (آفت‌های دردناک دهان)
  • عادت ماهانه‌ی نامنظم

چه افرادی در معرض ابتلا به بیماری سلیاک هستند؟

  • کودکان بالای ۳ سال و بزرگسالان در صورتیکه علائم بیماری سلیاک را داشته باشند
  • خانواده‌ی درجه‌ی یک افرادی که به سلیاک مبتلا هستند ( والدین، فرزند، خواهر و برادر)
  • هر فردی که به اختلالات خود ایمنی و یا بیماری‌های مشابه دیگر مبتلا باشد. بیماری‌هایی مانند دیابت ملیتوس نوع اول، اختلالات خود ایمنی تیروئید، بیماری‌های خود ایمنی کبد، سندروم دان، سندروم ترنر، سندروم ویلیامز، و کمبود انتخابی ایمنوگلوبینIgA)A)

بیماری سلیاک چگونه از طریق آزمایش تشخیص داده می‌شود؟


چندین نوع تست و آزمایش برای تشخیص و تصمیم گیری در مورد راه درمان بیماری سلیاک وجود دارد.

بررسی آزمایش خون برای تشخیص بیماری سلیاک

برای بررسی بیماری سلیاک می‌توان از طریق آزمایش نمونه‌ی خون فرد اقدام کرد. در بدن افرادی که به سلیاک مبتلا هستند، میزان برخی از آنتی بادی‌ها ، در هنگام مصرف گلوتین، نسبت به افراد سالم، بیشتر خواهد بود. این آنتی بادی‌ها توسط سیستم ایمنی بدن تولید می‌شوند، چون سیستم ایمنی بدن این افراد، گلوتین را به عنوان یک عامل تهدید کننده و خطرناک می‌بیند به همین دلیل با تولید آنتی بادی‌های مخصوص اقدام به از بین بردن آن می‌کند. زمانی که مقدار آنتی بادی‌ بدن شما تست می‌شود شما باید از رژیم غذایی حاوی گلوتین استفاده کنید تا واکنش بدن شما نسبت به گلوتین مورد برررسی قرار گیرد.

مرحله‌ی اول: تست tTG-IgA

برای تشخیص صحیح بیماری سلیاک، بهترین روش، انجام تست آنتی بادی ترانس گلوتامیناژ بافتی، به علاوه‌ی آنتی بادی IgA می‌باشد، که از طریق این تست می‌توان میزان این آنتی بادی‌ها را در بدن مشخص کرد. علاوه بر این برای کودکان ( ۲ سال یا کمتر) باید تست آنتی بادی‌های آنتی گلیادین IgA و IgG  نیز انجام شود. برای انجام تمام تست‌های مربوط به بیماری سلیاک، شما باید از رژیم غذایی حاوی گلوتین استفاده کنید.

تست ttg-iga در ۹۸ درصد افرادی که به بیماری سلیاک مبتلا هستند مثبت خواهد بود. این عدد، حساسیت تست را نشان می‌دهد. همین تست در ۹۵ درصد افرادی که سالم هستند نتیجه‌ی منفی خواهد داشت. این میزان، شاخصه‌ی تشخیص این تست می‌باشد. بنا بر این آمار، به ندرت ممکن است شرایطی ایجاد شود که در آن افراد مبتلا به سلیاک نتیجه‌ی منفی از این تست بدست آورند.

احتمال بسیار کمی نیز وجود دارد که نتیجه‌ی تست برای افرادی که به سلیاک مبتلا نیستند، مثبت باشد، به خصوص در مواردی که فرد دچار اختلالات خود ایمنی است مانند دیابت نوع اول، بیماری‌های خود ایمنی کبد، تیروئید هاشیموتو، آرتریت سوریاتیک یا روماتوئید و نارسائی‌های قلبی. در صورت وجود این بیماری‌ها ممکن است برخلاف نتیجه‌ی مثبت تست، فرد به بیماری سلیاک مبتلا نباشد.

تست‌های متفاوت دیگری نیز وجود دارند که به دلیل احتمال اشتباه در تست‌های اولیه، برای بررسی دوباره‌ی انتی بادی‌های بدن، انجام خواهند شد، اما با این حال، به دلیل اینکه در تمام تست‌ها میزان اندکی خطا و اشتباه وجود دارد، بهترین روش برای تشخیص قطعی بیماری سلیاک، بافت برداری از روده‌ی کوچک است.

تست‌های دیگر برای تشخیص بیماری سلیاک شامل موارد زیر است:

  • تست آنتی بادی اندومیزیال (EMA) : تست EMA از نظر تشخیصی ۱۰۰ درصد صحیح است اما حساسیت این تست به اندازه‌ی تست ttg-iga نیست. نتیجه‌ی این تست برای حدود ۵ تا ۱۰ درصد مبتلایان به سلیاک مثبت نخواهد بود. در مقایسه با تست ttg-iga، هزینه‌ی بیشتری دارد و برای انجام آن از قسمت بالایی مری و یا بند ناف استفاده خواهد شد.
  • تست IgA سرم: این تست برای تشخیص کمبود IgA استفاده می‌شود، شرایطی که در صورت وجود بیماری سلیاک ممکن ات باعث شود که نتیجه‌ی نادرستی از تست tTG-IgA یا EMA به دست آید. اگر میزان IgA بدن شما کم باد، پزشک دستور انجام تست DGP یا tTG-IgG را خواهد داد.
  • تست دآمینه پپتید‌های گلیادین DGP IgA و IgG : این تست برای بررسی‌های بیشتر و اطمینان از وجود بیماری سلیاک در بیمارانی که با کمبود IgA مواجه هستند و یا نتایج تست tTg یا EMA برایشان منفی بوده است، انجام خواهد شد.

