آزمایش کشت مدفوع و بررسی وجود خون و انگل در آزمایش

کشت مدفوع

کشت مدفوع می‌تواند به پزشک شما در درک و درمان مشکلات دستگاه گوارش و یا جهاز هاضمه کمک کند. دلایل زیادی هستند که باعث بروز نشانه‌های ناراحت کننده گوارشی برای شما می‌‍‌شوند. در بعضی موارد، علت اصلی عفونت‌های باکتریایی هستند. پزشک شما می‌تواند برای بررسی باکتری های مضر آزمایش کشت مدفوع را برای شما تجویز کند.

چه تفاوتی بین کشت مدفوع و تجزیه تخم و انگل مدفوع هست؟


کشت مدفوع از تجزیه تخم و انگل مدفوع متفاوت است. برای کشت مدفوع مسئول آزمایشگاه، باکتری های موجود در مدفوع را کشت می‌کند . این کمک می‌کند تا پزشک بداند آیا وجود باکتری باعث بروز بیماری شده است یا خیر. آنها نمونه‌ای از مدفوع را بر روی صفحات مخصوصی قرار می دهند. این صفحات حاوی ژل است که به عنوان محیط رشد عمل می‌کند و به رشد باکتری ها کمک می‌کند. سپس مسئول آزمایشگاه سعی می‌کند این باکتری را با رنگ آمیزی ، تجزیه و تحلیل میکروسکوپی و آزمایش های دیگر شناسایی کند. به عنوان مثال، کارکنان آزمایشگاه به دنبال باکتری های زیر در مدفوع شما هستند:

  • گونه‌های کمپیلوباکتر
  • گونه‌های سالمونلا
  • گونه‌های شیگلا

اگر شما دارای عوامل خطرساز هستید، ممکن است آنها موارد زیر را نیز بررسی کنند:

  • گونه‌های ویبریو
  • اشرشیا کولی 0157: H7 (یک نوع ای کلای)
  • یرسینیا انتروکولیتیکا
  • پلزیوموناس
  • اروموناس

آنها همچنین می‌توانند آزمایش های دیگری، از جمله آزمایش هایی برای تست (کلوستریدیوم دیفیسیل) یا آزمایش تخم و انگل برای مشاهده انگل ها انجام دهند.

چرا کشت مدفوع انجام می‌شود؟


عفونت دستگاه گوارش شما نشانه‌های ناخوشایندی ایجاد کند. در بعضی موارد، آنها ممکن است حتی زندگی فرد را به خطر بیاندازند. عفونت های مختلف علائم مشابهی مانند:

  • تب
  • تهوع و استفراغ
  • درد شکم و گرفتگی
  • اسهال شدید که هر 30 دقیقه به دستشویی می‌رود
  • خون در مدفوع

آزمایش مدفوع شما برای تشخیص ارگانیسم‌های مضر می‌تواند به پزشک شما کمک کند تا علت علائم گوراشی را شناسایی کند. گرچه کشت مدفوع برای یافتن باکتری‌های مضر است اما می‌توانیم بفهمیم که چه درمان‌هایی نیز ممکن است این باکتری‌ها را از بین ببرد.

کشت مدفوع چگونه انجام می‌شود؟


کشت مدفوع چگونه انجام می‌شود

برای انجام کشت مدفوع، پزشک نمونه‌ای از مدفوع را می‌گیرد. برای این کار یک ظرف نمونه‌گیری به شما می‌دهند. معمولا یک ظرف تمیز، خشک با دهانه گشاد و دارای درب پوش است. بعضی از آزمایشگاه‌ها حتی نوع خاصی کاغذ توالت برای نمونه گیری مورد استفاده قرار می‌دهند. همچنین ممکن است از شما بخواهند ظرف نمونه را خودتان تهیه کنید. شما می‌توانید نمونه مدفوع خود را در لگن یا یک ظرف بزرگ دیگری بگیرید. همچنین می‌توانید با قرار دادن پوشش پلاستیکی روی صندلی توالت خود قبل از دفع نمونه مدفوع را بگیرید. سپس می توانید نمونه را از بسته بندی پلاستیکی به ظرف مورد نظر انتقال بدهید. سعی کنید از مخلوط شدن ادرار یا کاغذ توالت معمولی در نمونه اجتناب کنید.

آنچه باید بدانیم

فرایند نمونه گیری مدفوع در نوزادانی که پوشک می‌شوند یا افراد مبتلا به اسهال ممکن است مشکل‌تر باشد. گاهی اوقات ممکن است پزشک پیشنهاد کند که با استفاده از گوش پاکن, از خود مقعد نمونه گرفته شود. همچنین ممکن است بگویند از کیسه پلاستیکی در پوشک کودک برای گرفتن نمونه استفاده کنید. البته شاید گرفتن نمونه مدفوع از کودک بدون وجود ادرار کمی دشوار باشد. برای راهنمایی بیشتر می‌توانید از دکتر خود بپرسید.نمونه شما باید در اسرع وقت برای کشت ارسال شود. در آزمایشگاه، متخصص نمونه‌ای از مدفوع را بر روی صفحات حاوی ژل که موجب رشد بهتر باکتری می‌شود قرار می دهند. آنها رشد باکتری‌ها را زیر میکروسکوپ مشاهده کرده و بررسی می‌کنند. ممکن است نمونه را با رنگ‌های خاصی رنگ کنند تا به آنها کمک کند انواع باکتری های در حال رشد را شناسایی کنند. آنها باکتری ها را در معرض دارو قرار می‌دهند,که به احتمال زیاد کشته می‌شوند. این کار به آنها کمک می‌کند تا بدانند چه درمان هایی ممکن است برای بیمار موثر باشد. آزمایشگاه نتایج کشت مدفوع شما را برای دکتر ارسال می‌کند.

مفهوم این نتایج چیست؟


مفهوم این نتایج چیست؟

پزشک به شما در درک بهتر از نتایج کشت مدفوع کمک می‌کند. آنها همچنین مراحل بعدی پیگیری مناسب را پیشنهاد می‌کنند، که ممکن است شامل درمان یا آزمایش بیشتر باشد. اگر باکتری های مضر در مدفوع شما یافت شوند، ممکن است پزشک آنتی بیوتیک یا درمان های دیگر را تجویز کند. اگر هیچ باکتری خطرناکی پیدا نشد، علائم شما ممکن است به علت سایر موارد باشد. پزشک شما تست یا آزمایشات بیشتری برای پیگیری این موضوع انجام خواهد دهد. به عنوان مثال، ممکن است به دنبال علائم سندرم روده تحریک پذیر، عفونت انگلی یا سایر مشکلات باشند.

چگونه نتایج آزمون مدفوع را بخوانید؟ چه عواملی بر نتیجه آزمایش تاثیر می‌گذارد؟

شرایط مختلف می‌تواند روی روده شما تأثیر بگذارد و انواع مختلف ناهنجاری‌ها را در مدفوع ایجاد کند. متخصصان می‌توانند بیماری های مختلف را با تجزیه و تحلیل تغییر رنگ مدفوع، قوام، تعادل pH و وجود چربی، قند، خون، گلبول های سفید خون، صفرا و مخاط در مدفوع تشخیص دهند. آنزیم‌های خاصی در مدفوع نیز می‌توانند به درک چگونگی عملکرد پانکراس شما کمک کنند.

رنگ مدفوع شما

 وجود صفرا در مدفوع شما باعث می‌شود که رنگ مدفوع شما به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد دربیاید. اگر غذا به سرعت عبور کند، صفرا به درستی هضم نمی‌شود و مدفوع شما به رنگ زرد کم رنگ می‌شود که کمی متفاوت از رنگ معمول آن است. رنگ استاندارد مدفوع باید به رنگ قهوه ای روشن تا تیره باشد. مدفوع زرد و سبز به شما نشان می‌دهد که وضعیت داخل بدن نرمال نیست. گاهی اوقات ممکن است وجود مدفوع سبز به دلیل مصرف زیاد سبزیجات یا مواد غذایی سبز رنگ باشد. مدفوع سیاه نشانه استفاده بیش از حد مکمل‌های آهن و حتی خونریزی روده بزرگ است. مدفوع بنفش ممکن است نشان دهنده بیماری پورفیری باشد.

تعادلpH

 تعادل خوب pH مدفوع شما بین 6.5 تا 7.5 است. کمتر از 5. 5 pH  مدفوع اسیدی را نشان می‌دهد بدین معنی که جذب کربوهیدرات ها یا چربی کم است؛ کمتر از 7.5 به این معنی است که مدفوع قلیایی دارید که ممکن است نشان دهنده سرطان کولون باشد.

چربی خون و آنزیم‌ها، خون در مدفوع

 اگر کسی کولیت, زخم معده، سرطان روده بزرگ، شقاق مقعد، هموروئید یا التهاب روده داشته باشد، این مواد در مدفوع او مشاهده می‌شود. عفونت باکتریایی می‌تواند باعث ایجاد گلبول های سفید در مدفوع شود. همچنین وجود سلول های خونی در مدفوع می‌تواند موجب نگرانی شود.

کشت مدفوع

 نتایج آزمایش کشت مدفوع می‌تواند منفی یا مثبت باشد. جواب منفی به معنی عدم وجود باکتری است، اما جواب مثبت بیانگر وجود باکتری در مدفوع است.

فراتر از کشت مدفوع: یک روده سالم


هنگامی که شما سالم هستید، انواع باکتری های “خوب” و سایرارگانیسم‌ها در داخل روده زندگی می‌کنند. این فلور طبیعی گاهی میکروبیوم هم نامیده می‌شود. این نوع باکتری به حفظ سلامتی شما کمک می‌کند. هنگامی که شما با ارگانیسم‌های بیماری‌زا آلوده می‌شوید، آنها باکتری‌های خوب را در روده از بین می‌برند و باعث بیماری شما می‌شوند.استفاده طیف وسیعی از آنتی بیوتیک‌ها شما را نسبت به ارگانیسم‌های بیماری‌زا آسیب‌پذیر می‌کند. این آنتی بیوتیک‌ها باکتری‌های روده، از جمله فلور طبیعی یا باکتری های خوب، را از بین می‌برند. در بعضی موارد، ممکن است فلور طبیعی شما پس از یک دوره آنتی بیوتیک دوباره ایجاد نشود. این باعث می‌شود راه برای عفونت‌های فرصت طلب باز شود.باکتری‌های مضر که مقاوم به آنتی بیوتیک هستند می‌توانند زنده بمانند و دستگاه گوارش را تحت تاثیر قرار دهند. به عنوان مثال، کلوستریدیوم دیفیسیل یکی از آن باکتری های مضر است. عفونت‌های ناشی از این باکتری خیلی سخت درمان می‌شوند. آنها می‌توانند باعث کولیت غشاء کاذب شوند. این بیماری آزار دهنده موجب التهاب روده بزرگ می‌شود و ممکن است زندگی انسان را به خطر بیاندزد.درمان جدید و جالب توجه برای کلوستریدیوم دیفیسیل، باکتری درمانی مدفوع است. که پیوند جایگزین مدفوع نیز نامیده می‌شود. در این روش یک نمونه مدفوع از یک فرد سالم به روده شما وارد می‌شود.  با روش مشابه، ممکن است باکتری خالص به همان شیوه کشت شود. باکتری‌های خوب از مدفوع اهداکننده یا یک کشت خالص می‌توانند روده بزرگ را دوباره تحت کنترل خود درآورند. این شیوه به شما کمک می‌کند تا از عفونت کلوستریدیوم دیفیسیل پایدار بهبود پیدا کنید.

آیا می‌توان نمونه گیری مدفوع را در هر زمان روز گرفت؟


اولین مدفوع صبحگاهی برای نمونه گیری آزمایش بهتر است.

آیا می‌توانید از تنباکو یا سیگار در طول نمونه گیری مدفوع استفاده کرد؟


در طول روزی که می‌خواهید نمونه مدفوع بگیرید از تنباکو و سیگار استفاده نکنید. جواب آزمایش مدفوع به پزشکان کمک می‌کند که مشکل را تشخیص دهند و شما را درمان کنند.

آزمایش خون مخفی در مدفوع چیست؟


آزمایش خون مخفی در مدفوع برای آزمایش افراد سالمی به کار می‌رود که مشکوک به سرطان احتمالی روده هستند. این آزمایش به بررسی مقدار کمی خون در مدفوع می‌پردازد. هر کسی که خون در مدفوع دارد برای بررسی اینکه آیا علت سرطان بوده و یا چیز دیگری باید آزمایشات بیشتری انجام دهد.

آیا این آزمایش خطر دارد؟


در هنگام نمونه گیری مدفوع مشکلی وجود ندارد. اما حتما باید هنگام نمونه گیری، دستکش به دست داشته باشید و دست ها را قبل و بعد از نمونه گیری بشویید. این به شما در جلوگیری از گسترش عفونت کمک خواهد کرد.

چه کاری می‌توان برای جلوگیری از عفونت باکتریایی انجام داد؟


بهترین راه این است که آب نوشیدنی یا غذایی که ممکن است آلوده باشد نخورید و مراقب اقدامات بهداشتی مانند شستن دست های خود باشید. غذاهایی که ممکن است آلوده شوند، مانند گوشت خام و تخم مرغ، باید کاملا پخته شوند. غذاهای پخته شده و غذاهای خام خوراکی نباید با سطوح آلوده تماس پیدا کنند. اگر شما به کشورهای در حال توسعه سفر می‌کنید بهتر است فقط از بطری آب معدنی، نوشابه های گازدار و غذاهای پخته شده داغ استفاده کنید. از خوردن میوه‌ و سبزیجات تازه اجتناب کنید و حتی الامکان خوردن میوه‌هایی را که خودتان باید پوست بکنید محدود کنید. به طور کلی غذا را از فروشندگان مواد غذایی که ایمن نیستند خریداری نکنید. اگر فردی در خانواده شما عفونت دارد و باعث اسهال او نیز شده است، مراقب باشید تمام اعضای خانواده دست‌های خود را بشویند و بهتر است برای جلوگیری از اینکه بقیه افراد مبتلا نشوند آن فرد تا زمانی که عفونتش برطرف نشده است برای دیگران غذا و یا نوشیدنی درست نکند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تشخیص انواع بیماری های عفونی ناشی از ویروس و باکتری با آزمایش خون

آزمایش بیماری های عفونی

بیماری‌های عفونی توسط میکروارگانیسم‌ها مثل باکتری‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و انگل‌ها ایجاد می‌شوند. پزشکان عفونت را بر اساس علائم بیمار، نتایج معاینه‌ی فیزیکی و عوامل خطر موجود تشخیص می‌دهند. ابتدا پزشک تشخیص می‌دهد که بیمار به نوعی عفونت مبتلا بوده و بیماری او از این نوع است. برای مثال فردی با تنگی نفس و سرفه ممکن است به ذات الریه (نوعی عفونت ریه) مبتلا باشد. همچنین ممکن است این فرد به آسم یا نارسایی قلبی مبتلا باشد. در این فرد عکس برداری با اشعه‌ی ایکس از قفسه‌ی سینه می‌تواند به پزشک کمک کند تا ذات الریه را از دیگر عارضه‌های احتمالی تشخیص دهد.زمانی که پزشک تأیید می‌کند که فردی به یک عفونت مبتلاست معمولاً لازم است نوع میکروارگانیسم ایجاد کننده‌ی عفونت مشخص شود. بسیاری از میکروارگانیسم‌ها می‌توانند یک عفونت را ایجاد کنند. برای مثال ذات الریه ممکن است توسط ویروس‌ها، باکتری‌ها و یا در موارد نادر توسط قارچ‌ها ایجاد شود. روش درمانی مورد استفاده برای هر یک از میکروارگانیسم‌های مذکور متفاوت خواهد بود.

آزمایشات می‌توانند میکروارگانیسم ایجاد کننده‌ی بیماری را مشخص کنند


آزمایشات می‌توانند میکروارگانیسم ایجاد کننده‌ی بیماری را مشخص کنند

بسیاری از انواع تست‌های آزمایشگاهی می‌توانند نوع میکروارگانیسم درگیر کننده‌ی بیمار را مشخص کنند. در این تست‌ها از یک نمونه‌ی خون، ادرار، خلط و یا دیگر مایعات یا بافت‌های بدن انسان استفاده می‌شود. این نمونه ممکن است:

  • رنگ آمیزی شده و در زیر میکروسکوپ بررسی شود.
  • کشت داده شود (در محلی قرار داده شود که به رشد میکروارگانیسم‌ها کمک می‌کند).
  • از نظر وجود آنتی بادی که توسط سیستم ایمنی بدن در پاسخ به وجود میکروارگانیسم‌ها ایجاد می‌شود بررسی گردد.
  • از نظر وجود آنتی ژن‌های میکروارگانیسم (مولکول‌هایی از میکروارگانیسم که منجر به برانگیخته شدن پاسخ ایمنی در بدن بیمار می‌شوند) بررسی شود.
  • از نظر وجود مواد ژنتیکی (مثل DNA یا RNA) میکروارگانیسم بررسی شود.