البته در بعضی از شرایط نادر، ممکن است فرد به بیماری سلیاک مبتلا باشد اما نتیجه‌ی تست‌های آنتی بادی او منفی گزارش شود. به همین دلیل اگر نتیجه‌ی تست‌های شما منفی بود اما شما هنوز هم با علائم این بیماری مواجه بودید، لازم است که با پزشک خود مشورت کرده و از روش‌های دیگری برای تشخیص بیماری استفاده کنید.

چالش گلوتن 

اگر شما در حال حاضر از رژیم غذایی فاقد گلوتن استفاده می‌کنید، پزشک شما قبل از انجام تست بیماری سلیاک، یک برنامه‌ی غذایی برای شما طراحی خواهد کرد که مواد غذایی استفاده شده در آن حاوی گلوتن باشند، به این ترتیب با مصرف گلوتن، آنتی بادی‌ها در بدن شما تولید شده و می‌توان تشخیص داد که آیا شما به بیماری سلیاک مبتلا هستید یا خیر. معمولا برای این شرایط به شما توصیه می‌شود که به مدت ۶ تا ۸ هفته، روزی ۲ تکه نان تهیه شده از گندم مصرف کنید. چالش گلوتن حتما باید تحت نظر یک پزشک متخصص در زمینه‌ی سلیاک انجام شود تا در صورت تشدید علائم بیماری، بتواند سریعا عمل بافت برداری را برای شما انجام دهد. در زمان بارداری به هیچ عنوان نباید تحت چالش گلوتن قرار بگیرید.

تست‌های ژنتیک

تست ژنتیکافراد مبتلا به بیماری سلیاک دارای ژن‌های HLA DQ2 و DQ8  می‌باشند، که حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد افراد این ژن‌ها را دارا می‌باشند. داشتن ژن HLA DQ2 وDQ8 روشی برای تشخیص بیماری سلیاک نیست و به این معنا نیست که شما حتما به سلیاک مبتلا خواهید شد. ریسک ابتلا به بیماری سلیاک در میان افراد ۱ درصد است اما این عدد در میان کسانی که این ژن را داشته باشند به ۳ درصد افزایش خواهد یافت.

از آنجاییکه بیماری سلیاک یک بیماری ژنتیکی است، این بیماری به دیگر افراد خانواده منتقل می‌شود. نزدیکان درجه‌ی یک فرد مبتلا به سلیاک ( پدر و مادر، فرزند، خواهر و برادر) که ژن مشابه با فرد بیمار را داشته باشند، تا ۴۰ درصد در خطر ابتلا به بیماری سلیاک قرار می‌گیرند. در صورتی که نوع ژن این افراد با یکدیگر متفاوت باشد، احتمال ابتلا به این بیماری در نزدیکان فرد مبتلا، ۷ تا ۲۰ درصد خواهد بود.

تست ژن منفی، نشان دهنده‌‌ی احتمال ابتلا به سلیاک در آینده خواهد بود، به همین دلیل این تست اطلاعات ارزشمندی را در اختیار نزدیکان درجه‌ي یک فرد مبتلا به سلیاک قرار خواهد داد. پزشکان انجام تست ژنتیک را برای خانواده‌ی فرد مبتلا به سلیاک، به خصوص فرزندان آنها، تجویز می‌کنند تا از انجام تست‌های غیر ضروری در آینده جلوگیری شود. خانواده‌ي درجه‌ی یک در صورتی که تست ژن مثبت داشته باشند، بهتر است هر ۳ تا ۵ سال در میان، آزمایش‌های مربوط به بیماری سلیاک را انجام دهند.

مرحله‌ی بعدی 

به یاد داشته باشید که اگر نتیجه‌ی آزمایش‌های شما به همراه تست ژنتیک، مثبت باشد، فقط به این معناست که احتمال ابتلا به بیماری سلیاک در شما وجود دارد. نتایج تست‌ها نمی‌تواند این موضوع را به طور قطعی تایید کند. اگر نتیجه‌ی تمام تست‌های انجام شده مثبت باشد، در مرحله‌ی بعد برای تشخیص قطعی بیماری سلیاک باید بافت برداری اندوسکوپیک از روده‌ی کوچک انجام شود.

چرا باید از روده‌ی کوچک بافت برداری شود؟

بافت برداری از روده کوچکبافت برداری از روده به عنوان یک استاندارد طلائی برای تشخیص بیماری سلیاک در نظر گرفته می‌شود چون این بافت برداری به شما می‌گوید که ۱) آیا شما به بیماری سلیاک مبتلا هستید یا خیر ۲) آیا استفاده از رژیم غذایی فاقد گلوتن واقعا در بهبود علائم شما تاثیر داشته است یا فقط نقش دلخوش کننده را ایفا کرده است ( به این معنا که احساس بهتری دارید چون فکر می‌کنید که باید احساس بهتری داشته باشید) و ۳) اینکه اختلالات و حساسیت‌های گوارشی دیگری، که بر اثر تغییر رژیم غذایی در شما ایجاد شده است را مشخص خواهد کرد.

اگر نتیجه‌ی تست‌های آنتی بادی شما و همچنین تست ژنتیک مثبت باشد، پزشک بافت برداری از روده‌ی کوچک را برای شما تجویز خواهد کرد. اندوسکوپی روشی است که این امکان را به پزشک شما می‌دهد که وضعیت دستگاه‌های گوارشی بدن شما را بررسی کند. برای انجام اندوسکوپی یک اسکوپ از طریق دهان وارد بدن شما شده و پس از عبور از مری، معده و روده‌ی کوچک، تصویر واضحی از داخل دستگاه گوارشی شما را در اختیار پزشک قرار می‌دهد و در همین حین امکان نمونه برداری از بافت داخل روده نیز وجود دارد.

این عمل یک عمل سرپایی است. نمونه‌ی به دست آمده از سطح داخلی روده کوچک، تحت آزمایش قرار گرفته و با استفاده از میکروسکوپ برررسی می شود و التهاب و آسیب‌های وارد شده به آن در صورت وجود بیماری سلیاک مشخص خواهد شد. معمولا توصیه می‌شود که ۴ تا ۶ نمونه از بخش دوم اثنی عشر و همچنین پیاز اثنی عشر گرفته شود تا به وسیله‌ی این نمونه‌ها، تشخیص به درستی انجام گیرد.

مهم: اگر شما در حال حاضر از رژیم غذایی فاقد گلوتن استفاده می‌کنید، پزشک شما قبل از انجام تست بیماری سلیاک، یک برنامه‌ی غذایی برای شما طراحی خواهد کرد که مواد غذایی استفاده شده در آن حاوی گلوتن باشند، به این ترتیب با مصرف گلوتن، آنتی بادی‌ها در بدن شما تولید شده و می‌توان تشخیص داد که آیا شما به بیماری سلیاک مبتلا هستید یا خیر. معمولا برای این شرایط به شما توصیه می‌شود که به مدت ۶ تا ۸ هفته، روزی ۲ تکه نان تهیه شده از گندم مصرف کنید. چالش گلوتن حتما باید تحت نظر یک پزشک متخصص در زمینه‌ی سلیاک انجام شود تا در صورت تشدید علائم بیماری، بتواند سریعا عمل بافت برداری را برای شما انجام دهد. در زمان بارداری به هیچ عنوان نباید تحت چالش گلوتن قرار بگیرید.

آیا در صورت مثبت بودن نتیجه‌ی آزمایش خون و زمانی که شما با استفاده از رژیم غذایی فاقد گلوتن احساس بهتری دارید، باز هم انجام اندوسکوپی ضروری است؟

اندوسکوپی برای تایید قطعی بیماری سلیاک ضروری است. آزمایش‌های خون فقط می‌توانند نشان دهند که آیا احتمال ابتلا به سلیاک در فرد وجود دارد یا خیر اما نمی‌توانند وجود بیماری سلیاک را به طور قطع، تشخیص دهند به همین دلیل انجام اندوسکوپی ضروری است به جز در دو مورد استثنا:

 افرادی که دچار درماتیت هرپتی فرم شده اند، که در این صورت با نمونه برداری از پوست آسیب دیده، هم وجود درماتیت هرپتی فرم به صورت قطعی تشخیص داده می‌شود و هم وجود بیماری سلیاک. نمونه برداری در این شرایط به این گونه است که قسمت کوچکی از محل زخم شده ی پوست برداشته می شود و برای تست آنتی بادی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. در افرادی که دچار حساسیت پوستی شده‌اند احتیاجی به انجام اندوسکوپی نخواهد بود و انجام نمونه برداری از پوست شخص برای تشخیص بیماری سلیاک کفایت می‌کند.

اطلاعاتی در مورد درماتیت هرپتی فرم 

در کودکانی که با علائم و نشانه‌های عدم جذب مواد غذایی روبرو هستند، میزان tTG-IgA بالایی دارند ( حدودا ۱۰ برابر بیش از حد معمول) و نتیجه‌ی تست EMA  در دومین نمونه ی خون آنها مثبت بوده است، بعضی از پزشکان انجام اندوسکوپی را ضروری نمی‌دانند و با تکیه بر همین نتایج، رژیم غذایی فاقد گلوتن را برای آنها تجویز می‌کنند. بعضی دیگر از پزشکان انجام تست ژنتیک را برای اطمینان بیشتر دستور می‌دهند. با بررسی علائم در حین استفاده از رژیم غذایی عاری از گلوتن و مشاهده‌ی بهبود علائم، می‌توان به صحیح بودن تشخیص پزشک پی برد.