هیچ آزمایشی نمی‌تواند همه‌ی انواع میکروارگانیسم‌ها را شناسایی کند. همچنین تست‌هایی که یک میکروارگانیسم را به خوبی شناسایی می‌کنند ممکن است در شناسایی دیگری ناتوان باشند. پزشک باید بسته به تشخیص خود از این که احتمال وجود کدام میکروارگانیسم بیشتر است، تست مناسبی را تجویز کند.بعضاً ممکن است تست‌های مختلفی انجام شوند که معمولاً ترتیب خاصی دارند و هریک بسته به نتایج تست قبلی تجویز می‌شوند. هر آزمایش احتمالات متعدد را کاهش می‌دهد. در صورتی که تست‌های صحیح انجام نشوند ممکن است پزشک نتواند علت عفونت را پیدا کند.بعضی از نمونه‌هایی که برای آزمایشگاه فرستاده می‌شوند مثل خلط، مدفوع و نمونه از داخل بینی یا حلق، به طور عادی حاوی باکتری‌های متعددی هستند که باعث بیماری نشده‌اند. پزشک باید باکتری‌های غیر بیماری زا و باکتری‌هایی که منجر به بیماری شده‌اند را از یکدیگر تشخیص دهد. بعضی از نمونه‌ها از جاهایی گرفته می‌شوند که معمولاً میکروبی در آن وجود ندارد (نمونه‌های استریل) مثل ادرار، خون و مایع مغزی نخاعی (مایعی که مغز و نخاع را در بر گرفته است). پیدا کردن هرگونه باکتری در این نمونه‌ها امری غیرطبیعی است.زمانی که یک میکروارگانیسم شناسایی می‌شود پزشکان می‌توانند آزمایشاتی انجام دهند و مؤثرترین نوع دارو در برابر این میکروارگانیسم را شناسایی کنند (آزمایش حساسیت). بدین ترتیب می‌توان در اسرع وقت مؤثرترین روش درمانی را آغاز کرد.

رنگ آمیزی نمونه و بررسی آن با میکروسکوپ

رنگ آمیزی نمونه و بررسی آن با میکروسکوپ

پزشک بعضاً می‌تواند یک میکروارگانیسم را به سادگی و با نگاه کردن به آن در زیر میکروسکوپ شناسایی کند. اکثر نمونه‌ها با استفاده از رنگ آمیزی مورد بررسی قرار می‌گیرند. برای این کار از جوهرهای مخصوصی استفاده می‌شود که میکروارگانیسم‌ها را رنگی کرده و باعث می‌شوند به خوبی دیده شوند. بعضی از میکروارگانیسم‌ها اندازه، شکل و رنگ خاصی دارند که به پزشک در شناسایی آن‌ها کمک می‌کند.با این حال بسیاری از این میکروارگانیسم‌ها شبیه هم بوده و نمی‌توان با استفاده از میکروسکوپ آن‌ها را از یکدیگر تشخیص داد. همچنین باید تعداد میکروب‌ها کافی بوده و اندازه‌ی آن‌ها به حدی بزرگ باشد که با میکروسکوپ قابل دیدن باشند. برای مثال نمی‌توان یک ویروس را با استفاده از میکروسکوپ شناسایی کرد چراکه اندازه‌ی آن بسیار کوچک است.برای شناسایی باکتری‌ها، پزشکان معمولاً در ابتدا از رنگ آمیزی گرم (رنگ آمیزی بنفش) استفاده می‌کنند. بدین ترتیب باکتری‌ها به صورت زیر طبقه بندی می‌شوند:

  • گرم مثبت: این باکتری‌ها آبی رنگ می‌شوند چراکه رنگ آمیزی بنفش گرم را حفظ می‌کنند.
  • گرم منفی: این باکتری‌ها قرمز دیده می‌شوند چراکه رنگ آمیزی را از دست می‌دهند.

پزشکان می‌توانند بسته به گرم مثبت یا گرم منفی بودن باکتری‌ها تا حدی برای روش درمانی تصمیم گیری کنند. علاوه بر رنگ آمیزی گرم می‌توان از دیگر روش‌های رنگ آمیزی نیز بسته به نوع احتمالی میکروارگانیسم موجود استفاده کرد.

کشت میکروارگانیسم‌ها

کشت میکروارگانیسم‌ها

معمولاً یک نمونه حاوی تعداد کمی از باکتری‌ها برای مشاهده در زیر میکروسکوپ و یا تشخیص با استفاده از تست‌های مختلف است. درنتیجه پزشک معمولاً سعی می‌کند این باکتری‌ها را در آزمایشگاه کشت دهد تا جایی که تعداد آن‌ها برای انجام تشخیص به حد کافی برسد. نمونه از محلی از بدن بیمار گرفته می‌شود که احتمالاً میکروارگانیسم بیماری زا در آن وجود دارد. این نمونه‌ها ممکن است شامل موارد زیر باشند:

  • خون
  • خلط
  • ادرار
  • مدفوع
  • بافت‌های بدن
  • مایع مغزی نخاعی (CSF)
  • مخاط بینی، حلق یا دستگاه تناسلی

نمونه در یک ظرف بشقاب مانند و یا یک لوله آزمایش حاوی مواد غذایی خاص قرار داده شده و بدین ترتیب رشد میکروارگانیسم‌ها در آن تحریک می‌شود. بسته به نوع میکروارگانیسم احتمالی، از مواد غذایی متفاوتی استفاده می‌شود. معمولاً پزشک موادی را به ظرف یا لوله‌ی آزمایش اضافه می‌کند که منجر به توقف رشد باکتری‌های غیر بیماری زا خواهد شد.بسیاری از میکروارگانیسم‌ها مثل باکتری‌هایی که عامل عفونت مجاری ادراری یا گلودرد هستند را می‌توان به راحتی کشت داد. برخی از باکتری‌ها مثل باکتری‌های ایجاد کننده‌ی سیفلیس به طور کلی قابل کشت نیستند. بعضی از باکتری‌های دیگر مثل باکتری عامل سل قابل کشت است ولی رشد آن هفته‌ها زمان می‌برد. برخی از ویروس‌ها را نیز می‌توان کشت داد ولی بسیاری از آن‌ها قابل کشت نیستند.

آزمایش حساسیت میکروارگانیسم نسبت به داروهای ضد میکروبی

آزمایش حساسیت میکروارگانیسم نسبت به داروهای ضد میکروبی

با وجود اینکه پزشکان معمولاً می‌دانند که چه داروی ضد میکروبی در مقابل میکروارگانیسم‌های مختلف مؤثر است، میکروارگانیسم‌ها به طور مداوم در حال پیشرفت بوده و نسبت به داروهایی که قبلاً در برابر آن‌ها مؤثر بوده است مقاومت پیدا می‌کنند. درنتیجه آزمایش حساسیت انجام می‌شود تا میزان تأثیر داروهای ضد میکروبی مختلف در برابر میکروارگانیسم درگیر کننده‌ی بیمار مشخص شود. این آزمایش به پزشک کمک می‌کند تا داروی مناسب برای عفونت خاص هر فرد را تجویز کند.کشت میکروب معمولاً برای آزمایش حساسیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. زمانی که یک میکروارگانیسم کشت داده شد پزشکان داروهای ضد میکروبی مختلفی را به آن اضافه می‌کنند تا ببینند کدام یک از این داروها می‌تواند به خوبی میکروب را از بین ببرد. پزشکان میزان حساسیت یک میکروب نسبت به دارو را نیز مشخص می‌کنند – بدین ترتیب مشخص می‌شود که برای از بین بردن میکروارگانیسم به داروی کم یا زیاد نیاز خواهیم داشت. در صورتی که برای از بین بردن یک میکروارگانیسم به میزان زیادی از یک داروی خاص نیاز داشتیم پزشک معمولاً از آن دارو برای درمان استفاده نخواهد کرد.بعضاً آزمایشات ژنتیک برای تشخیص ژن‌های میکروارگانیسم که باعث مقاومت نسبت به داروهای ضد میکروبی می‌گردد انجام می‌شوند. برای مثال می‌توان استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین (MRSA) را به آزمایش ژنتیک mecA تشخیص داد.از آن جایی که آزمایش حساسیت در آزمایشگاه انجام می‌شود نتیجه‌ی آن همیشه به طور کامل با چیزی که در بدن بیمار اتفاق می افتد یکسان نخواهد بود. عوامل مربوط به بیمار دریافت کننده‌ی دارو می‌توانند میزان تأثیر دارو را تغییر دهند. این عوامل عبارت‌اند از:

  • کارکرد دستگاه ایمنی بدن بیمار
  • سن بیمار
  • مبتلا بودن فرد به بیماری‌ها و اختلالات دیگر
  • چگونگی جذب و فرآوری داروها توسط بدن بیمار

آزمایش آنتی بادی برای میکروارگانیسم‌ها

آزمایش آنتی بادی معمولاً بر روی یک نمونه خون از شخص مبتلا به عفونت انجام می‌شود. این آزمایش را می‌توان بر روی نمونه‌ای از مایع مغزی نخاعی یا دیگر مایعات بدن نیز انجام داد. آنتی بادی‌ها موادی هستند که توسط دستگاه ایمنی بدن بیمار تولید می‌شوند و در مبارزه در مقابل عفونت به او کمک می‌کنند. این مواد توسط انواع خاصی از گلبول‌های سفید خون در زمان برخورد آن‌ها با سلول‌ها و مواد خارجی و بیگانه تولید می‌شوند. تولید این آنتی بادی‌ها معمولاً چند روز زمان می‌برد.

چرا آزمایش آنتی بادی؟

چرا آزمایش آنتی بادی

آنتی بادی اهداف بیگانه‌ی خاصی (آنتی ژن) که تولید آنتی بادی را تحریک کرده‌اند را شناسایی کرده و به آن‌ها حمله می‌کند. درنتیجه هر آنتی بادی خاص بوده و برای حمله به نوع و گونه‌ی خاصی از میکروارگانیسم‌ها ساخته شده است. در صورتی که آنتی بادی‌های مخصوص یک میکروارگانیسم در بدن شخصی شناسایی شوند، یعنی آن میکروارگانیسم خاص در بدن او وجود داشته و پاسخ دستگاه ایمنی او را نیز برانگیخته است. با این حال به این دلیل که بسیاری از آنتی بادی‌ها پس از رفع عفونت همچنان در خون باقی می‌مانند، پیدا کردن یک آنتی بادی در خون الزاماً به معنی وجود عفونت در بدن فرد نخواهد بود. آنتی بادی‌ها ممکن است از عفونت‌های قبلی نیز در بدن باقی مانده باشند.

  • پیدا کردن آنتی بادی‌های یک میکروارگانیسم در خون فرد الزاماً به معنی وجود عفونت در بدن وی نیست چراکه ممکن است این آنتی بادی‌ها از عفونت‌های قبلی به جای مانده باشند.
  • پزشک ممکن است وجود چندین آنتی بادی را آزمایش کند که این آزمایشات به احتمال وجود عفونت‌های مختلف بستگی خواهند داشت. بعضاً پزشک تنها می‌خواهد بداند که یک آنتی بادی در خون فرد موجود است یا خیر. ولی معمولاً میزان آنتی بادی موجود نیز سنجیده خواهد شد. میزان آنتی بادی در نمونه به این روش مشخص می‌شود که نمونه در هر بار به میزان نصف رقیق می‌شود تا زمانی که دیگر آزمایش نتواند وجود آنتی بادی را در نمونه تشخیص دهد. هرچقدر نمونه بیشتر رقیق شده باشد تا جواب آزمایش منفی شود، میزان بیشتری از آنتی بادی درون نمونه موجود بوده است.
  • از آن جایی که دستگاه ایمنی بدن برای تولید میزان کافی آنتی بادی که بتوان آن را با انجام تست‌های آزمایشگاهی تشخیص داد به چند روز تا چند هفته زمان نیاز دارد، تشخیص یک عفونت ممکن است روندی زمان بر باشد. آزمایشات آنتی بادی که بلافاصله پس از بیمار شدن فرد انجام شوند معمولاً جواب منفی خواهند داشت. درنتیجه پزشکان ممکن است یک نمونه را بلافاصله پس از بیمار شدن از فرد گرفته و نمونه‌ی دیگری را چندین هفته بعد از افزایش آنتی بادی‌ها در بدن بگیرند. در صورتی که سطح آنتی بادی در نمونه‌ی اول پایین بوده و چند هفته پس از آن سطح آنتی بادی در نمونه‌ی دوم افزایش یافته باشد، این افزایش نشان دهنده‌ی عفونت فعال و کنونی (به جای عفونت‌های قبلی) می‌باشد.

آزمایش آنتی ژن

آزمایش آنتی ژن

آنتی ژن‌ها موادی در بدن هستند که می‌توانند پاسخ ایمنی را در بدن تحریک کنند. میکروارگانیسم‌ها بر روی سطح و درون خود دارای آنتی ژن هستند. آزمایش آنتی ژن می‌تواند به طور مستقیم وجود میکروارگانیسم را مشخص کند تا پزشک بتواند به سرعت وجود عفونت را تشخیص دهد و نیازی به انتظار برای تولید آنتی بادی توسط بدن بیمار نداشته باشد. همچنین این آزمایش در افرادی که سیستم ایمنی بدن آن‌ها توان تولید آنتی بادی را ندارد قابل انجام است مثل افرادی که به تازگی عمل پیوند مغز استخوان انجام داده و یا به بیماری ایدز مبتلا هستند.برای انجام آزمایش آنتی ژن، پزشک یک نمونه از بیمار گرفته و آن را با آنتی بادی مخصوص میکروارگانیسم مشکوک مخلوط می‌کند. در صورتی که آنتی ژن‌های میکروارگانیسم مشکوک در نمونه‌ی بیمار وجود داشته باشند به آنتی بادی‌های تست می‌چسبند. برای تشخیص وجود ترکیب آنتی ژن – آنتی بادی روش‌های متفاوتی وجود دارند. ولی از هر روشی که استفاده شود، وجود آنتی ژن نشان دهنده‌ی وجود میکروارگانیسم در بدن فرد و احتمالاً وجود عفونت می‌باشد.

آزمایشاتی که مواد ژنتیکی درون میکروارگانیسم‌ها را تشخیص می‌دهند

آزمایشاتی که مواد ژنتیکی درون میکروارگانیسم‌ها را تشخیص می‌دهند

آزمایشاتی که مواد ژنتیکی را در میکروارگانیسم‌ها تشخیص می‌دهند آزمایش‌های نوکلئیک اسید نام دارند.در صورتی که کشت یک میکروارگانیسم دشوار بوده و یا نتوان آن را با روش‌های دیگر تشخیص داد پزشکان می‌توانند آزمایشاتی را برای تشخیص قسمت‌هایی از ماده‌ی ژنتیکی آن میکروارگانیسم انجام دهند. این ماده‌ی ژنتیکی شامل اسیدهای نوکلیئیک می‌باشد: دئوکسی ریبونوکلئیک اسید (DNA) و ریبونوکلئیک اسید (RNA).

  • واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR): واکنش زنجیره‌ای پلیمراز نمونه‌ای از این نوع آزمایش‌هاست. از تکنیک PCR برای ایجاد کپی‌هایی از ژن‌های میکروارگانیسم استفاده می‌شود. بدین ترتیب شناسایی میکروارگانیسم بسیار ساده‌تر خواهد شد.
  • هر آزمایش ژنتیکی مخصوص یک نوع میکروارگانیسم خاص خواهد بود. بدین معنی که آزمایش ژنتیک برای هپاتیت نوع C تنها می‌تواند همان ویروس را شناسایی کرده و برای شناسایی میکروب‌های دیگر کارایی ندارد. درنتیجه این آزمایشات زمانی انجام می‌شوند که پزشک به یک بیماری و میکروب خاص مشکوک باشد.
  • اکثر آزمایشات نوکلئیک اسید برای تشخیص وجود یک میکروارگانیسم طراحی شده‌اند (به آن‌ها آزمایشات کیفی گفته می‌شود). با این حال برخی از این آزمایشات می‌توانند مقدار مواد ژنتیکی موجود را نیز در برخی از میکروارگانیسم‌های خاص مثل ایدز و هپاتیت C مشخص کنند (به آن‌ها آزمایشات کمی گفته می‌شود). بدین ترتیب می‌توان شدت عفونت را تعیین کرد. می‌توان از آزمایشات کمی برای تحت نظر گرفتن روند پیشرفت درمان نیز استفاده کرد.
  • می‌توان از آزمایشات نوکلئیک اسید برای بررسی جهش‌های ژنی در میکروارگانیسم‌ها که آن‌ها را نسبت به یک دارو مقاوم می‌کند استفاده کرد. با این حال این تست‌ها کاملاً دقیق نیستند چراکه همه‌ی جهش‌های مقاومت زا شناخته شده نیستند. درنتیجه تست‌ها نمی‌توانند همه‌ی جهش‌های مقاومت زای موجود را بررسی کنند. همچنین این آزمایشات هزینه بر بوده، همیشه در دسترس نیستند و تنها برای یک سری از میکروارگانیسم‌ها قابل انجام هستند.