نمونه گیری کشت ادرار و شناسایی باکتری در بیماری عفونت ادراری

کشت ادرار

کشت ادرار، یک تست آزمایشگاهی است که می‌تواند انواع خاصی از میکروب‌ها که باعث ایجاد عفونت‌های دستگاه ادراری می‌شوند را شناسایی کند. عفونت دستگاه ادرار زمانی اتفاق می‌افتد که باکتری‌ها از راه مجرای ادرار به سیستم ادراری وارد شوند. باکتری سریعاً می‌تواند رشد کرده و تکثیر شود و باعث ایجاد عفونت گردد. این آزمایش انجام می‌گیرد تا به پزشکان کمک کند تا بهترین دارو را به بیماران خود تجویز کنند. این آزمایش معمولاً برای افرادی انجام می‌گیرد که نسبت به عفونت‌های ادراری پیچیده، تکراری یا مکرر آسیب‌پذیرتر هستند. این افراد غالباً دارای سیستم ایمنی تضعیف شده، بیماری کلیوی یا هر نوع بیماری دیگری هستند که بر کلیه اثر می‌گذارد مانند دیابت و سنگ کلیه.

چطور باید برای این آزمایش آماده شوید؟


عموماً کشت ادرار و آزمایشات حساسیت به آمادگی‌های خاصی نیاز ندارند. با این حال، به شما گفته می‌شوند که لااقل یک تا دو ساعت قبل از آزمایش ادرار نکنید. برای اطمینان از اینکه نمونه‌ی ادراری کامل برای آزمایش وجود دارد، از شما خواسته می‌شود تا 15- 20 دقیقه پیش از جمع‌آوری نمونه، یک لیوان آب بنوشید. همچنین برای پیش‌گیری از هرگونه آلودگی، به شما گفته می‌شود که چگونه به صورت صحیح نمونه‌ی ادراری را جمع‌آوری کنید.

چرا آزمایش کشت ادرار انجام می‌شود؟


چرا آزمایش کشت ادرار انجام می‌شود

این آزمایش در تشخیص عفونت‌های دستگاه ادراری، بخصوص در بیمارانی که برای مدت زمان طولانی به آنها کتتر وارد شده است و آنها که مبتلا به دیسوری (سوزش ادرار) می‌باشند، مفید است. برای یافتن میکروب‌های مشخصی که باعث ایجاد عفونت شده اند و نیز تعیین بهترین دارو، کشت ادرار و آزمایش حساسیت انجام می‌گیرد. برای مشاهده‌ی اینکه آیا داروها کار می‌کنند یا نه، آنالیز ادراری منظم می‌تواند در حین گرفتن دارو توسط شما انجام شود. میکرو ارگانیسم‌ها، بخصوص باکتری‌ها، ممکن است از طریق آزمایشات کشت ادرار شناسایی شوند. برخی از علائم شایع عفونت دستگاه ادراری در زیر آمده اند:

  • درد و ناراحتی در قسمت پایین کمر و زیر شکم
  • سوزش ادرار
  • دیسوری (درد در هنگام ادرار)
  • تب
  • لرز
  • ادرار کردن در مقادیر کم
  • فوریت و تکرر ادرار
  • ادرار ابری
  • هماتوری (وجود خون در ادرار)
  • بوی بد در ادرار

در موارد شدید UTI، علائم زیر ممکن است در کنار علائمی که ذکر شد، تجربه شوند:

  • تب بالا
  • تکان خوردن و لرزیدن
  • استفراغ
  • درد پهلو
  • بی‌حالی
  • سردرگمی ذهنی

این آزمایش چگونه انجام می‌گیرد؟


برای انجام این آزمایش، یک نمونه‌ی ادراری شفاف از میانه‌ی جریان ادرار گرفته می‌شود. در ادامه، فرایندی که باید برای گرفتن این نمونه‌ی ادراری انجام شود، گفته شده است:

  • پیش از جمع‌آوری نمونه‌ی ادرار، دست‌های خود را بشویید.
  • شستن اندام‌های تناسلی خارجی، بخصوص در خانم‌ها نیز توصیه می‌شود. آقایان هم باید نوک آلت تناسلی خود را پاک نمایند. در خانم‌ها، لایه‌های لابیا باید باز شده و از جلو تا عقب شسته شود.
  • قسمت اول جریان ادرار نباید گرفته شود.
  • تقریباً 20-30 میلی لیتر از وسط جریان ادرار را در یک قوطی با در پیچ‌دار جمع‌آوری کرده و سپس بقیه‌ی ادرار را در توالت خالی کنید.
  • ظرف حاوی ادرار باید سفت بسته شده و برچسب زده شود.
  • پس از گرفتن نمونه‌ی ادرار، دست‌های خود را بشویید.

روش‌های دیگر برای جمع‌آوری ادرار


دیگر روش‌ها برای جمع‌آوری ادرار به قرار زیر هستند:

کیسه‎ی جمع‌آوری ادرار

راه دیگر جمع‌آوری ادرار از طریق استفاده از کیسه‌ی جمع‌آوری است. این روش به صورت گسترده در نوزادان و کودکان کاربرد دارد. در این روش، یک کیسه‌ی پلاستیکی استریل به آلت تناسلی پسران یا لابیا در دختران متصل می‌شود تا ادرار در آن جمع شود. این کیسه، ادرار را در زمان ادرار کردن کودک، می‌گیرد. نمونه‌ی گرفته شده سپس برای انجام آنالیز به آزمایشگاه فرستاده می‎شود.

کتتر

نمونه‌ی ادراری همچنین می‌تواند در کتتر جمع شود. در این روش، یک لوله‌ی لاستیکی باریک به درون مجرای ادرار یا مثانه وارد می‌شود. زمانی که در جای خود قرار گرفت، نمونه‌ی ادرار می‌تواند توسط پزشک شما گرفته شود.

آسپیراسیون سوپراپوبیک

در موارد کمی، پزشک به جمع‌آوری نمونه‌ی ادراری، مستقیماً از مثانه و با استفاده از یک سوزن احتیاج دارد. این فرایند به نام آسپیراسیون سوپراپوبیک خوانده می‌شود. این روش معمولاً زمانی انجام می‌شود که همه‌ی روش‌های دیگر برای جمع‌آوری یک نمونه‌ی استریل ادرار، شکست خورده باشند.

کشت ادرار در دوره‌ی بارداری


خانم‌های باردار ممکن است به عنوان یک احتیاط امنیتی، به انجام کشت ادراری در طول حاملگی توصیه شوند. اگر خانم باردار به عفونت دستگاه ادراری مبتلا باشد، تشخیص و درمان آن در زودترین زمان ممکن به منظور پیش‌گیری از زایمان زودرس و عوارض دیگر، بسیار مهم است. عفونت‌های دستگاه ادراری، در طول بارداری شایع هستند. گاهی اوقات، ممکن است به UTIها بی‌توجهی شود.

ریسک این آزمایش


جمع‌آوری نمونه‌ی ادرار، عموماً یک فرایند ساده و بدون درد است مگر اینکه به دلیل عفونت دستگاه ادراری به سوزش ادرار مبتلا باشید. همچنین هیچ خطر شناخته شده‌ای در ارتباط با آمادگی یا جمع‌آوری نمونه‌ی ادراری وجود ندارد.در برخی از موارد، پزشک ممکن است به جمع‌آوری نمونه در کتتر نیاز داشته باشد. در این فرایند، مقداری ناراحتی و فشار ممکن است در هنگام وارد کردن لوله از طریق مجرای ادرار، تجربه شود. لوله‌هایی که در این روش استفاده می‎شوند، معمولاً چرب می‌شوند تا فرایند را ساده‌تر کرده و درد کمتری را به بیمار متحمل کنند. پزشک همچنین برخی از مواردی را با بیمار مطرح می‌کند که به صورت مؤثر باعث کاهش درد در هنگام انجام فرایند می‌شوند.

نتایج دلخواه


نتایج دلخواه

در آزمایشگاه، مقادیر کمی از ادرار با محیط کشت در یک پتری دیش قرار داده شده و در دمای بدن نگهداری می‌شود. در روزهای آینده، مخمر یا باکتری ممکن است در این محیط کشت رشد کرده و تکثیر شود. یک کارشناس آزمایشگاه، میکروب‌ها را زیر میکروسکوپ معاینه کرده و از شکل، اندازه، تعداد و رنگ آنها یادداشت برمی‌دارد تا به صورت خاص میکروارگانیسم‌های آنها را شناسایی نماید.

  • کشت ادرار منفی به معنی عدم رشد میکروب‌های مضر است. اگر نتیجه مثبت باشد، به این معنی است که وجود میکرو ارگانیسم‌های مضر تشخیص داده شده است. ای. کولی، شایع‌ترین باکتری است که باعث ایجاد عفونت‌های دستگاه ادرار می‌گردد. آزمایشات بیشتر ممکن است برای تعیین اینکه چه داروهایی، مناسب‌ترین گزینه برای رهایی از این عفونت هستند، انجام شوند.
  • نتیجه‌ی کشت ادرار معمولاً طی دو تا سه روز اعلام می‌شود. اگر نتیجه‌ی تست مثبت باشد، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کند. با این حال، مواردی وجود دارند که در آنها بیش از یک نوع باکتری در محیط کشت حضور دارد. در چنین مواردی، تکرار تست کشت ادرار ممکن است ضروری باشد یا زمان بیشتری برای اعلام نتایج لازم شود.
  • بیشتر عفونت‌های دستگاه ادرار، توسط ای. کولی ایجاد می‌شوند. انواع دیگر باکتری‌هایی که می‌توانند باعث ایجاد عفونت دستگاه ادرار شوند، شامل استافیلوکوکو و گونه‌ی پروتئوس می‌باشند. گاهی اوقات، کاندیدا، ممکن است باعث ایجاد عفونت شود. بیماری‌های مقاربتی نیز می‌توانند عفونت دستگاه ادراری را ایجاد نمایند.

تفاوت میان آزمایش کشت ادرار و آنالیز ادرار


آزمایش ادرار (UA) به مواد شیمیایی ادرار نگاه کرده و می‌تواند حاکی از وجود مشکلی ادراری یا  UTI باشد، اما نمی‌تواند تعداد یا نوع باکتری‌های حاضر را کشف کند.آزمایش کشت ادرار و حساسیت می‌تواند بگوید که دقیقاً چه باکتری‌هایی وجود داشته و تعداد درگیر در عفونت چقدر است. زمانی که نوع باکتری مشخص شد، این موضوع می‌تواند به شناسایی بهترین رویکرد ممکن کمک کند، که می‌تواند آنتی‌بیوتیک، کنترل غذایی، مکمل‌های غذایی یا ترکیب این سه باشد.