دیگر آزمایشاتی که برای تشخیص میکروارگانیسم مورد استفاده قرار می‌گیرند

آزمایشاتی که دیگر ویژگی‌های شاخص میکروارگانیسم‌ها را مشخص می‌کنند بعضاً با نام آزمایشات غیر نوکلئیک اسید شناخته می‌شوند. دلیل نامگذاری این آزمایشات، وابسته نبودن تست به مواد ژنتیکی است که شامل اسیدهای نوکلئیک (DNA و RNA) می‌باشد.برای مثال می‌توان برای تشخیص موارد زیر آزمایشاتی را انجام داد:

  • موادی که میکروارگانیسم در آن‌ها بهترین میزان رشد را داشته و یا می‌تواند در آن‌ها رشد کند.
  • آنزیم‌های تولید شده توسط میکروارگانیسم (که به میکروارگانیسم در عفونی کردن سلول و انتشار سریع‌تر در بافت‌ها کمک می‌کند)
  • دیگر مواد موجود در میکروارگانیسم (مثل پروتئین‌ها و اسیدهای چرب) که به تشخیص آن کمک می‌کنند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آزمایش هیستامین و تشخیص علت عدم تحمل هیستامین موجود در غذا و بدن

هيستامين يك نوروترنسميتر مهم و مولكول پيام رسان سيستم ايمني است. هيستامين در روند ترشح هيدروكلريك اسيد براي هضم ،  ترياژ ذخاير آب به مناطق كليدي بدن، و پاسخ التهابي، نقش افرين است. يكي از اثرات عمده هيستامين ، ايجاد تورم و گشادي در عروق خوني مي باشد. وقتي بدن احساس مي كند كه در تهديد است ، مقادير بيشتري  از هيستامين را ترشح مي كند. اين عمل باعث مي شود كه گلبول هاي سفيد خون سريع از طريق جريان خون عبور كنند و عامل تهديد كننده يا عفونت را پيدا كنند. هيستامين جزء مهمي از يك پاسخ ايمني سالم مي باشد.

چه موقع هيستامين مشكل ساز مي شود؟

هيستامين تنها زماني مشكل ساز مي شود كه شما دچار اختلالات متابوليكي باشيد كه باعث مي شود نتوانيد هيستامين را به خوبي متابوليزه كنيد. هنگامي كه هيستامين شكل مي گيرد، توسط آنزيم هاي بخصوصي شكسته مي شود . در سيستم عصبي مركزي توسط HMT يا  هيستامين N متيل ترنسفراز متابوليزه مي شود ، در حالي كه در لوله گوارشي توسط DAO   يا ديامين اكسيداز شكسته مي شود.

متخصصين مي گويند كه DAO  آنزيم اصلي است كه در متابوليسم هيستامين نقش دارد. اين آنزيم هيستامين را به ايميدازول استالدهيد كه هيچ واكنشي در بدن ايجاد نمي كند؛ تبديل مي كند. DAO مسئول اطمينان حاصل كردن از سطوح پايدار هيستامين كه براي تعادل تعدادي از واكنش هاي شيميايي كه در بدن اتفاق مي افتد لازم است،  مي باشد. در بعضي از افراد ميزان توليد DAO   به دلايل متفاوتي از جمله موارد زير تغيير مي كند:

رشد باكتري هاي روده كوچك ( SIBO)  :  بعضي از ميكروب هاي داخل روده به عنوان محصول متابوليسم خود، مقدار بسيار زيادي هيستامين توليد مي كنند .

كمبود B6 و مس : مس يكي از اجزاي اصلي آنزيم DAO است و B6  يك كوفاكتور مهم است كه براي فعال كردن DAO  براي متابوليزه كردن هيستامين لازم است.

سندرم نشت روده:  افزايش نفوذپذيري  روده باعث ايجاد استرس التهابي  زيادي در بدن مي شود كه مي تواند منجر به كاهش عملكرد DAO شود.

چند شكلي ژنتيكي در آنزيم DAO:

اين مشكل در 23andme و SNP’s ديده مي شود. يك DAO هوموزيگوت بيشتر فرد را مستعد به عدم تحمل هيستامين مي كند.

مصرف داروهاي مشخص

  • داروهاي ضد التهابي غير استروئيدي مثل ( ايبوپروفن و آسپيرين)
  • ضد افسردگي ها: cymbalta, Effexor, Prozac, Zoloft
  • تنظيم كننده هاي سيستم ايمني : Humira, Enbrel, Plaquenil

propanolol , metaprolol, cardizem, norvasc• داروهاي ضد آريتمي :

  • داروهاي آنتي هيستامين : Allerga, Zyrtec, Benadryl
  • مهار كننده هاي H2 ( هيستامين ) : Tagamet, pepcid, zantac

عنوان

چه كسي عدم تحمل هيستامين دارد ؟

توضيح عكس : خوردن غذاهايي كه حاوي مقدار زيادي هيستامين مي باشد، باعث وارد شدن مقدار زيادي هيستامين به بدن مي شود. اما مقداركم DAO به دنبال مصرف موادي كه اسن آنزيم را مهار ميكنند پاسخ گو نمي باشد.  بنابراين علائم مرتبط با افزايش هيستامين ظاهر مي شوند .

بنابر تحقيقات در دسترس، عدم تحمل هيستامين در حدود ٣ درصد از جمعيت ديده مي شود. در ٢٠ درصد اين موارد علائم اغلب زماني كه غذاهاي حاوي هيستامين در تركيب با مهاركننده هاي DAO  از جمله  بعضي از انواع نوشيدني ها مصرف مي شوند ظاهر مي شود. تقريباً  ٨٠ درصد افرادي كه عدم تحمل هيستامين دارند خانم مي باشند و اغلب آن ها بالاي ٤٠ سال سن دارند. سه تا از بيشترين عواملي كه با عدم تحمل هيستامين مرتبط اند شامل : سندرم نشت روده يا بيماري هاي مربوطه از جمله بيماري كرون ، روده تحريك پذير، سلياك، حساسيت به گلوتن، و غيره . عامل دوم، چند شكلي ژنتيكي آنزيم DAO مي باشد. مصرف داروها نيز يكي از عوامل قوي به شمار مي آيد.

مزاياي اين تست

  • در صورتي كه شما عدم تحمل به هيستامين داشته باشيد آن را آشكار مي سازد.
  • برنامه غذايي و مكلمل بر اساس نياز هاي شما ارائه مي دهد.
  • مشكلات مزمن سلامتي كه از آن رنج مي برديد را بهبود مي بخشد.

تشخيص عدم تحمل هيستامين ( HIT)

تشخيص هيستامين به در طي سال هاي اخير كاملاً تغيير كرده است. HIT يك رويداد جديد است و مطالعات جديدي درباره آن به انتشار رسيده است تا به عنوان يك روش استاندارد تشخيصي ثبت شود. چيزي كه ما مي دانيم اين است كه در حال حاضر پارامتر هاي آزمايشگاهي قابل اطميناني براي تشخيص عدم تحمل هيستامين در دسترس نمي باشد. به هر حال ، بايد از روش هاي تشخيصي عجولانه عدم تحمل هيستامين اجتناب كرد، زيرا كه ممكن است نتيجه ي آن عدم تشخيص بيماري ديگري باشد. تشخيص به تأخير مي افتد و ممكن است آسيب هاي ارگاني غير قابل بازگشت ايجاد شود.

قبل از اين كه پزشك خود را ببينيد، بسيار توصيه مي شود كه ليست غذاهاي مصرفي خود را تهيه كنيد. اين كار به پزشك در محدود كردن علائم و علت  آن ها كمك مي كند.

در همه ي موارد، لازم است تشخيص هاي افتراقي لحاظ شوند. به اين معني است كه، ساير بيماري ها ( التهاب، سوء جذب، تومور ها، ماستوسيتوز، و غيره ) به طور قطعي رد شوند. معمولاً نياز به انجام يك معاينه توسط متخصص آلرژي، متخصص پوست،  متخصص داخلي، متخصص گوارش و در صورت امكان ساير متخصصين ( براي مثال متخصص قلب) بسته به علامت اصلي  مي باشد.

قدم دوم : محدوديت رژيم غذايي

از آن جايي كه اين روند تشخيصي نياز به داشتن دانش كافي راجع به غذاهاي حاوي هيستامين دارد، اين راه بسيار دشوار است و بايد  توسط پزشك انجام شود.

ابتدا يك فاز خوب برنامه ريزي شده رژيم غذايي حاوي ميزان كم هيستامين شامل ليست بسيار دقيقي از غذاها و علائم، اعمال مي شود. اين فاز ٢ الي ٤ هفته طول مي كشد. در طي اين دوره،بايد از تمامي غذاهاي حاوي آمين هاي بيوژنيك به طور جدي خودداري شود ، الكل نبايد نوشيده شود، داروهاي مهار كننده DAO نبايد مصرف شوند ( با پزشك خود مشورت كنيد) ، و آنتي هيستامين نيز نبايد مصرف شود.

اگر علائم بهتر شدند، وجود HIT بسيار محتمل است.  پزشك شما بايد در اين موارد، آزمايش خون جهت بررسي B6 و مس درخواست كند. DAO  براي عملكرد مناسب به اين مواد نياز دارد. اگر مقادير بسيار كمي از اين مواد وجود داشته باشند، DAO  نمي تواند شكل بگيرد و يا به خوبي اثر كند .  جايگزين كردن آن ها مي تواند باعث بهتر شدن HIT   شود.

قدم سوم :  تست برانگيختگي

پس از فاز رژيم غذايي كم هيستامين، شما مي تواند تست برانگيختگي را انجام دهيد، كه بايد تحت مطالعات placebo controlled  ( اثر دارونما) و double – blinded  انجام شود. به شما نوشيدني هاي مختلفي  داده مي شود تا بنوشيد.، و واكنش هاي ايجاد شده ثبت مي شود. هرچند كه انجام اين روش تنها در كلينيك هاي تخصصي و بيمارستان ها و تحت نظر دستورالعمل ،امكان پذير است .پس از آن ، غذاهاي حاوي هيستامين ( با مشورت پزشك) ميخوريد و واكنش هاي ايجاد شده به غذا و علائم ثبت مي شوند. مهم : تنها يك غذا در هر سال آزمايش مي شود! براي مثال پنير، سوسيس ( گوشت خوك يا گاو) يا ترشي كلم. واكنش ها بايد در عرض ٤ ساعت ايجاد شوند. يك فرم شديد عدم تحمل هيستامين ( كه بسيار نادر است ) مي تواند منجر به شوك آنافيلاكسي در حين انجام آزمايش برانگيختگي ، شود؛ به همين دليل است كه بهتر است اين روش را بدون نظارت پزشك انجام ندهيد.

روش هايي كه ديگر توصيه نمي شوند.

احتياط : كيت هاي آزمايشگاه زيادي در دسترس مي باشد. بعضي با استفاده از خون و بقيه با نمونه ي ادرار يا مدفوع كار مي كنند. بعضي از پزشكان از آزمايش خون براي تعيين سطوح DAO استفاده مي كنند. هرچند كه اين روش ها همان طور كه پيش تر ذكر شد، توسط سازمان هاي تخصصي جزو روش هاي نامناسب به حساب مي آيند و منجر به تشخيص اشتباه مي شوند.

آزمايش خون براي عدم تحمل هيستامين

بيشترين راه محتمل براي تشخيص عدم تحمل هيستامين ، انجام دو آزمايش خون به فاصله ٢ تا ٤ هفته و استفاده از رژيم حاوي هيستامين كم در ميان آن دو ، بود. مقدار DAO اندازه گيري شد تا ببينيم كه آيا فرد عدم تحمل هيستامين دارد يا خير.

اما، متأسفانه ، اين روش جواب نداد. همچنين كسي تلاش كرد كه به جاي مقدار DAO فعاليت آن را به عنوان يك عامل تشخيصي، ثبت كند ؛ اما تنها موفقيت متوسطي حاصل شد. در مطالعات اخير ديده شده كه فعاليت آنزيم هاي موجود در مخاط روده، با مقدار و يا فعاليت درون خون مرتبط نيست. بنابراين آزمايش خون جواب نمي دهد.

پارامتر ها ي آزمايشگاهي ” ادرار” و ” مدفوع”

تجمع هيستامين و متيل هيستامين درون ادرار نيز مي تواند تشخيص داده شود. متيل هيستامين حاصل تجزيه HNMT مي باشد. اگر كمبود DAO  وجود داشته باشد، هيستامين درون سلول ها توسط HNMT تجزيه مي شود. بر اين اساس متيل هيستامين ( محصول تجزيه ) كه به درون ادرار ترشح مي شود؛ افزايش مي يابد بنابراين مي تواند توسط  آزمايشگاه در نمونه ادرار جمع شده طي ١٢ ساعت تشخيص داده شود.سپس رژيم غذايي با محدوديت برنج و سيب زميني به مدت چند روز رعايت مي شود، و آزمايش ادرار تكرار مي شود. پزشكان تصور مي كنند كه مي توانند HIT را از طريق تجزيه و تحليل سرعت تغييرات نتايج تشخيص دهند. اما اين گفته اشتباه است. در اين جا نيز ، تشخيص هاي افتراقي مهم مي باشند زيرا كه اين تست به تنهايي براي تشخيص عدم تحمل هيستامين مناسب نيست.

مقدار هيستامين همچنين در مدفوع نيز تشخيص داده مي شود. اگر چه كه اين روش ، تنها نشان مي دهد كه چه مقدار هيستامين در روده تجزيه نشده است و يا توسط باكتري هاي موجود در كولون توليد شده است. اين مقدار بسته به نوع غذاي دريافتي و ميزان هيستامين اضافي ، متغير مي باشد. همچنين به تركيب باكتري هاي موجود در روده نيز بستگي دارد. هيستامين توليد شده توسط بدن، در اين تست سنجيده نمي شود. بنابراين، اين روش براي زماني غير ايمن لحاظ شد و جزو روش هاي تشخيصي منسوخ شده به حساب مي آيد.

به عبارتي ديگر : اندازه گيري DAO   يا هيستامين درون ادرار يا مدفوع روش دقيقي نيست.

تست IgG  

اين تست ، واكنش ايمني ايمونوگلوبولين G موجود در بدن را مي سنجد. اين نوع از آزمايش ها، براي تشخيص بيماري هايي از جمله عدم تحمل لاكتوز، سوء جذب فروكتوز، يا عدم تحمل هيستامين مناسب نيستند.

ساير تست ها

تست هاي ديگري وجود دارد از جمله : بيورزونانس ، آناليز مو، آناليز بزاق، و غيره. هيچ كدام از اين روش ها قادر به تشخيص عدم تحمل هيستامين نمي باشند.

تست تشخیص چربی خون و تشخیص میزان کلسترول نرمال در جواب آزمایش

آزمایش چربی خون

کلسترول ماده‌ای (استروئیدی) است که برای حیات انسان‌ها ضروری است. این ماده غشای سلول‌ها را در تمام اندام و بافت‌های بدن شکل می‌دهد. از این ماده برای ساختن ‌هورمون‌ها استفاده می‌شود که برای تولید، رشد و بازسازی بدن ضروری است. این ماده اسیدهای صفراوی را نیز شکل می‌دهند که برای جذب مواد مغذی از خوراکی‌ها ضروری است. تست کلسترول، کل کلسترولی  که توسط در جریان خون توسط لیپوپروتئین‌ها جابجا می‌شود را اندازه گیری می‌کند.مقدار کمی از کلسترول در خون جریان دارد، در اجزای پیچیده‌ای به نام لیپوپروتئین. هر جزء حاوی ترکیبی از پروتئین، کلسترول، تری‌گلیسرید و مولکول‌های فسفولیپید و اجزائی است که بر طبق غلظت خود به چند دسته تقسیم می‌شوند، از جمله لیپوپروتئین‌های با غلظت بالا (HDL)، لیپوپروتئین‌های با غلظت کم (LDL) و لیپوپروتئین‌های با غلظت بسیار کم (VLDL). ذرات HDL-C گاهی اوقات با نام کلسترول “خوب” نیز خوانده می‌شود، کلسترول اضافی را برای دفع از بدن حمل می‌کنند و ذرات LDL-C، که به نام کلسترول “بد” نیز شناخته می‌شود، کلسترول را در بافت‌ها و اندام‌های بدن رسوب می‌کند.