آزمایش کشت ادرار چقدر طول می‌کشد؟


پس از اینکه نمونه‌های ادراری به آزمایشگاه رسیدند، فرایندهای خاصی بر روی آنها انجام می‌گیرد:

  • تلقیح نمونه به رسانه‌ی کاشت
  • فرایند تلقیح، که برای 24 ساعت در انتظار تولید مثل میکرو اورگانیسم می‌ماند.
  • شناسایی میکرو اورگانیسم، یافتن عامل عفونت برای نام‌گذاری بر روی آن
  • آزمایش/ آنتی بیوگرام حساسیت آنتی بیوتیک، اگر باکتری به عنوان عامل عفونت یافت شود، یافتن آنتی بیوتیک درست برای آن باکتری. یک روز دیگر برای این فرایند باید وقت صرف شود.

پس از انجام فرایند تلقیح، اگر هیچ باکتری یافت نشد به این معناست که نتیجه منفی بوده و نتیجه‌ی کشت ادرار کودک شما، شفاف می‌باشد.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آزمایش کشت مدفوع و بررسی وجود خون و انگل در آزمایش

کشت مدفوع

کشت مدفوع می‌تواند به پزشک شما در درک و درمان مشکلات دستگاه گوارش و یا جهاز هاضمه کمک کند. دلایل زیادی هستند که باعث بروز نشانه‌های ناراحت کننده گوارشی برای شما می‌‍‌شوند. در بعضی موارد، علت اصلی عفونت‌های باکتریایی هستند. پزشک شما می‌تواند برای بررسی باکتری های مضر آزمایش کشت مدفوع را برای شما تجویز کند.

چه تفاوتی بین کشت مدفوع و تجزیه تخم و انگل مدفوع هست؟


کشت مدفوع از تجزیه تخم و انگل مدفوع متفاوت است. برای کشت مدفوع مسئول آزمایشگاه، باکتری های موجود در مدفوع را کشت می‌کند . این کمک می‌کند تا پزشک بداند آیا وجود باکتری باعث بروز بیماری شده است یا خیر. آنها نمونه‌ای از مدفوع را بر روی صفحات مخصوصی قرار می دهند. این صفحات حاوی ژل است که به عنوان محیط رشد عمل می‌کند و به رشد باکتری ها کمک می‌کند. سپس مسئول آزمایشگاه سعی می‌کند این باکتری را با رنگ آمیزی ، تجزیه و تحلیل میکروسکوپی و آزمایش های دیگر شناسایی کند. به عنوان مثال، کارکنان آزمایشگاه به دنبال باکتری های زیر در مدفوع شما هستند:

  • گونه‌های کمپیلوباکتر
  • گونه‌های سالمونلا
  • گونه‌های شیگلا

اگر شما دارای عوامل خطرساز هستید، ممکن است آنها موارد زیر را نیز بررسی کنند:

  • گونه‌های ویبریو
  • اشرشیا کولی 0157: H7 (یک نوع ای کلای)
  • یرسینیا انتروکولیتیکا
  • پلزیوموناس
  • اروموناس

آنها همچنین می‌توانند آزمایش های دیگری، از جمله آزمایش هایی برای تست (کلوستریدیوم دیفیسیل) یا آزمایش تخم و انگل برای مشاهده انگل ها انجام دهند.

چرا کشت مدفوع انجام می‌شود؟


عفونت دستگاه گوارش شما نشانه‌های ناخوشایندی ایجاد کند. در بعضی موارد، آنها ممکن است حتی زندگی فرد را به خطر بیاندازند. عفونت های مختلف علائم مشابهی مانند:

  • تب
  • تهوع و استفراغ
  • درد شکم و گرفتگی
  • اسهال شدید که هر 30 دقیقه به دستشویی می‌رود
  • خون در مدفوع

آزمایش مدفوع شما برای تشخیص ارگانیسم‌های مضر می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا علت علائم گوراشی را شناسایی کند. گرچه کشت مدفوع برای یافتن باکتری‌های مضر است اما می‌توانیم بفهمیم که چه درمان‌هایی نیز ممکن است این باکتری‌ها را از بین ببرد.

کشت مدفوع چگونه انجام می‌شود؟


کشت مدفوع چگونه انجام می‌شود

برای انجام کشت مدفوع، پزشک نمونه‌ای از مدفوع را می‌گیرد. برای این کار یک ظرف نمونه‌گیری به شما می‌دهند. معمولا یک ظرف تمیز، خشک با دهانه گشاد و دارای درب پوش است. بعضی از آزمایشگاه‌ها حتی نوع خاصی کاغذ توالت برای نمونه گیری مورد استفاده قرار می‌دهند. همچنین ممکن است از شما بخواهند ظرف نمونه را خودتان تهیه کنید. شما می‌توانید نمونه مدفوع خود را در لگن یا یک ظرف بزرگ دیگری بگیرید. همچنین می‌توانید با قرار دادن پوشش پلاستیکی روی صندلی توالت خود قبل از دفع نمونه مدفوع را بگیرید. سپس می توانید نمونه را از بسته بندی پلاستیکی به ظرف مورد نظر انتقال بدهید. سعی کنید از مخلوط شدن ادرار یا کاغذ توالت معمولی در نمونه اجتناب کنید.

آنچه باید بدانیم

فرایند نمونه گیری مدفوع در نوزادانی که پوشک می‌شوند یا افراد مبتلا به اسهال ممکن است مشکل‌تر باشد. گاهی اوقات ممکن است پزشک پیشنهاد کند که با استفاده از گوش پاکن, از خود مقعد نمونه گرفته شود. همچنین ممکن است بگویند از کیسه پلاستیکی در پوشک کودک برای گرفتن نمونه استفاده کنید. البته شاید گرفتن نمونه مدفوع از کودک بدون وجود ادرار کمی دشوار باشد. برای راهنمایی بیشتر می‌توانید از دکتر خود بپرسید.نمونه شما باید در اسرع وقت برای کشت ارسال شود. در آزمایشگاه، متخصص نمونه‌ای از مدفوع را بر روی صفحات حاوی ژل که موجب رشد بهتر باکتری می‌شود قرار می دهند. آنها رشد باکتری‌ها را زیر میکروسکوپ مشاهده کرده و بررسی می‌کنند. ممکن است نمونه را با رنگ‌های خاصی رنگ کنند تا به آنها کمک کند انواع باکتری های در حال رشد را شناسایی کنند. آنها باکتری ها را در معرض دارو قرار می‌دهند,که به احتمال زیاد کشته می‌شوند. این کار به آنها کمک می‌کند تا بدانند چه درمان هایی ممکن است برای بیمار موثر باشد. آزمایشگاه نتایج کشت مدفوع شما را برای دکتر ارسال می‌کند.

مفهوم این نتایج چیست؟


مفهوم این نتایج چیست؟

پزشک به شما در درک بهتر از نتایج کشت مدفوع کمک می‌کند. آنها همچنین مراحل بعدی پیگیری مناسب را پیشنهاد می‌کنند، که ممکن است شامل درمان یا آزمایش بیشتر باشد. اگر باکتری های مضر در مدفوع شما یافت شوند، ممکن است پزشک آنتی بیوتیک یا درمان های دیگر را تجویز کند. اگر هیچ باکتری خطرناکی پیدا نشد، علائم شما ممکن است به علت سایر موارد باشد. پزشک شما تست یا آزمایشات بیشتری برای پیگیری این موضوع انجام خواهد دهد. به عنوان مثال، ممکن است به دنبال علائم سندرم روده تحریک پذیر، عفونت انگلی یا سایر مشکلات باشند.

چگونه نتایج آزمون مدفوع را بخوانید؟ چه عواملی بر نتیجه آزمایش تاثیر می‌گذارد؟

شرایط مختلف می‌تواند روی روده شما تأثیر بگذارد و انواع مختلف ناهنجاری‌ها را در مدفوع ایجاد کند. متخصصان می‌توانند بیماری های مختلف را با تجزیه و تحلیل تغییر رنگ مدفوع، قوام، تعادل pH و وجود چربی، قند، خون، گلبول های سفید خون، صفرا و مخاط در مدفوع تشخیص دهند. آنزیم‌های خاصی در مدفوع نیز می‌توانند به درک چگونگی عملکرد پانکراس شما کمک کنند.

رنگ مدفوع شما

 وجود صفرا در مدفوع شما باعث می‌شود که رنگ مدفوع شما به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد دربیاید. اگر غذا به سرعت عبور کند، صفرا به درستی هضم نمی‌شود و مدفوع شما به رنگ زرد کم رنگ می‌شود که کمی متفاوت از رنگ معمول آن است. رنگ استاندارد مدفوع باید به رنگ قهوه ای روشن تا تیره باشد. مدفوع زرد و سبز به شما نشان می‌دهد که وضعیت داخل بدن نرمال نیست. گاهی اوقات ممکن است وجود مدفوع سبز به دلیل مصرف زیاد سبزیجات یا مواد غذایی سبز رنگ باشد. مدفوع سیاه نشانه استفاده بیش از حد مکمل‌های آهن و حتی خونریزی روده بزرگ است. مدفوع بنفش ممکن است نشان دهنده بیماری پورفیری باشد.

تعادلpH

 تعادل خوب pH مدفوع شما بین 6.5 تا 7.5 است. کمتر از 5. 5 pH  مدفوع اسیدی را نشان می‌دهد بدین معنی که جذب کربوهیدرات ها یا چربی کم است؛ کمتر از 7.5 به این معنی است که مدفوع قلیایی دارید که ممکن است نشان دهنده سرطان کولون باشد.

چربی خون و آنزیم‌ها، خون در مدفوع

 اگر کسی کولیت, زخم معده، سرطان روده بزرگ، شقاق مقعد، هموروئید یا التهاب روده داشته باشد، این مواد در مدفوع او مشاهده می‌شود. عفونت باکتریایی می‌تواند باعث ایجاد گلبول های سفید در مدفوع شود. همچنین وجود سلول های خونی در مدفوع می‌تواند موجب نگرانی شود.