چرا نظارت بر سطح کلسترول به این اندازه اهمیت دارد؟


نظارت و حفظ میزان متعادلی از کلسترول برای سالم ماندن از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است. بدن کلسترولی را که برای کار کردن مناسب بدن به آن نیاز دارد خودش تولید می‌کند، ولی منبع بخشی از کلسترول در رژیم غذایی شماست. اگر شخصی زمینه ارثی کلسترول بالا داشت باشد یا به اندازه زیاد از غذاهایی استفاده کند که سرشار از چربی‌های اشباع شده و چربی‌های ترانس اشباع نشده (چربی‌های ترانس) باشد، در این صورت سطح کلسترول در خون این شخص می‌تواند افزایش یافته و تأثیری منفی بر سلامت شخص بگذارد. کلسترول اضافی در خون می‌تواند در پلاک‌هایی در دیواره عروقی خونی انباشته شود. پلاک‌ها دریچه عروق را تنگ یا نهایتاً مسدود خواهند کرد که موجب سفت شدن سرخرگ‌ها خواهد شد، (تصلب شریان) و افزایش احتمال بیماری‌های گوناگون، از جمله بیماری قلبی و سکته را در پی خواهد داشت.

آیا تست کلسترول به تنهایی استفاده می‌شود؟


تست هم برای کسترول کل هم به تنهایی و به عنوان بخشی از نمودار چربی استفاده می‌شود تا به پیش‌بینی خطر ابتلای شخص به بیماری قلبی و در صورت وجود خطر مرزی یا بالا، به تصمیم‌گیری درباره درمان مورد نیاز کمک کند. بعنوان بخشی از نمودار چربی (که شامل تست‌های دیگری نیز برای اندازه‌گیری کلسترول لیپوپروتئین با غلظت بالا (HDL-C)، کلسترول لیپوپروتئین با غلظت کم (LDL-C) و تری گلیسیرید می‌باشد)، می‌توان از این تست، بعد از آغاز شدن درمان، برای اثربخش بودن این درمان استفاده کرد.از آنجایی که کلسترول بالای خون با سفت شدن سرخرگ‌ها (تصلب شریان)، بیماری قلبی و افزایش احتمال خطر مرگ ناشی از حمله قلبی، همراه است، تست کلسترول به  عنوان بخشی جدایی ناپذیر از مراقبت‌های پیشگیرانه در نظر گرفته می‌شود.نتایج تست کلسترول و سایر عناصر در نمودار چربی، به همراه سایر عوامل خطر شناخته شده برای بیماری‌ قلبی استفاده می‌شوند تا برای بیمار طرح درمان و پیگیری تهیه شود. گزینه‌های درمانی می‌تواند شامل تغییرات در شیوه زندگی همچون رژیم غذایی یا برنامه تمرینی یا مصرف داروهای پایین آورنده چربی همچون استاتین‌ها باشد.

آیا برای تست کلسترول نیاز به گرفتن نمونه خون است؟


در طی این فرآیند یک نمونه خون از رگ بازوی شما گرفته خواهد شد. به این منظور، یک شریان بند (یک نوار الاستیکی) بالاتر از آرنج روی بازوی شما بسته می‌شود. سپس یک سرنگ به داخل رگ بازویی نزدیک آرنج وارد می‌شود. وقتی که سرنگ بطور کامل وارد شد، مقدار کمی از خون کشیده شده و داخل یک شیشه نمونه یا سرنگ جمع‌آوری می‌شود. پس از جمع آوری خون، سرنگ از رگ بیرون کشیده شده و شریان بند نیز از دور بازوی شما باز می‌شود. یک تکه پنبه روی محل سوزن فشرده می‌شود تا مانع از هرگونه خونریزی شود. یک چسب زخم روی پنبه زده می‌شود تا از نشت خون در ناحیه نمونه گیری جلوگیری شود.

گرفتن نمونه خون چه مدت طول می‌کشد؟

گرفتن آزمایشات خون معمولاً چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد.

آیا آزمایش کلسترول درد دارد؟

گرفتن نمونه خون شاید کمی احساس ناراحتی برای شما داشته باشد. البته برخی از افراد برای گرفتن نمونه خون اضطراب دارند و این اضطراب می‌تواند درد ناشی از فرآیند را تشدید کند.

چنین آزمایشی چه وقت تجویز می‌شود؟


این نوع آزمایش برای موارد زیر استفاده می‌شود:

بزرگسالان

تست کلسترول معمولاً بعنوان یک آزمایش غربالگری حداقل هر چهار تا شش سال برای بزرگسالانی که در معرض خطر بیماری قلبی قرار ندارند، تجویز می‌شود. این آزمایش معمولاً بهمراه یک معاینه فیزیکی روتین انجام می‌شود.برای اشخاصی که یک یا چند مورد از فاکتورهای خطر را همچون بیماری قلبی دارند، کلسترول در مقاطع زمانی کوتاه‌تری (مثلاً چند بار در سال) انجام می‌شود. فاکتورهای خطر متداول عبارتند از:

  • استعمال دخانیات
  • داشتن اضافه وزن یا ابتلا به چاقی
  • داشتن یک رژیم غذایی ناسالم
  • از لحاظ جسمانی غیرفعال بودن (به اندازه کافی ورزش نکردن)
  • سن (مردان با 45 سال سن یا بالاتر یا زنان با 55 سال سن یا بالاتر)
  • ابتلا به فشار خون بالا (بیماری فشار خون) یا استفاده از داروهای فشار خون
  • سابقه خانوادگی از بیماری قلبی زودرس (بیماری قلبی در یکی از اقوام نزدیک – مردان نسبتاً کمتر از 55 سال یا زنان نسبتاً کمتر از 65 سال)
  • ابتلا به بیماری قلبی یا داشتن تجربه حمله قلبی
  • ابتلا به دیابت یا پیش دیابت

جوانی

غربالگری برای کلسترول بالا بعنوان بخشی از نمودار چربی برای کودکان و جوانان نیز توصیه می‌شود. این آزمایشات باید یک بار میان سنین 9 و 11 سال و یک بار نیز در سنین 17 و 21 سال انجام شوند. برای کودکان و نوجوانانی که بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی در بزرگسالی مبتلا هستند، غربالگری برای نمودار چربی زودتر و با تعداد دفعات بیشتر توصیه می‌شود. برخی از عوامل خطر در کودکان و نوجوانان مشابه عوامل خطر در بزرگسالان بوده و عبارتند از داشتن سابقه خانوادگی بیماری قلبی یا بیماری‌هایی همچون دیابت، فشار خون بالا یا سنگین وزنی. وقتی که شاخص توده بدنی (BMI) یک نوجوان بر حسب درصد هشتاد و پنجم یا بالاتر باشد، تست کلسترول توصیه می‌شود. برای نوجوانان چاق (آنهایی که برحسب درصد نود و پنجم یا بالاتر دارند)، ممکن است توصیه شود که هر دو سال تست‌های آزمایشگاهی را انجام دهند.کودکان که در معرض خطر بالا قرار دارند باید اولین تست کلسترول خود را بین سنین 2 و 8 سالگی بدهند، طبق نظر آکادمی متخصصین اطفال آمریکا. کودکان 2 ساله یا کوچکتر، شاید خیلی جوان‌تر از آن باشند که بتوان تستی روی آنها انجام داد. اگر نتایج اولیه نگران کننده نباشند، تست ناشتا را برای در هر سه الی پنج سال مجدداً انجام داد.

نظارت

بعنوان بخشی از نمودار چربی، تست کلسترول کل خون احتملاً در فواصل زمانی بخصوصی تجویز می‌شود تا میزان موفقیت تغییرات در شیوه زندگی برای پایین آوردن چربی، همچون تغییر در رژیم غذایی و ورزش، ارزیابی شده یا اثربخشی دارو درمانی همچون استاتین‌ها سنجیده شود. بزرگسالانی که از استاتین‌ها استفاده‌ می‌کنند، باید 4 الی 12 هفته بعد از شروع درمان نمودار چربی خون ناشتای خود را آزمایش کنند و سپس بعد از آن هر 3 الی 12 ماه آزمایش را تکرار کنند تا از اثربخشی دارو مطمئن شوند.

معنی نتیجه آزمایش چیست؟


معنی نتیجه آزمایش چیست؟

به طور کلی، سطح سالم چربی به حفظ سلامت قلب و پایین آوردن خطر حمله قلبی یا سکته کمک می‌کند. متخصص مراقبت های بهداشتی، نتایج تست کلسترول و سایر اجزای نمودار چربی و همچنین سایر عوامل خطر را در نظر می‌گیرد تا بتواند خطر ابتلای بیمار را برای به بیماری قلبی، در صورت لزوم، ضرورت درمان و نوع درمان مناسب برای کاهش خطر فرد را تعیین کند.

برای بزرگسالان

برای بزرگسالان، در یک زمینه عادی، آزمایش برای غربالگری خطر به سه دسته تقسیم می‌شود:

  • مطلوب: کلسترول کمتر از 200mg/dL (5.18 mmol/L( مطلوب در نظر گرفته می‌شود و احتمال پایین ابتلا به بیماری قلبی را نشان می‌دهد.
  • مرزی: کلسترول میان 200 تا 239 mg/dL (5.18 to 6.18 mmol/L) متوسط یا مرزی در نظر گرفته می‌شود. اگر تست کلسترول توسط خودش انجام شود، متخصص مراقبت‌های بهداشتی شاید تصمیم به تجویز یک نمودار چربی بگیرد تا ببنید که میزان بالای کلسترول ناشی از بالا بودن میان کلسترول بد خون است (LDL-C) یا کلسترول خوب خون (HDL-C). بسته به نتایج نمودار چربی (و هر یک از فاکتورهای خطر دیگر) پزشک می‌تواند در مورد ضرورت درمان از جمله تغییراتی در شیوه زندگی، تصمیم بگیرد.
  • خطر بالا: کلسترول بیشتر از 240 mg/dL (6.22 mmol/L) نشان دهنده خطر بالا است. متخصصین مراقبت‌های بهداشتی احتمالا یک نمودار چربی تجویز کند (همچنین دیگر آزمایش‌ها) تا بتواند دلیل کلسترول بالا را تعیین کند. وقتی که دلیل بیماری مشخص شد، یک درمان مناسب تجویز می‌شود.

برای کودکان و نوجوانان

  • کلسترول کمتر از 170 mg/dL (4.40 mmol/L) قابل قبول است.
  • نتیجه میان 170-199 mg/dL (4.40-5.16 mmol/L) خطر مرزی است.
  • کلسترول بیشتر از 200 mg/dL (5/17 mmol/L) نشان دهنده خطر بالا است.

برای جوانان

  • کلسترول کمتر از 190 mg/dL (4/92 mmol/L) قابل قبول است.
  • نتیجه میان 190-224 mg/dL (4/92-5/80 mmol/L) خطر مرزی است.
  • کلسترول بیشتر از یا مساوی 225 mg/dL (5.82 mmol/L) بالاست.

در زمینه درمانی، از آزمایش استفاده می‌شود تا مشخص شود که آیا کاهش کلسترول ناشی از مصرف داروست یا خیر. ارزش هدف معمولاً بر اساس LDL-C و بر طبق ATP III می‌باشد.

آیا مسئله دیگری هست که باید دانست؟


کلسترول خون باید هنگامی ارزیابی شود که شخص بیمار نیست. کلسترول خون معمولاً در هنگام بیماری حاد، پایین است، برای مثال بلافاصله بعد از حمله قلبی یا در حین استرس (مثلاً بخاطر جراحی یا تصادف). حداقل شش هفته باید پس از هر نوع بیماری برای اندازه‌گیری کلسترول صبر کرد.میان متخصصین بحث‌هایی وجود دارد که آیا پایین بودن بیش از حد کلسترول مضر است یا خیر. کلسترول پایین (کمتر از 100 mg/dL (2.59 mmol/L)) معمولاً هنگامی مشاهده می‌شود که یک مشکلی همچون سوءتغذیه، بیماری کبد یا سرطان وجود داشته باشد. هرچند هیچ نشانه‌ای مبنی بر مشکل زا بودن کلسترول پایین وجود ندارد. کلسترول معمولاً در دوران بارداری بالاست. زنان باید حداقل شش هفته پس از زایمان برای اندازه‌گیری کلسترول صبر کنند. گفته شده برخی داروها نیز میزان کلسترول خون را افزایش می‌دهند از جمله استروئید آنابولیک، بتا بلاکرها، اپی نفرین، داروهای جلوگیری از بارداری خوراکی و ویتامین D.

علل کلسترول بالا چیست؟


کلسترول بالا می‌تواند ناشی از بیماری‌های ارثی یا ناشی از رژیم‌های غذایی‌ باشد که مملو از چربی‌های اشباع هستند. برای اکثر افراد، کلسترول بالا می‌تواند ناشی از ترکیبی از رژیم غذایی سرشار از چربی‌های ترانس و اشباع و زمینه ارثی باشد.

آیا باید پیش از آزمایش کلسترول ناشتا بود؟


بله، ناشتا بودن باعث تفسیر صحیح میزان چربی خون می‌شود. پزشکان توصیه می‌کنند که باعث 14 ساعت پیش از  گرفتن نمونه خون هیچ چیزی خورده و نوشیده نشود (بجز آب).

 آیا می‌توان پس از آزمایش کلسترول چیزی خورد؟


پس از انجام آزمایش خون می‌توان رژیم غذایی را از سر گرفت. پزشک متخصص در مورد از سر گیری مصرف هر نوع دارویی که پیش از آزمایش خون مصرف می‌کردید، دستورالعمل‌هایی را برای شما تجویز می‌کند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

آزمایش قند خون alc در افراد دیابتی و باردار (تفسیر و نتایج آزمایش)

آزمایش A1C

آزمایش” A1C” نوعی آزمایش خون است که متوسط گلوکز یا قند خون را در طی 3 ماه گذشته نشان می‌دهد. آزمایش A1C می‌تواند برای تشخیص دیابت نوع 2 و مرحله پیش دیابت مورداستفاده قرار گیرد. همچنین برای مدیریت دیابت، یک آزمایش کلیدی محسوب می‌شود. A1C درواقع نوعی آزمایش خون است که میانگین میزان قند خون شما را در طی 3 ماه گذشته تخمین می‌زند. نام‌های دیگر آزمایش A1C عبارت‌اند از: “هموگلوبین A1C”،” Hb A1C “،” هموگلوبین گلیکوزیله ” و ”  گلیکوهموگلوبین “. هموگلوبین بخشی از سلول‌های قرمز خون است که اکسیژن را به سلول‌ها می‌رساند. گلوكز در خون به هموگلوبین متصل می‌شود. آزمایش (A1C) بر اساس پیوند گلوكز به هموگلوبین طراحی شده است. اگر سطح گلوکز در خون بالا باشد، گلوکز بیشتری به هموگلوبین‌ها متصل می‌شود. آزمایش (A1C) میزان هموگلوبین‌های متصل شده به گلوکز را ارزیابی می‌کند، بنابراین میانگین گلوکز خون شما در طی 3 ماه گذشته را مشخص می‌سازد. نتیجه آزمایش (A1C) به‌صورت درصدی بیان می‌شود. بالا بودن درصد  گلیکوهموگلوبین بیانگر بالا بودن قند خون شما است. اگر (A1C) زیر 5.7 درصد باشد، قند خون شما طبیعی است.

آزمایش (A1C) به چه منظوری درخواست می‌شود؟


آزمایش (A1C) به چه منظوری درخواست می‌شود

این آزمایش می‌تواند به کادر درمانی کمک کند تا:

  • مرحله پیش دیابت در شما تشخیص داده شود و بر اساس آن توصیه‌های لازم جهت به تأخیر انداختن یا جلوگیری از دیابت نوع 2، صورت بپذیرد.
  • دیابت نوع 2 تشخیص داده شود.
  • بر بیماری فرد نظارت شود و تصمیمات درمانی لازم جهت جلوگیری از عوارض بیماری اتخاذ شود.

اگر شما در خود عوامل خطر بیماری پیش دیابت یا دیابت را مشاهده می‌کنید، با پزشک خود مشورت کنید تا آزمایش (A1C) درخواست شود. ممکن است از طریق تغییر سبک زندگی مانند کاهش وزن و فعالیت جسمی بیشتر، بتوانید بیماری دیابت را به تأخیر انداخته یا از مبتلا شدن به آن جلوگیری به عمل آورید.

چگونه آزمایش (A1C) به تشخیص مرحله پیش دیابت یا دیابت کمک می‌کند؟


چگونه آزمایش (A1C) به تشخیص مرحله پیش دیابت یا دیابت کمک می‌کند؟

پزشکان می‌توانند به کمک آزمایش (A1C) یا ترکیب آن با سایر آزمایش‌های مربوط به سنجش قند خون، دیابت نوع 2 و یا مرحله پیش دیابت را تشخیص دهند. برای انجام آزمایش (A1C) لازم نیست ناشتا باشید، به این معنی که می‌توانید در هرزمانی از روز آزمایش (A1C) را انجام دهید.اگر علامت یا نشانه‌ای  از دیابت نداشته باشید، اما آزمایش (A1C) بیانگر وجود دیابت یا پیش دیابت باشد، باید برای تائید نتیجه، آزمایش دوباره تکرار شود و یا از سایر آزمایش‌های تشخیصی دیابت کمک گرفته شود.

 تفسیر نتیجه آزمایش (A1C)


 هرگونه آزمایشی در خصوص تشخیص دیابت، برای تائید
نیازمند اندازه‌گیری مجدد است؛ مگر آنکه علائم بیمار
به‌صورت واضح بیانگر وجود دیابت باشد.


تشخیص

سطح (A1C)

طبیعی

زیر 5.7 درصد

پیش دیابت

بین 5.7 الی 6.4 درصد

دیابت

6.5 درصد و بالاتر

هنگام استفاده از آزمایش (A1C) برای تشخیص دیابت، نمونه خون گرفته‌شده از ورید بیمار در آزمایشگاه توسط روشی استاندارد به نام ” NGSP ” مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. ” NGSP” مخفف روش استاندارد بین‌المللی اندازه‌گیری گلیکوهموگلوبین است. “NGSP” باعث می‌شود روش اندازه‌گیری و نتیجه ذکرشده در برگه آزمایش مطابق استاندارهای بین‌المللی باشد و دقت لازم را برای مقایسه با شاخص‌های تائید شده پیش دیابت و دیابت فراهم کند. از نمونه خون‌های گرفته‌شده در مطب یا کلینیک، که تحت عنوان “آزمایش نقطه مراقبت بالینی” شناخته می‌شوند، نباید برای تشخیص دیابت استفاده شود.از آزمایش (A1C) نباید برای تشخیص “دیابت نوع 1″، “دیابت حاملگی” یا “دیابت وابسته به بیماری فیبروز سیستیک” استفاده شود. در برخی از شرایط خاص، ممکن است در بعضی افراد نتیجه آزمایش (A1C) به‌صورت کاذب مثبت گردد.مرحله پیش دیابت، عامل خطری برای دیابت نوع 2 محسوب می‌شود. در محدوده پیش دیابت یعنی بین 5.7 الی 6.4 درصد، هر چه میزان (A1C) بالاتر باشد، ریسک و میزان خطر ابتلا به دیابت افزایش می‌یابد.

آیا آزمایش (A1C) در دوران بارداری نیز مورداستفاده قرار می‌گیرد؟


ممکن است در اوایل دوران بارداری پزشکان از آزمایش (A1C) استفاده کنند تا مشخص شود آیا احتمال دیابت تشخیص داده نشده در قبل از بارداری وجود داشته است یا نه. ازآنجاکه آزمایش (A1C) بیانگر میانگین سطح گلوکز خون طی 3 ماه گذشته است، انجام این آزمایش می‌تواند منعکس‌کننده اطلاعات مفیدی قبل از بارداری باشد.برای بررسی دیابت حاملگی، معمولاً بین هفته 24 تا 28، از آزمایش دیابت بارداری یا آزمایش تحمل گلوکز خوراکی (OGTT)، استفاده می‌شود. اگر به دیابت بارداری مبتلا هستید، باید تا 12 هفته بعد از زایمان تحت آزمایش قرار بگیرید. اگر همچنان سطح گلوکوز شما بالا باشد، ممکن است به دیابت نوع 2 مبتلا شده باشید. اگر سطح قند خون شما طبیعی باشد، احتمال آنکه در آینده به دیابت نوع 2 مبتلا شوید وجود دارد، بنابراین باید هر 3 سال یک بار آزمایش بدهید.

آیا می‌توان از سایر آزمایش‌های قند خون برای تشخیص دیابت نوع 2 و پیش دیابت استفاده نمود؟


بله پزشکان برای تشخیص دیابت نوع 2 و مرحله پیش دیابت، از آزمایش قند خون ناشتا (FPG) و تست حمل گلوکز خوراکی (OGTT) نیز استفاده می‌کنند. برای انجام این آزمایشات، باید حداقل 8 ساعت قبل از خون‌گیری ناشتا باشید. اگر در حال حاضر به علائم دیابت مبتلا هستید، ممکن است پزشک از تست گلوکز رندوم پلاسما استفاده کند، که نیازی به ناشتا بودن ندارد. در برخی موارد، کادر درمانی از آزمایش (A1C) کمک می‌گیرند تا نتیجه سایر ازمایشات مربوط به قند خون تائید شود.

آیا آزمایش (A1C) می‌تواند نتیجه‌ای متفاوت از سایر آزمایشات قند خون داشته باشد؟


بله در برخی افراد، آزمایش گلوکز خون می‌تواند بیانگر وجود دیابت باشد درحالی‌که آزمایش (A1C) منفی است، برعکس این موضوع نیز صادق است، ممکن است آزمایش (A1C) بیانگر وجود دیابت باشد، اما در سایر ازمایشات مربوط به قند خون این موضوع نشان داده نشود. به دلیل وجود این تفاوت‌ها در نتایج آزمایش، پزشکان قبل از تشخیص قطعی، آزمایشات را تکرار می‌کنند.افرادی که نتایج آزمایشاتشان متفاوت است، احتمال دارد در مراحل اولیه بیماری قرار داشته باشند، وضعیتی که در آن میزان قند خون به‌قدر کافی بالا نرفته است تا در نتیجه آزمایش خود را منعکس کند. در این موارد، معمولاً پزشک بیمار را زیر نظر قرار می‌دهد و برای ماه‌های آینده مجدداً درخواست آزمایش می‌دهد.

چرا نتایج آزمایش خون متغیر است؟


چرا نتایج آزمایش خون متغیر است

نتایج آزمایش می‌تواند در هرروز و در هر تستی متفاوت باشد. این تفاوت می‌تواند در اثر عوامل زیر رخ دهد:

نوسان قند خون

نتیجه آزمایش شما ممکن است به علت تغییرات طبیعی در سطح قند خون متفاوت باشد. به‌عنوان‌مثال، هنگامی که شما غذا می‌خورید یا ورزش می‌کنید، سطح قند خون شما بالا و پایین می‌رود. بیماری‌ها و استرس نیز می‌تواند نتیجه آزمایش قند خون را تحت تأثیر قرار دهند. بااین‌حال آزمایش (A1C) نسبت به آزمایش قند ناشتا (FPG) یا تست تحمل گلوکوز خوراکی (OGTT) کمتر تحت تأثیر تغییرات کوتاه‌مدت قرار می‌گیرد.

احتمال دارد آزمایش (A1C در اثر ایجاد تغییرات در گلبول قرمز یا هموگلوبین، تحت تأثیر قرار بگیرد؟

شرایطی که ممکن است بر طول عمر گلبول‌های قرمز اثر بگذارد، می‌تواند سطح (A1C) را تغییر دهد، مانند: خونریزی، بیماری کم‌خونی داسی شکل، درمان با اریتروپویتین، دیالیز خون و دریافت یا اهدای خون.در افراد مبتلا به فقر آهن نیز ممکن است به‌صورت کاذب سطح (A1C) افزایش یابد. مانند افرادی که به کم‌خونی ناشی از فقر آهن مبتلا می‌باشند. نارسایی کلیه یا کبد نیز می‌تواند بر سطح آزمایش (A1C) اثرگذار باشد. اگر در خانواده شما فردی به کم‌خونی داسی شکل یا تالاسمی مبتلا می‌باشد، آزمایش (A1C) برای تشخیص و یا نظارت بر دیابت و یا مرحله پیش دیابت، غیرقابل اطمینان است. چنین افرادی ممکن است دارای نوعی هموگلوبین خاص باشند که تحت عنوان “هموگلوبین واریانت” شناخته می‌شود. در این افراد ممکن است آزمایش (A1C) با اختلال مواجه شود. افرادی که این نوع هموگلوبین را دارند، هیچ نشانه یا علامتی ندارند و ممکن است از نوع هموگلوبین خود نیز آگاه نباشند. اگر آزمایش (A1C) و سایر ازمایشات مربوط به قند خون در تناقض باشند، ممکن است پزشک به وجود تداخل (بالا یا پایین بودن کاذب) مشکوک گردد. البته در افرادی که به هموگلوبین واریانت مبتلا هستند، می‌توان از انواع دیگر آزمایش (A1C) استفاده کرد. اگر یک نوع خاصی از آزمایش (A1C) در فردی به‌صورت کاذب مثبت یا منفی گردد، می‌توان برای ارزیابی قند خون از سایر انواع آزمایش (A1C) استفاده نمود. ” NGSP ” برای پزشکان اطلاعاتی را گرداوری کرده است که به کمک آن مناسب‌ترین نوع آزمایش (A1C) برای هموگلوبین‌های خاص انتخاب شود.

ایجاد تغییرات جزئی به‌واسطه تغییر در دما، تجهیزات و یا نمونه خون

حتی زمانی که از یک نمونه خون در یک آزمایشگاه دو بار آزمایش گرفته شود، ممکن است شاهد تغییرات جزئی در نتیجه آزمایش باشیم؛ این تغییرات جزئی می‌تواند نتیجه تغییر دما، تجهیزات یا دست‌کاری نمونه خون باشد. البته اثر عوامل ذکرشده معمولاً در قند خون ناشتا و تست تحمل گلوکوز بیشتر است تا آزمایش (A1C). پزشک به شما کمک می‌کند تا نتیجه آزمایش خون خود را به‌خوبی درک و تفسیر کنید. پزشکان وجود این احتمالات را در نظر می‌گیرند و در صورت لزوم آزمایش ر ا تکرار می‌کنند. دیابت در طول زمان به‌صورت تدریجی پیشرفت می‌کند، بنابراین حتی باوجود اختلاف در نتایج آزمایش؛ پزشکان می‌توانند روند کلی تغییر سطح قند خون شما را تشخیص دهند.

دقت آزمایش (A1C) چقدر است؟


دقت آزمایش (A1C) چقدر است؟

در صورت تکرار آزمایش، ممکن است نتیجه آزمایش (A1C) مقداری جزئی بالا یا پایین‌تر از آزمایش قبلی باشد. به‌عنوان‌مثال اگر نتیجه آزمایش 6.8 درصد گزارش‌شده باشد، در تکرار آزمایش از همان نمونه خون ممکن است نتیجه در محدوده 6.4 تا 7.2 درصد گزارش شود. درگذشته، این محدوده بزرگ‌تر بود، اما استانداردهای جدید و دقیق‌تر و همچنین کنترل کیفیت وسایل ازمایشگاهی باعث شده دقت اندازه‌گیری آزمایش (A1C) افزایش یابد.

پس از تشخیص دیابت، آزمایش (A1C) چگونه کمک می‌کند؟


ممکن است پزشک برای تنظیم سطح قند خون، تغییر درمان و نظارت بر روند دیابت از آزمایش (A1C) استفاده کند. متخصصین توصیه می‌کنند افراد مبتلا به دیابت حداقل دو بار در سال آزمایش (A1C) را انجام دهند. اگر سطح قند خون بیمار مطابق با اهداف درمانی تنظیم نشده باشد، ممکن از است بیش از 2 بار در سال آزمایش (A1C) درخواست داده شود.

میزان مناسب (A1C) برای شما چقدر است؟


میزان مناسب (A1C)، بسته به سابقه دیابت و سلامت عمومی بیمار، در افراد مختلف متفاوت در نظر گرفته می‌شود. شما باید بر اساس شرایط خود در خصوص تعیین میزان مناسب (A1C) با پزشک مشورت کنید. مطالعات نشان داده است حفظ سطح (A1C) کمتر از 7 درصد می‌تواند در برخی از افراد مبتلا به دیابت، خطر عوارض بیماری دیابت را کاهش دهد.مدیریت گلوکز خون در اوایل بیماری دیابت می‌تواند چشم‌انداز بیماری دیابت در سال‌های آینده را بهبود بخشد. بااین‌حال، ممکن است بر اساس شرایط بیمار، سطح (A1C) برای فردی بی‌خطر در نظر گرفته شود، اما همان سطح برای فرد دیگر خطرناک باشد. به‌عنوان‌مثال، نگه‌داشتن (A1C) زیر 7 درصد ممکن است در برخی افراد منجر به هیپوگلیسمی یا افت قند خون شود. احتمال دارد در برخی افراد و یا در بعضی از شرایط، حساسیت پزشک نسبت به کنترل دقیق (A1C) کاهش یابد، مانند موارد زیر:

  • افرادی که امید به زندگی در آن‌ها پایین است.
  • افرادی که مدت طولانی به دیابت مبتلا هستند و دستیابی به قند خون موردنظر در آن‌ها دشوار است.
  • افرادی که دچار “هیپوگلیسمی شدید” یا “افت قند ناگاه”(عدم احساس افت قند خون) می‌شوند.
  • فردی که دچار عوارض پیشرفته دیابت شده باشد، مانند بیماری مزمن کلیه، مشکلات عصبی یا بیماری‌های قلبی- عروقی

تخمین میانگین قند خون به کمک آزمایش (A1C)


میانگین تخمینی گلوکز (eAG) بر اساس نتیجه آزمایش (A1C) محاسبه می‌شود. بعضی از آزمایشگاه‌ها، همراه نتیجه (A1C) میزان تخمینی متوسط قند خون (eAG) را نیز محاسبه می‌کنند. eAG کمک می‌کند تا نتیجه (A1C) را با سطح گلوکوز روزانه خود مقایسه کنید.” eAG ” درصد (A1C) را به همان واحد اندازه‌گیری معمول که در خانه توسط دستگاه گلوکومتر اندازه‌گیری می‌کنید، تبدیل می‌کند، یعنی: میلی‌گرم بر دسی لیتر (mg / dL).ممکن است میزان eAG با سطح گلوکزی که به‌صورت روزانه اندازه‌گیری می‌کنید، مطابقت نداشته باشد، زیرا (A1C) بیانگر میانگین قند خون شما در چند ماه گذشته است، بنابراین با اندازه‌گیری روزانه در منزل متفاوت خواهد بود.

آیا آزمایش (A1C) تغییرات کوتاه‌مدت قند خون را نیز نشان می‌دهد؟


آزمایش (A1C) تغییرات بلندمدت قند خون در ماه گذشته را نشان می‌دهد، بنابراین افزایش یا کاهش ناگهانی و کوتاه‌مدت قند خون در آن منعکس نخواهد شد. اثر سطح قند خون در 30 روز گذشته تأثیر بیشتری بر نتیجه آزمایش (A1C) دارد تا ماه‌های قبل از آن.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تشخیص عملکرد تیروئید با آزمایش خون و عکسبرداری های لازم

آزمایش تیروئید

غده تیروئید، تیروکسین(T4) و تری‌یدوتیرونین(T3) تولید می‌کند. اما این تولید بدون هورمون محرکه تیروئید (TSH) (که از بخش قدامی هیپوفیز آزاد می‌شود) امکان پذیر نیست و میزان ترشح آن هم توسط هورمون آزاد کننده TSH در هیپوتالاموس کنترل می‌شود. امروزه با استفاده از روش‌های رادیوایمونواسی می‌توان میزان دقیق هورمون‌های درون خون را اندازه‌گیری کرد. برای اینکه بدانیم جهت تشخیص بیماری‌‌های مختلف چه آزمایش‌هایی باید صورت گیرد، شناخت فیزیولوژی تیروئید اهمیت بالایی دارد. برای تشخیص انواع بیماری‌های تیروئید، هیچ آزمایشی به تنهایی نمی‌تواند 100 درصد دقیق باشد، بنابراین با ترکیبی از دو یا چند آزمایش می‌توان حتی جزئی‌ترین اختلالات موجود در عملکرد تیروئید را هم تشخیص داد.برای نمونه پایین بودن سطح T4 می‌تواند به معنای بیمار بودن غده تیروئید یا عدم عملکرد غده هیپوفیز باشد که باعث تحریک تیروئید برای تولید T4 می‌شود. اگر سطح T4 پایین باشد، غده هیپوفیز به صورت طبیعی TSH آزاد می‌کند؛ بنابراین بالا بودن میزان TSH می‌تواند تاییدی بر این مساله باشد که غده تیروئید (و نه غده هیپوفیز) عامل کم‌کاری تیروئید است.

پایین بودن سطحT4


اگر سطح T4 پایین باشد و میزان TSH هم بالا نرود، به احتمال زیاد غده هیپوفیز عامل کم‌کاری تیروئید است. البته این مساله به شدت درمان را تحت تاثیر قرار می‌دهد چون غده هیپوفیز دیگر غده‌های بدن (غدد فوق کلیوی، تخمدان‌ها و بیضه‌ها)را هم کنترل می‌کند و همچنین کنترل رشد در کودکان و عملکرد طبیعی کلیه‌ها را هم بر عهده دارد. اختلال در عملکرد غده هیپوفیز یعنی دیگر غدد هم ممکن است دچار اختلال شده باشند در نتیجه همگام با درمان تیروئید، ممکن است درمان‌های دیگری هم نیاز باشد. شایع‌ترین عامل اختلال در غده هیپوفیز، تومور هیپوفیز است که برای برداشتن آن ممکن است نیاز به جراحی باشد.