کشت مدفوع

 نتایج آزمایش کشت مدفوع می‌تواند منفی یا مثبت باشد. جواب منفی به معنی عدم وجود باکتری است، اما جواب مثبت بیانگر وجود باکتری در مدفوع است.

فراتر از کشت مدفوع: یک روده سالم


هنگامی که شما سالم هستید، انواع باکتری های “خوب” و سایرارگانیسم‌ها در داخل روده زندگی می‌کنند. این فلور طبیعی گاهی میکروبیوم هم نامیده می‌شود. این نوع باکتری به حفظ سلامتی شما کمک می‌کند. هنگامی که شما با ارگانیسم‌های بیماری‌زا آلوده می‌شوید، آنها باکتری‌های خوب را در روده از بین می‌برند و باعث بیماری شما می‌شوند.استفاده طیف وسیعی از آنتی بیوتیک‌ها شما را نسبت به ارگانیسم‌های بیماری‌زا آسیب‌پذیر می‌کند. این آنتی بیوتیک‌ها باکتری‌های روده، از جمله فلور طبیعی یا باکتری های خوب، را از بین می‌برند. در بعضی موارد، ممکن است فلور طبیعی شما پس از یک دوره آنتی بیوتیک دوباره ایجاد نشود. این باعث می‌شود راه برای عفونت‌های فرصت طلب باز شود.باکتری‌های مضر که مقاوم به آنتی بیوتیک هستند می‌توانند زنده بمانند و دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار دهند. به عنوان مثال، کلوستریدیوم دیفیسیل یکی از آن باکتری های مضر است. عفونت‌های ناشی از این باکتری خیلی سخت درمان می‌شوند. آنها می‌توانند باعث کولیت غشاء کاذب شوند. این بیماری آزار دهنده موجب التهاب روده بزرگ می‌شود و ممکن است زندگی انسان را به خطر بیاندزد.درمان جدید و جالب توجه برای کلوستریدیوم دیفیسیل، باکتری درمانی مدفوع است. که پیوند جایگزین مدفوع نیز نامیده می‌شود. در این روش یک نمونه مدفوع از یک فرد سالم به روده شما وارد می‌شود.  با روش مشابه، ممکن است باکتری خالص به همان شیوه کشت شود. باکتری‌های خوب از مدفوع اهداکننده یا یک کشت خالص می‌توانند روده بزرگ را دوباره تحت کنترل خود درآورند. این شیوه به شما کمک می‌کند تا از عفونت کلوستریدیوم دیفیسیل پایدار بهبود پیدا کنید.

آیا می‌توان نمونه گیری مدفوع را در هر زمان روز گرفت؟


اولین مدفوع صبحگاهی برای نمونه گیری آزمایش بهتر است.

آیا می‌توانید از تنباکو یا سیگار در طول نمونه گیری مدفوع استفاده کرد؟


در طول روزی که می‌خواهید نمونه مدفوع بگیرید از تنباکو و سیگار استفاده نکنید. جواب آزمایش مدفوع به پزشکان کمک می‌کند که مشکل را تشخیص دهند و شما را درمان کنند.

آزمایش خون مخفی در مدفوع چیست؟


آزمایش خون مخفی در مدفوع برای آزمایش افراد سالمی به کار می‌رود که مشکوک به سرطان احتمالی روده هستند. این آزمایش به بررسی مقدار کمی خون در مدفوع می‌پردازد. هر کسی که خون در مدفوع دارد برای بررسی اینکه آیا علت سرطان بوده و یا چیز دیگری باید آزمایشات بیشتری انجام دهد.

آیا این آزمایش خطر دارد؟


در هنگام نمونه گیری مدفوع مشکلی وجود ندارد. اما حتما باید هنگام نمونه گیری، دستکش به دست داشته باشید و دست ها را قبل و بعد از نمونه گیری بشویید. این به شما در جلوگیری از گسترش عفونت کمک خواهد کرد.

چه کاری می‌توان برای جلوگیری از عفونت باکتریایی انجام داد؟


بهترین راه این است که آب نوشیدنی یا غذایی که ممکن است آلوده باشد نخورید و مراقب اقدامات بهداشتی مانند شستن دست های خود باشید. غذاهایی که ممکن است آلوده شوند، مانند گوشت خام و تخم مرغ، باید کاملا پخته شوند. غذاهای پخته شده و غذاهای خام خوراکی نباید با سطوح آلوده تماس پیدا کنند. اگر شما به کشورهای در حال توسعه سفر می‌کنید بهتر است فقط از بطری آب معدنی، نوشابه های گازدار و غذاهای پخته شده داغ استفاده کنید. از خوردن میوه‌ و سبزیجات تازه اجتناب کنید و حتی الامکان خوردن میوه‌هایی را که خودتان باید پوست بکنید محدود کنید. به طور کلی غذا را از فروشندگان مواد غذایی که ایمن نیستند خریداری نکنید. اگر فردی در خانواده شما عفونت دارد و باعث اسهال او نیز شده است، مراقب باشید تمام اعضای خانواده دست‌های خود را بشویند و بهتر است برای جلوگیری از اینکه بقیه افراد مبتلا نشوند آن فرد تا زمانی که عفونتش برطرف نشده است برای دیگران غذا و یا نوشیدنی درست نکند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”