آزمایش‌های عملکرد تیروئید

آزمایش

اختصار

میزان طبیعی

تیروکسین سرم

T4

4.6-12 ug/dl

تیروکسین آزاد کسری

FT4F

0.03-0.005%

تیروکسین آزاد

FT4

0.7-1.9 ng/dl

ضریب اتصال هورمون تیروئید

THBR

0.9-1.1

شاخص تیروکسین آزاد

FT4I

4-11

تری‌یدوتیرونین سرم

T3

80-180 ng/dl

تری‌یدوتیرونین آزاد 1

FT3

230-619 pg/d

شاخص T3 آزاد

FT3I

80-180

اسکن تیروئید

RAIU

10-30%

تیروتروپین سرم

TSH

0.5-6 uU/ml

گلوبولین متصل‌شونده به تیروکسین

TBG

12-20 ug/dl T4 +1.8 ugm

آزمایش محرک TRH

TSH

9-30 uIU/ml at 20-30 min

تیروگلوبین سرم 1

Tg

0-30 ng/m

آنتی‌بادی میکروموسال تیروئید

TMAb

در روش‌های مختلف متفاوت است

آنتی‌بادی تیروگلوبین

TgAb

در روش‌های مختلف متفاوت است

آزمایش‌های تیروئید


آزمایش‌های تیروئید

موارد زیر آزمایش‌های رایج تیروئید هستند:

اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئید سرم: T4 با روش RIA

اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئید سرم

سنجش T4 با روش RIA(رادیوایمونواسی) پراستفاده‌ترین آزمایش تیروئید است. معمولا به آن T7 گفته می‌شود، یعنی رزین T3 (RT3u) جذب شده است جهت بهبود عملکرد داروهایی همچون قرص‌های پیشگیری از بارداری، هورمون‌های دیگر، دارو‌های تشنج، داروهای قلب، یا حتی آسپیرین که ممکن است آزمایش معمولی T4 را دچار تغییر کند. T4 میزان تیروکسین موجود در خون را نشان می‌دهد. اگر بیمار هیچ نوع داروی تیروئیدی مصرف نکند، این آزمایش معمولا سنجش خوبی برای عملکرد تیروئید خواهد بود.

اندازه‌گیری هورمون‌های تیروئید سرم: T3 با روش RIA

تیروکسین (T4) نشانگر 80 درصد هورمون تیروئید تولید شده توسط غده‌ی تیروئید در حالت طبیعی است و معمولا عملکرد کلی غده تیروئید را نشان می‌دهد. 20 درصد باقی‌مانده تری‌یدوتیرونین است که با T3 به وسیله روش‌های RIA نشان داده می‌شود. گاهی غده تیروئید بیمار شروع به تولید بسیار بالایی از T3 می‌کند اما هنوز مقادیری طبیعی از T4 در آن تولید می‌شوند. بنابراین اندازه‌گیری هر دو هورمون سنجش دقیق‌تری از عملکرد تیروئید را ارائه می‌دهد.

گلوبولین متصل‌شونده به تیروکسین

گلوبولین متصل‌شونده به تیروکسین

بیشتر هورمون‌های تیروئید درون خون به پروتئینی به نام گلوبولین متصل‌شونده به تیروکسین (TBG) متصل هستند. اگر در میزان این پروتئین کمبود یا افزایشی رخ دهد، میزان T3 و T4 دچار تغییر می‌شوند اما فعالیت هورمون تحت تاثیر قرار نمی‌گیرد. اگر یک بیمار عملکرد تیروئید طبیعی داشته باشد اما کمبود یا افزایشی غیرعادی در T3 یا T4 مشاهده شود، این مساله احتمال دارد به دلیل افزایش یا کاهش TBG بوده باشد. می‌توان سنجش مستقیم TBG را هم انجام داد که نرخ ناهنجاری را تشریح خواهد کرد. پایین یا بالا بودن سطح TBG در برخی از خانواده‌ها به عنوان مساله‌ای ارثی مشاهده شده است. مشکلی ایجاد نمی‌کند جز اینکه به اشتباه باعث کاهش یا افزایش سطح T4 می‌شود. وضعیت این افراد معمولا با کم‌کاری یا پرکاری تیروئید اشتباه گرفته می‌شود درحالی که هیچ مشکل تیروئیدی نداشته و نیازی به درمان ندارند.

اندازه‌گیری میزان تولید هورمون محرکه تیروئید (TSH) توسط هیپوفیز

میزان تولید TSH توسط هیپوفیز با روشی به نام IRMA (تست ایمونورادیمتریک) اندازه‌گیری می‌شود. در حالت طبیعی، سطح پایین TSH (کمتر از 5 واحد) کافی است برای اینکه عملکرد غده تیروئید در سطح مناسبی بماند. وقتی غده تیروئید دچار اختلال می‌شود همچون اوایل شروع کم‌کاری تیروئید، سطح TSH بالا می‌رود البته ممکن است T4 و T3 در همان میزان طبیعی‌شان باقی بمانند. این افزایش در TSH نشانگر واکنش غده هیپوفیز به کاهشی در میزان هورمون تیروئید است که معمولا اولین نشانه وجود اختلال در غده تیروئید می‌باشد. در حالت طبیعی وقتی غده تیروئید عملکرد صحیحی داشته باشد، TSH در میزان پایینی قرار دارد، به همین خاطر هنگام پایین بودن میزان ترشح هورمون‌های تیروئید، ناتوانی در افزایش TSH نشانه‌ای از اختلال در عملکرد هیپوفیز خواهد بود. آزمایش دقیق و جدید TSH در صورت بیش‌فعال بودن تیروئید، میزان بسیار پایینی از TSH را نشان خواهد داد (به عنوان واکنش طبیعی هیپوفیز جهت کاهش تحریک تیروئید). میزان سطح TSH به میزان هورمون تیروئید بستگی دارد؛ در نتیجه آزمایش TSH معمولا در ترکیب با آزمایش‌های دیگر تیروئید همچون T4 RIA و T3 RIA صورت می‌گیرد.

آزمایش TRH

در افراد معمولی میزان TSH ترشح شده از هیپوفیز را می‌توان با تزریقی شامل هورمون آزادکننده TSH افزایش داد(TRH…هورمونی آزاد شده توسط هیپوتالاموس است که به غده هیپوفیز فرمان تولید TSH می‌دهد). میزان پایه TSH، پنج واحد و یا کمتر از آن معمولا پس از تزریق TRH تا 10 الی 20 واحد افزایش می‌یابد. بیمارانی که هورمون تیروئید بسیار زیادی داشته باشند (تیروکسین یا تری‌یدوتیرونین) با تزریق TRH افزایشی در TSH را از خود نشان نمی‌دهند. این تست TRH در حال حاضر دقیق‌ترین آزمایش برای تشخیص مراحل اولیه پرکاری تیروئید است. بیمارانی که واکنش بسیار زیادی به TRH نشان دهند (TSH به بیشتر از 40 واحد برسد) ممکن است کم‌کاری تیروئید داشته باشند. این آزمایش در بیماران سرطانی که پیوند تیروئید انجام می‌دهند نیز استفاده می‌شود برای بررسی اینکه آیا روند درمان موثری داشته‌اند یا خیر. گاهی هم از این تست برای بررسی عملکرد غده هیپوفیز استفاده می‌شود.

اسکن جذب ید

یکی از دلایل تست عملکرد تیروئید برای اندازه‌گیری مقدار ید جذب شده توسط غده تیروئید است(جذب RAI). به یاد داشته باشید که سلول‌های تیروئید در حالت طبیعی از جریان خون (تامین شده از غذاهایی که مصرف می‌کنیم)، ید را جذب کرده و از آن برای تولید هورمون تیروئید استفاده می‌کنند. افرادی که کم‌کاری تیروئید دارند معمولا ید کمی جذب می‌کنند و افراد دارای پرکاری تیروئید هم ید بیش از اندازه‌ای جذب می‌کنند. تست با قرار دادن دوزی از ید رادیواکتیو روی شکم خالی صورت می‌گیرد. ید یا در غده تیروئید تجمع می‌یابد و یا چند ساعت بعد از طریق ادرار دفع خواهد شد. مقدار یدی که جذب غده تیروئید می‌شود را می‌توان با اسکن تیروئید اندازه‌گیری کرد. البته افرادی که تحت درمان غده تیروئید قرار دارند، ید چندانی جذب غده تیروئیدشان نمی‌شود چون غده تیروئید آن‌ها غیرفعال است و کار نمی‌کند. در دیگر موارد، غده تیروئید ید را متمرکز می‌کند اما قادر به تبدیل ید به هورمون تیروئید نخواهد بود؛ در نتیجه تفسیر آزمایش جذب ید معمولا در کنار دیگر آزمایش‌های خون انجام می‌شود.

اسکن تیروئید

اسکن تیروئید

برای گرفتن عکسی از چگونگی عملکرد تیروئید از یک رادیوسکوپ استفاده می‌شود تا غده تیروئید این ایزوتوپ را متمرکز کند. بنابراین معمولا این آزمایش هم‌زمان با آزمایش جذب ید صورت می‌گیرد. با اینکه دیگر ایزوتوپ‌ها همچون تکنسیم توسط غده تیروئید متمرکز می‌شوند، این ایزوتوپ‌ها سنجشی برای اندازه‌گیری میزان جذب ید نیستند. در واقع پزشکان می‌خواهند میزان جذب ید را بدست آورند چون تولیدات غده تیروئید بستگی به میزان جذب ید دارد. مشاهده شده است که گرهک(ندول)های تیروئیدی که ید را جذب می‌کنند به ندرت سرطانی باشند؛ البته اگر تست با تکنسیم انجام شده باشد این مساله صدق نمی‌کند. بنابراین اکنون تمامی تست‌ها با ید رادیواکتیو انجام می‌شوند.زنان باردار نباید اسکن تیروئید انجام دهند چون ید جذب شده می‌تواند مشکلاتی در روند رشد غده تیروئید جنین ایجاد کند.

کاربردهای اسکن تیروئید

اسکن تیروئید برای موارد زیر مورد استفاده قرار می‌گیرد:

  • تشخیص ندول و اینکه آیا “داغ” هستند یا “سرد”
  • اندازه‌گیری اندازه گواتر قبل از درمان
  • بازبینی وضعیت بیماران دارای سرطان تیروئید پس از جراحی
  • تشخیص موقعیت بافت تیروئید بیرون از گردن، برای نمونه در بیس زبان یا در قفسه سینه

اولتراسوند تیروئید

اولتراسوند تیروئید

در آزمایش اولتراسوند تیروئید برای تهیه تصاویری از غده تیروئید و تشخیص ندول‌ها از امواج صوتی با فرکانس بالا استفاده می‌شود. این آزمایش تشخیص می‌دهد که ندول جامد است یا کیستی پر از مایع، اما خوش‌خیم یا بدخیم بودن آن را نشان نمی‌دهد. اولتراسوند اندازه ندول را به دست می‌دهد و با آن می‌‌توان تشخیص داد که ندول در طول درمان در حال کوچک شدن است یا به مرور بزرگ‌تر می‎‌شود. اگر ندول حین آزمایش به خوبی قابل لمس نباشد، اولتراسوند با افزایش میزان دقتی که ارائه می‌دهد به نمونه‌داری از بافت تیروئید کمک می‌کند.

آنتی‌بادی‌های تیروئید

آنتی‌بادی‌های تیروئید

بدن به صورت طبیعی آنتی‌بادی‌هایی برضد مواد خارجی همچون باکتری‌ها تولید می‌کند اما برخی افراد آنتی‌بادی‌هایی بر ضد بافت تیروئید خودشان نیز دارند. تیروئیدیت هاشیموتو بیماری است که به وجود مقدار زیادی از این آنتی‌بادی‌های تیروئیدی در خون مرتبط است. اینکه آنتی بادی‌ها عامل این بیماری هستند یا بیماری باعث ایجاد آنتی‌بادی‌ها می‌شود مشخص نیست، به هر حال مشاهده مقادیر بالایی از آنتی‌بادی‌های تیروئیدی نشانه‌ای از این بیماری است. گاهی در انواع دیگر بیماری‌های تیروئیدی نیز مقادیر کمی از آنتی‌بادی‌های تیروئیدی مشاهده می‌شود. وقتی که تیروئیدیت هاشیموتو به صورت ندول تیروئید ظاهر می‌شود و به صورت گواتر نباشد، امکان دارد آنتی‌بادی‌های تیروئید حضور نداشته باشند.

نمونه‌برداری از بافت تیروئید

این آزمایش مطمئن‌ترین تست برای تشخیص ندول سرد سرطانی از ندول سرد خوش‌خیم است (ندول‌های داغ به ندرت سرطانی هستند). این‌ آزمایش اطلاعاتی را به دست می‌دهد که از هیچ یک از تست‌های تیروئید دیگر نمی‌توان به دست آورد. با این که کامل نیست اما اطلاعات دقیقی را در 75 درصد از نمونه‌برداری‌ها به دست می‌دهد.

آیا برای انجام این آزمایش‌ها لازم است که مصرف داروهای تیروئید را متوقف کرد؟

داروهای اتیروکس یا سینتروید (و بیشتر قرص‌های تیروئید) دقیقا مشابه با هورمون تیروئید بدن کار می‌کنند، بنابراین همچون دیگر داروها به سرعت از بدن پاک نمی‌شوند. بیشتر قرص‌های تیروئید نیمه‌عمری معادل 6.7 روز دارند به این معنا که می‌بایست 4 تا 5 هفته (5 نیمه عمر) قبل، مصرف آن متوقف شود قبل از اینکه انجام تست تیروئیدی امکان پذیر باشد. سیتومل استثنایی در نیمه عمر طولانی داروهای تیروئیدی می‌باشد؛ یک داروی تیروئیدی که نیمه عمر آن تنها 48 ساعت است. بنابراین می‌توان از یک ماه قبل داروهای تیروئیدی بیمار را با سیتومل جایگزین کرد تا زمان کافی برای پاک شدن داروهای معمولی‌اش از بدن فراهم شود. سپس مصرف سیتومل از ده روز (5 نیمه عمر) قبل متوقف می‌شود و پس از آن می‌توان آزمایش‌ها را شروع کرد. معمولا بیماران حتی کسانی که تیروئیدشان به طور کامل از کار افتاده است، ده روز را می‌توانند به راحتی بدون جایگزین داروی تیروئید تحمل کنند.

آیا برای انجام آزمایش باید ناشتا بود؟


تست‌های عملکرد تیروئید معمولا آماده‌سازی اندکی نیاز دارد. قبل از انجام آزمایش خون نیازی به ناشتا بودن نیست.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”

تست تشخیص تبخال تناسلی و اطراف دهان به علت وجود ویروس هرپس سیمپلکس

تشخیص تبخال تناسلی

عفونت‌های  نوع 1 و 2  ویروس هرپس سیمپلکس با علامت اختصاری HSV که به ویروس تبخال نیز معروف هستند معمولا براساس ظاهر زخم‌ها و همچنین با انجام تست‌های آزمایشگاهی قابل تشخیص هستند. لازم به ذکر است که این عفونت‌ها همیشه منجربه زخم‌های قابل رویت نمی‌شوند.

به‌طور کل، اگر علائمی نداشته باشید نیازی به انجام تست‌های تشخیصی ویروس تبخال نوع 1 ندارید اما اگر مشکوک به ابتلای ویروس هرپس سیمپلکس نوع 2 باشید که نوعی بیماری مقاربتی است و منجربه زخم‌های تناسلی می‌شود حتی اگر زخمی هم نداشته باشید ممکن است به تست تشخیصی نیاز داشته باشید. نوعی دیگر از بیماری‌های مقاربتی زگیل تناسلی است که “زائده‌های پوستی غیر سرطانی‌ای هستند که به علت یک عفونت ویروسی بر روی سطح پوست ایجاد می‌شوند. ویروس‌های عامل ایجاد زگیل ویروس پاپیلوم انسانی (HPV) نامیده می‌شوند.”( مقاله زگیل تناسلی دکتر محرابیان )

آزمایشگاه‌ها و تست‌ها

ازمایشگاه ها وتست ها

اگر علائم ویروس تبخال نوع 1 و 2 را داشته باشید پزشک می‌تواند عفونت هرپس را  با معاینه پوست یا نمونه برداری از زخم‌ها و تست آن در آزمایشگاه جهت اطمینان از وجود ویروس هرپس تشخیص دهد. اما اگر علائم مشخصی نداشته باشید ممکن است جهت تشخیص ابتلا به عفونت به آزمایش‌های دیگر نیاز باشد. از طریق تست‌های آزمایشگاهی که در این قسمت معرفی می‌کنیم می‌توان علت‌های بیماری ویروس هرپس سیمپلکس را تشخیص داد:

تست خودآزمایی درخانه

تست خودآزمایی در خانه

هر دو نوع ویروس تبخال موجب ضایعات پوستی قابل رویت می‌شوند. شاید اولین باری که با علائم عفونت در پوست خود مواجه  شدید تشخیص این‌که آیا ضایعه پوستی ناشی از ویروس تبخال است یا نوعی بیماری دیگر است برای شما کار دشواری باشد. اگر از قبل سابقه ابتلا به ویروس hsv1 یا hsv2

را داشتید درصورت مواجهه مجدد با چنین ضایعاتی می‌توانید آن‌ها را به راحتی تشخیص دهید. شیوع تبخال معمولا بدین صورت است که ممکن است 1 یا چند تاول به‌صورت خوشه‌ای در بدن ایجاد شوند. تاول‌ها ممکن است ترکیده و به زخم تبدیل شوند. زخم‌های سرد معمولا ناشی از ویروس تبخال نوع 1 و عفونت‌های تبخال تناسلی نیز معمولا ناشی از ویروس تبخال نوع 2 هستند. اما با این وجود هر یک از ویروس‌ها می‌توانند هر موقعیتی از بدن را آلوده و عفونی کنند.

چه موقع برای ویروس تبخال نوع 1 باید اقدام به معاینه کرد؟ 

اگر شما یا حتی فرزندتان در نواحی اطراف دهان، داخل دهان یا روی زبان احساس درد یا گزگز می‌کنید می‌توانید برای معاینه برجستگی یا تاول‌های اطراف ناحیه درد به پزشک مراجعه کنید. اما اگر علائمی ندارید نیازی نیست برای زخم‌های سرد معاینه شوید.

چه موقع برای ویروس تبخال نوع 2 باید اقدام به معاینه کرد؟ 

در صورت احساس درد در داخل یا اطراف ناحیه تناسلی، احساس درد در حین ادرار و یا برقراری رابطه جنسی باید برای معاینه نواحی درد به پزشک مراجعه کرد. عفونت‌های هرپس می‌توانند موجب سرخی، تورم، درد یا تاول در داخل یا اطراف نواحی درد شوند. عفونت‌های تبخال تناسلی اغلب بدون علائم هستند. برخی افراد هنگامی که شریک جنسی‌اشان درگیر این بیماری است و یا نتایج آزمایش آن‌ها مثبت می‌باشد متوجه می‌شوند که به ویروس تبخال آلوده شده‌اند. اگر فکر می‌کنید که ممکن است به عفونت ویروس تبخال مبتلا شده باشید باید برای معاینه زخم‌ها و ضایعات پوستی به پزشک مراجعه کنید.

آزمایش خون آنتی‌بادی‌های ویروس هرپس سیمپلکس 

این تست نوعی آزمایش خون است که حضور آنتی‌بادی‌ها در ویروس تبخال را بررسی می‌کند. ویروس هرپس سیمپلکس نوعی عفونت رایج است که موجب تبخال می‌شود. این نوع آزمایش درحقیقت برای بررسی عفونت ویروس هرپس سیمپلکس انجام نمی‌شود.

اما با این وجود از این طریق می‌توان تشخیص داد که آیا فرد آنتی‌بادی‌های  ویروس را دارد یا خیر. آنتی بادی‌ها پروتئین‌های ویژه هستند که بدن برای دفاع خود دربرابر موجودات مهاجم نظیر باکتری، ویروس و قارچ‌ها از آن استفاده می‌کند. این بدین معناست که بیشتر افرادی که به ویروس تبخال آلوده شدند دارای آنتی بادی‌های مربوطه هستند. از طریق این تست می‌توان آنتی‌بادی‌های هر دو نوع عفونت را تشخیص داد.

اگر بیمار مشکوک به عفونت hsv باشد پزشک ممکن است آزمایش خون آنتی بادی هرپس سیمپلکس را توصیه کند. نتایج آزمایش تعیین خواهد کرد که آیا فرد به ویروس تبخال آلوده شده یا خیر. اگر فردی
، آنتی بادی ضد ویروس هرپس را داشته باشد بنابراین نتیجه آزمایش او مثبت خواهد بود حتی اگر درحال حاضر علائم این بیماری را نداشته باشد.

چرا آزمایش خون آنتی بادی هرپس سیمپلکس انجام می‌شود؟ 

پزشک ممکن است جهت تعیین این‌که آیا فردی به ویروس تبخال نوع 1 یا 2 آلوده شده یا خیر تست خون آنتی بادی هرپس سیمپلکس را تجویز نماید. اگر بیمار علائمی داشته باشد، پزشک ممکن است به ابتلای او مشکوک باشد. این ویروس همیشه موجب بروز علائم نمی‌شود اما اگر علائمی وجود داشته باشد ممکن است به اشکال مختلف خود را نشان دهد. علائم ویروس تبخال نوع 1 شامل:

  • تاول‌های کوچک و پر از مایع در اطراف دهان
  • احساس گزگز یا سوزش اطراف دهان و بینی
  • تب
  • گلودرد
  • تورم غدد لنفاوی ناحیه گردن

علائم ویروس تبخال نوع 2:

  • تاول‌های کوچک یا زخم‌های سرباز در ناحیه تناسلی
  • احساس گزگز یا سوزش در ناحیه تناسلی
  • ترشح غیرطبیعی واژن
  • تب
  • دردهای عضلانی
  • سردرد
  • درد در حین ادرار

حتی عدم وجود علائم هم نمیتواند صحت و درستی آزمایش را تحت تاثیر قرار دهد. از آن‌جایی که این آزمایش برای بررسی آنتی بادی علیه ویروس تبخال انجام می‌شود حتی زمانی‌که عفونت موجب شیوع تبخال تناسلی نشده باشد این آزمایش قابل اجرا است. اگر تا به حال سابقه ابتلا به چنین بیماری را داشتید چه بیماری شیوع یافته باشد چه خیر تا آخر عمر آنتی بادی ویروس هرپس در خون شما وجود خواهد داشت.

آزمایش خون آنتی‌بادی‌های ویروس هرپس سیمپلکس چگونه انجام میشود؟ 

آزمایش خون تشخیص آنتی‌بادی‌های علیه ویروس هرپس با گرفتن مقداری از خون بیمار به عنوان نمونه صورت میگیرد. پزشک به روش فوق نمونه خون را تهیه می‌کند:

ابتدا ناحیه موردنظر را با ماده ضدعونی کننده تمیز و ضدعفونی می‌کند. سپس یک نوارکشی را به بالای بازوی بیمار محکم می‌بندد تا رگ‌های خونی بیرون بزند.

  • بعد از پیداشدن رگ، سوزن را به‌آرامی به داخل رگ تزریق می‌کند. در بسیاری از موارد، معمولا از رگ داخل آرنج برای گرفتن نمونه خون استفاده می‌شود. در نوزادان و بچه‌های کوچکتر، ممکن است برای سوراخ کردن پوست از ابزار تیز پزشکی موسوم به لانست استفاده شود.
  • خون، داخل لوله کوچک یا مخزن متصل به انتهای سوزن جمع‌آوری می‌شود.
  • بعد از کشیدن خون کافی، سوزن را از پوست بیرون کشیده و برای جلوگیری از خونریزی محل سوراخ سوزن را با پنبه یا چسب می‌پوشاند.
  • سپس خون را داخل نوار آزمایش یا لوله‌های کوچک معروف به پیپیت جمع‌آوری می‌کنند.
  • درصورت خونریزی ممکن است ناحیه تزریق سوزن پانسمان شود.
  • سپس نمونه خون به آزمایشگاه ارسال می‌شود تا وجود آنتی بادی علیه ویروس تبخال بررسی شود.

خطرات آزمایش خون آنتی‌بادی‌های ویروس هرپس سیمپلکس کدامند؟ 

این نوع آزمایش خون خطر خاصی را برای بیمار ندارد. ممکن است برخی از بیماران در اطراف ناحیه تزریق سوزن، دچار تورم، درد و کبودی شوند. در موارد نادر، ناحیه تزریق عفونی می‌شود.

نتایج آزمایش چگونه تفسیر می‌شوند؟ 

منفی بودن جواب تست بیانگر حالت طبیعی و نرمال است و بدین معنا است که شما هرگز به ویروس تبخال تناسلی آلوده نبودید. البته اگر ظرف چند ماه گذشته به این ویروس مبتلا شده باشید این احتمال وجود دارد که نتیجه آزمایش شما منفی شود. این مورد در نتایج آزمایش به منفی کاذب معروف است.

بدن معمولا 12 تا 16 هفته بعد از مواجهه با آنتی بادی‌های علیه ویروس به این بیماری مبتلا می‌شود بنابراین اگر ظرف این مدت اقدام به آزمایش کنید علی‌رغم مبتلا بودن امکان دارد که نتیجه آزمایش منفی کاذب باشد.

علاوه‌بر این باید بدانید که بدن می‌تواند علیه ویروس تبخال نوع 1 و 2 دو نوع آنتی بادی به نامهای IgMو IgG تولید کند.  IgM، آنتی بادی است که درابتدا ساخته می‌شود و معمولا نشان‌دهنده عفونت موجود یا حاد است اما با این وجود ممکن است همیشه صحت نداشته باشد.

IgG آنتی بادی است که بعد از IgM تولید می‌شود و معمولا تا آخر عمر در جریان خون باقی می‌ماند. وجود IgG به معنای عفونت نیست بلکه فقط بدین معناست که شما در یک برهه از زندگی درمعرض ویروس هرپس سیمپلکس بودید.

مثبت بودن نتیجه آزمایش ویروس تبخال نوع 1 و 2 دلالت بر این دارد که شما درگذشته به یکی از ویروس‌ها آلوده شدید. نتایج آزمایش این امکان را فراهم می‌کند  تا پزشک بتواند 2 نوع ویروس را از هم متمایز کند . این مورد همیشه از طریق معاینه چشمی زخم‌ها امکان‌پذیر نیست. با توجه به جواب آزمایش، پزشک و بیمار می‌توانند درمورد روش‌های درمان بیماری و راه‌های پیشگیری از گسترش عفونت ویروس هرپس با یکدیگر گفتگو کنند.

تست نمونه‌برداری 

نمونه‌بردای از پوست، پوسته و مایع زخم با کمک گوش پاک کرن بهترین روشی است که پزشک می‌تواند برای تشخیص ویروس تبخال تناسلی بکار ‌ببرد. نمونه جمع‌آوری شده با بکارگیری تست کشت ویروس یا تست تحریک اسید نوکلئیک (NAT) آزمایش می‌شود. کشت ویروسی نوعی آزمایش است که اجازه می‌دهد تا ویروس‌ در محیط آزمایشگاه رشد کند. تست تحریک اسید نوکلئیک مواد ژنتیکی ویروس موجود در نمونه را آزمایش می‌کند. تنها با وجود ویروس در زخم نتیجه این آزمایش‌ها مثبت خواهد ‌شد .

تشخیص تبخال تناسلی در نوزادان 

تشخیص ویروس تبخال در نوزادان کار دشواری است. معمولا نوزادان برای عفونت تبخال تناسلی غربالگری نمی‌شوند. علائمی نظیر وجود زخم در اطراف دهان و چشم می‌تواند نشانه مشکل و زنگ هشداری باشد برای مراقبین. این موضوع می‌تواند انجام تست تشخیصی را الزامی کند. تست تشخیصی می‌تواند با بکارگیری نمونه جمع آوری شده انجام شود. اما با این وجود عفونت‌های تبخال بسیار پیچیده در نوزادان نظیر آنسفالیت (عفونت مغز) مستلزم آزمایشهای ویژه ازجمله پونکسیون کمری یا نمونه‌گیری مایع مغزی نخاعی هستند.

تشخیصهای متفاوت 

شرایط دیگری هم وجود دارد که ممکن است با زخم‌های سرد یا تبخال تناسلی اشتباه گرفته شوند. معمولا این بیماریها از طریق معاینه پزشکی یا تستهای آزمایشگاهی قابل تشخیص هستند.

آفت دهان: این نوع زخمها معمولا قرمز رنگ و متورم هستند و قسمت میانی آن سفیدرنگ و دردناک است. این نوع زخمها که ناشی از تروما یا آسیب در دهان هستند ممکن است در دهان تشکیل شوند. حس دردناک اولیه افت دهان و زخمهای سرد مشابه یکدیگر است اما شکل زخم‌ها متفاوت است. وجود آفتهای دهانی موجب مثبت شدن نتیجه آزمایش ویروس هرپس سیمپلکس نمیشوند.

سیفیلیس: نوعی بیماری مقاربتی است که موجب شکل‌گیری زخمهای دردناک در ناحیه تناسلی می‌شود. ممکن است این بیماری نیز با تبخال تناسلی اشتباه گرفته شود. شاید پزشک بتواند با معاینه چشمی زخم، نوع آن را تشخیص دهد. درصورت ابتلا به بیماری سیفیلیس، مثبت بودن جواب آزمایش خون حاکی از آن است که بدن بیمار به باکتری ترپونما پالیدوم آلوده شده است. این باکتری موجب عفونت سیفیلیس میشود. این درحالی است که اگر جواب آزمایش ویروس تبخال مثبت باشد تبخال تناسلی می‌تواند علت زخمهای تناسلی باشد.

واکنش به دارو: داروها می‌توانند موجب آلرژی و حساسیت‌های دارویی شوند. این عارضه ممکن است به شکل جوش خود را نشان دهد. چنین ناهنجاری معمولا در ناحیه تناسلی خیلی شایع نیست. اما بروز جوش یا ضایعات پوستی ناشی از حساسیت به داروها در اطراف دهان و لبها غیرممکن  نیست.

سرطان/ مستعد سرطان: زخمهای داخل یا اطراف ناحیه تناسلی می‌توانند نشانه سرطان باشند. ظاهر زخمهای سرطانی یا مستعد سرطان به گونه‌ای است که فاقد تاول های کوچکی هستند که اغلب در تبخال تناسلی مشاهده می‌شود. اما اگر پزشک مجبور است که این نوع زخمها را از تبخال تناسلی متمایز کند ممکن است به سراغ روش بیوپسی سوزنی ( نمونه گیری از زخم) برود تا بتواند با بررسی دو شرایط فوق در زیر میکروسکوپ زخم‌ها را از هم تشخیص دهد.

پیشگیری از گسترش عفونت‌های هرپس سیمپلکس

باوجود اینکه درمانی برای بیماری تبخال تناسلی نیست اما برای پیشگیری از ابتلا به عفونت یا انتقال آن به فرد دیگر میتوان برخی از اقدامات لازم و ضروری  را انجام داد. اگر درمعرض شیوع بیماری تبخال تناسلی هستید برخی از مراحل پیشگیرانه که باید رعایت کنید عبارتند از:

  • ممانعت از تماس فیزیکی مستقیم با افراد دیگر
  • از اشتراک گذاری وسایلی نظیر فنجان، حوله، ظروف، لباس، لوازم ارایشی و بالم یا چرب لب که ممکن است موجب انتقال ویروس شود باید خودداری کرد.
  • برای کاهش تماس با زخم‌ها باید دستها را کاملا شست و سپس با گوش پاک کن دارو را استعمال نمود.

اگر فردی علائم آلودگی به ویروس هرپس سیمپلکس را نداشته باشد اما نتیجه آزمایش او مثبت باشد باید حتما در مقاربت جنسی از کاندوم استفاده کند. اما حتی هنگام استفاده از کاندوم نیز ممکن است ویورس از ناحیه دیگر پوست که پوشیده نشده به فرد مقابل منتقل شود. زنان باردار و آلوده به ویروسhsv، ممکن است برای پیشگیری از انتقال ویروس و آلوده شدن نوزاد بدنیا نیامده مجور باشند برخی داروها را مصرف کنند.

 

آزمایش آمنیوسنتز در سه ماه آخر بارداری:بررسی سلامت جنین برای تولد

آمنیوسنتز

آمنیوسنتز روشی است که در آن مایع آمنیوتیک برای آزمایش یا درمان از رحم برداشته می‌شود. مایع آمنیوتیک مایعی است که در طول بارداری در اطراف کودک قرار داشته و از او محافظت می‌کند. این مایع حاوی سلول‌های جنینی و مواد شیمیایی مختلف تولید شده توسط کودک است.با اینکه آمنیوسنتز می‌تواند اطلاعات ارزشمندی را در مورد سلامت کودک ارائه کند، اما باید از خطرات آمنیوسنتز مطلع بوده و برای نتایج آن آمادگی لازم را داشت.

کدامیک از مادران باردار باید تست آمنیوسنتز را انجام دهند؟

تمام زنان باردار می‌توانند آزمایش‌های بارداری مانند آمنیو را انجام دهند. در صورتی که کودک در خطر برخی شرایط مانند نقائص مادرزادی در مغز و ستون فقرات (به نام نقائص لوله عصبی)، مهره شکاف‌دار و آنانسفالی، شکاف لب و کام، بیماری‌های ژنتیکی و کروموزومی باشد، بهتر است آزمایش آمنیوسنتز را انجام داد.لطفا جهت کسب اطلاعات بیشتر و رزرو نوبت با شماره ما تماس حاصل فرمایید.

آمنیوسنتز چیست؟


آمنیوسنتز چیست

آمنیوسنتز یک تست بارداری است که به پزشک اجازه می‌دهد تا اطلاعاتی را در مورد سلامت کودک شما از طریق نمونه‌ای از مایع آمنیوتیک بدست بیاورد. این مایع کودک شما را درون رحم احاطه کرده است.شایع‌ترین دلیل برای انجام آمنیو تعیین این است که کودک دچار اختلالات ژنتیکی خاص یا یک ناهنجاری کروموزومی مانند سندرم داون است یا خیر.مانند نمونه برداری از پرزهای جفتی (CVS) که در سه ماهه‌ی اول انجام می‌شود، آمنیوسنتز یک کاریوتایپ –تصویری از کروموزوم‌های کودک- تولید می‌کند تا متخصص بتواند با اطمینان وجود هرگونه مشکل را بررسی کند. (در حدود 1درصد از موارد، مشکلی در نمونه وجود دارد و آزمایش نتیجه‌ای را نشان نمی‌دهد.)

آمنیوسنتز چه زمانی انجام می‌شود؟


آمنیوسنتز معمولاً زمانی که زن در هفته ۱۶ تا ۲۰ بارداری است انجام می‌شود. با اینکه باید برای تمام زنان امکان انجام آمنیو فراهم شود، اما زنانی که این آزمایش را انتخاب می‌کنند اغلب آنهایی هستند که در خطر مشکلات ژنتیکی و کروموزومی می‌باشند، زیرا این آزمایش تهاجمی بوده و خطر کمی برای سقط جنین دارد.

چرا باید آمنیوسنتز انجام شود؟


چرا باید آمنیوسنتز انجام شود

چند دلیل برای انجام آمنیوسنتز عبارتند از:

  • تشخیص یا بررسی وجود یک عفونت داخل رحمی
  • بررسی سلامتی کودک در صورتی که دچار حساسیت خون مانند حساسیت Rh باشید. این یک وضعیت پیچیده است که می‌تواند در شرایطی رخ دهد که نوع خون شما متفاوت از خون فرزندتان باشد (نکته: متخصصین زنان و زایمان برای این منظور بطور فزاینده‌ای از تست اولتراسوند داپلر به جای آمنیو استفاده می‌کنند.)
  • به منظور ارزیابی رشد ریه‌های کودک در هنگام در نظر گرفتن زایمان زودرس به دلایل پزشکی (مگر اینکه مشخص باشد که کودک باید صرف نظر از رشد کامل ریه‌ها فوراً متولد شود.)

آمنیوسنتز چه اختلالات و نقائصی را می‌تواند شناسایی کند؟


آمنیوسنتز چه اختلالات و نقائصی را می‌تواند شناسایی کند

آمنیوسنتز به منظور تشخیص موارد زیر استفاده می‌شود:

  • تقریباً تمام اختلالات کروموزومی از جمله سندرم داون، تریزومی ۱۳، تریزومی ۱۸ و اختلالات کروموزومی جنسی (مانند سندرم ترنر). این آزمایش می‌تواند این بیماری‌ها را تشخیص دهد اما نمی‌تواند شدت آنها را مشخص کند.
  • صدها اختلال ژنتیکی، مانند فیبروز سیستیک، بیماری سلول داسی شکل و بیماری تِی-سَکس. این آزمایش به منظور بررسی تمام آنها استفاده نمی‌شود اما در صورتی که کودک در خطر یک یا چند مورد از این اختلالات باشد، آمنیوسنتز معمولاً می‌تواند احتمال وجود این بیماری را تعیین کند.
  • نقائص لوله عصبی مانند مهره شکاف و آنانسفالی که با اندازه‌گیری میزان ماده‌ای به نام آلفا فتوپروتئین در مایع آمنیوتیک انجام می‌گیرد.

با این حال آمنیوسنتز نمی‌تواند سایر نقائص ساختاری مادرزادی مانند ناهنجاری‌های قلبی یا شکاف لب و کام را تشخیص دهد. بسیاری از نقائص ساختاری را می‌توان طی سونوگرافی در سه ماهه دوم که بطور معمول برای تمام زنانی که تحت آمنیوسنتز قرار می‌گیرند انجام می‌شود، تشخیص داد.

خطر سقط جنین ناشی از آمنیوسنتز چیست؟


خطر سقط جنین ناشی از آمنیوسنتز چیست

خطر سقط جنین در اثر آمنیوسنتز کم است. از آنجایی که درصدی از زنان در هر صورت در سه ماهه دوم دچار سقط جنین می‌شوند، هیچ راهی برای اطمینان از اینکه سقط جنین بعد از آمنیوسنتز واقعاً به خاطر این آزمایش بوده است یا خیر وجود ندارد.

آیا راهی برای کاهش خطر وجود دارد؟


از پزشک یا مشاور ژنتیکی خود برای معرفی پزشکی که دارای تجربه‌ی زیادی است یا مرکزی که بطور مکرر آزمایش آمنیوسنتز را انجام می‌دهد مشورت بگیرید. همچنین از پزشک یا مرکز پزشکی در مورد میزان خطر سقط جنین ناشی از این روش پرس‌جو کنید.همچنین باید مطمئن شوید که یک متخصص سونوگرافی تشخیصی مجرب در طول آزمایش هدایت سونوگرافی پیوسته را انجام می‌دهد. این امر باعث افزایش قابل ملاحظه‌ی احتمال به دست آوردن مایع کافی در تلاش اول می‌گردد و نیاز به تکرار این فرایند را از بین می‌برد. هنگامی که از هدایت سونوگرافی پیوسته استفاده می‌شود، آسیب به کودک در اثر سوزن آمنیوسنتز بسیار کاهش می‌یابد.

آیا می‌توان قبل از تصمیم گیری در مورد انجام آمنیوسنتز با یک مشاور ژنتیکی ملاقات کرد؟


بله، در واقع بسیاری از مراکز آزمایش از شما می‌خواهند که برای بررسی خطرات و مزایای روش‌های مختلف غربالگری بارداری و انجام آزمایش قبل از انجام یک روش تهاجمی مانند آمنیوسنتز یا نمونه گیری از پرزهای جفتی (CVS) با یک مشاور ژنتیکی مشورت کنید.پاسخ‌های شما به مشاور این امکان را می‌دهد تا حس شما از خطر داشتن یک کودک با مشکلات کروموزومی یا یک بیماری ژنتیکی خاص را مشخص کند. سپس می‌توانید تصمیم بگیرید که آیا قصد انجام آزمایش غربالگری، انجام CVS یا آمنیوسنتز را دارید و یا از انجام آزمایش صرف نظر می‌کنید.

چگونه می‌توان در مورد مناسب بودن این آزمایش تصمیم گرفت؟


توصیه می‌شود که به زنان با سنین مختلف در سه ماهه اول و دوم غربالگری و آزمایش‌های تشخیصی ارائه شود. متخصص یا مشاور ژنتیکی باید با شما مزایا و معایب روش‌های موجود را بررسی کند. اما در نهایت، انجام آزمایش یک تصمیم شخصی است.بسیاری از زنان غربالگری را انجام می‌دهند و سپس بر اساس نتایج اولیه در مورد آزمایش‌های تشخیصی تصمیم گیری می‌کنند. سایر زنان بلافاصله آزمایش تشخیصی را انتخاب می‌کنند. ممکن است این زنان از قبل بدانند که خطر مشکلات کروموزومی یا بیماری‌هایی که با غربالگری قابل تشخیص نیستند بالا است یا ممکن است احساس کنند که می‌خواهند تا حد ممکن با وجود خطر سقط جنین اطلاعاتی را در مورد وضعیت کودک خود داشته باشند. برخی از زنان ترجیح می‌دهند هیچ آزمایشی را انجام ندهند.اگر تصمیم بگیرید که ابتدا غربالگری را انجام دهید، می‌توانید پس از آن با کمک متخصص یا مشاور ژنتیکی دریابید که آیا نتایج حاکی از آن هستند که خطر بالا بوده و باید برای تعیین وجود مشکل تحت آزمایش CVS یا آمنیوسنتز قرار بگیرید یا خیر. شما باید نیاز خود در مورد دانستن وضعیت کودک خود را در برابر احتمال کم سقط جنین در اثر انجام آزمایش تشخیصی بسنجید.در برخی از زنانی که انجام آزمایش تهاجمی را انتخاب می‌کنند واضح است که از پیش تصمیم گرفته‌اند در صورت وجود یک مشکل جدی به بارداری خود پایان دهند. سایر افراد ممکن است حتی با وجود اینکه مطمئن نیستند بعد از شنیدن خبرهای ناخوشایند چه تصمیمی خواهند گرفت، اقدام به انجام آمنیوسنتز کنند.برخی از زنان ممکن است حتی با اینکه می‌دانند که هیچ گاه بارداری خود را قطع نمی‌کنند تصمیم به انجام آمنیوسنتز می‌گیرند. این زنان ممکن است احساس کنند که دانستن اینکه فرزند آنها نیازهای خاصی دارد می‌تواند برای آمادگی عاطفی در برابر چالش‌های پیش رو به آنها کمک کند. در برخی موارد نیز شاید بخواهند به یک بیمارستان مجهزتر مراجعه کنند.بیماری‌هایی وجود دارند که ممکن است زمانی که کودک همچنان در داخل رحم است قابل درمان باشند. بنابراین در صورت که شک زیادی در مورد ابتلای کودک به یکی از چنین مشکلات نادر وجود داشته باشد، می‌توان از روش آمنیوسنتز استفاده کرد.از طرف دیگر، برخی از زنان به شدت در برابر انجام روشی که خطر سقط جنین را افزایش می‌دهد مقاومت می‌کنند، بخصوص در صورتی که نتایج آن بر کنترل بارداری آنها تاثیری نداشته باشد. بنابراین این افراد تصمیم می‌گیرند که تحت یک آزمایش تهاجمی قرار نگیرند.هیچ تصمیم ارجحی وجود ندارد. والدین مختلف احساسات متفاوتی را در مورد اینکه چه خطراتی قابل قبول هستند، دارند و ممکن است در هنگام روبه‌رو شدن با شرایط مشابه تصمیمات متفاوتی بگیرند.

در صورتی که آزمایش تشخیصی را انتخاب کنید، بین آمنیوسنتز و CVS کدام یک را باید انتخاب کرد؟


هر دو آزمایش می‌توانند مشخص کنند که آیا کودک شما دچار مشکل کروموزومی یا برخی اختلالات ژنتیکی است یا خیر.نمونه گیری از پرزهای جفتی یا CVS در اوایل بارداری انجام می‌شود (معمولاً بین هفته ۱۰ و ۱۳) بنابراین زودتر می‌توانید از وضعیت کودک خود مطلع شوید. اگر همه چیز خوب باشد، زودتر آرامش پیدا خواهید کرد. یا در صورتی که یک مشکل جدی وجود داشته باشد و تصمیم به قطع بارداری خود بگیرید، این کار در سه ماهه اول انجام خواهد گرفت.از طرف دیگر، ممکن است ترجیح دهید تا منتظر نتایج غربالگری سه ماهه‌ی دوم بمانید و بعد از آن تصمیم به انجام یک آزمایش تهاجمی بگیرید. در این زمان، آمنیوسنتز تنها گزینه‌ی ممکن می‌باشد.ملاحظات دیگر ممکن است بر روی تصمیم شما تاثیر بگذارند. برای مثال در صورتی که خطر داشتن یک کودک مبتلا به یک نقص لوله عصبی بالا باشد، باید آمنیوسنتز را انجام دهید زیرا آزمایش CVS نمی‌تواند چنین نقائصی را تشخیص دهد. هرچند این مشکلات معمولاً با سونوگرافی در نیمه‌ی بارداری قابل تشخیص هستند.گمان می‌رود که خطر سقط جنین در CVS کمی بیشتر از آمنیوسنتز باشد، اما پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهند که این گفته صحیح نیست. برای پزشکان و مراکز پزشکی مجرب که به دفعات زیاد این روش‌ها را انجام می‌دهند، خطر سقط جنین برای هر دو روش کم و به یک مقدار است.قبل از تصمیم گیری بهتر است تمام این مسائل را با همسر و متخصص سلامت خود و احتمالاً یک مشاور ژنتیکی در میان بگذارید.

آمنیوسنتز چگونه انجام می‌شود؟


آمنیوسنتز چگونه انجام می‌شود

این روش معمولاً حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه به طول می‌انجامد. قبل از انجام آمنیوسنتز، یک سونوگرافی به منظور اندازه‌گیری کودک و کنترل آناتومی پایه‌ی وی انجام می‌شود. برخی مراکز پزشکی این کار را هنگامی که برای انجام آزمایش آمنیوسنتز مراجعه می‌کنید و برخی دیگر نیز از قبل انجام می‌دهند.برای انجام آمنیوسنتز، روی یک میز معاینه دراز می‌کشید و شکمتان با الکل یا یک محلول ید تمیز می‌شود تا خطر عفونت به حداقل برسد. سونوگرافی به منظور تعیین محل یک کیسه از مایع آمنیوتیک در فاصله‌ی ایمن از کودک و جفت جنین استفاده می‌شود. این قسمت می‌تواند تا ۲۰ دقیقه طول بکشد.سپس تحت هدایت سونوگرافی پیوسته، پزشک یک سوزان بلند، نازک و توخالی را از طریق دیواره شکم وارد کیسه‌ی مایع دور کودک می‌کند. پزشک مقدار کمی مایع آمنیوتیک را به میزان حدود سی میلی‌لیتر یا دو قاشق می‌کشد و سپس سوزن را خارج می‌کند.کشیدن مایع می‌تواند چند دقیقه طول بکشد اما معمولاً کمتر از ۳۰ ثانیه به طول می‌انجامد. کودک برای جایگزینی آنچه که برداشته شده است، مایع بیشتری تولید می‌کند.ممکن است کمی درد، سوزش یا فشار را در طول این فرایند حس کنید، یا ممکن است اصلاً احساس ناراحتی نداشته باشید. میزان ناراحتی یا درد در میان زنان و حتی در بارداری‌های مختلف یک زن متفاوت است. ممکن است بخواهید که ابتدا ناحیه‌ی مورد نظر تحت بی‌حسی موضعی قرار بگیرد، اما درد ناشی از تزریق بی‌حس کننده احتمالاً بدتر از خود آمنیوسنتز است، و بیشتر زنان ترجیح می‌دهند که فقط یک سوزن وارد بدنشان شود.سپس پزشک برای اطمینان خاطر از یک مانیتور برای گوش کردن به ضربان قلب کودک استفاده می‌کند.باید توجه داشت که در صورتی که گروه خونی منفی (Rh منفی) داشته باشد، بعد از آمنیوسنتز نیاز به تزریق ایمونوگلوبولین Rh خواهد بود مگر اینکه گروه خونی پدر کودک نیز منفی باشد. (ممکن است خون کودک در طول آزمایش با خون شما ترکیب شده و سازگار نباشد.)

بعد از این روش چه اتفاقی می‌افتد؟


در ادامه‌ی روز نباید به خود سخت بگیرید، بنابراین یک نفر باید شما را تا خانه برساند. تا حدود یک هفته از انجام رابطه جنسی و دو یا سه روز نیز از انجام فعالیت‌های سنگین و سفرهای هوایی خودداری کنید. (استفاده از هواپیما خطرناک نیست، اما بهتر است برای چند روز نزدیک به خانه بمانید تا در صورت وجود هرگونه علائم تحت معاینه قرار بگیرید.)ممکن است برای یک یا دو روز دل درد خفیفی داشته باشد. در صورت داشتن دل درد شدید یا لکه بینی واژن یا نشت مایع آمنیوتیک، بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید. این موارد می‌توانند نشانه‌ی سقط جنین قریب الوقوع باشند. همچنین در صورتی که دچار تب هستید نیز باید بلافاصله با پزشک تماس بگیرید زیرا می‌تواند نشانه‌ی عفونت باشد.

نتایج چه زمانی آماده می‌شوند؟


نتایج چه زمانی آماده می‌شوند

نتایج ظرف یک تا دو هفته آماده می‌شوند.در طول این مدت آزمایشگاه نمونه‌ی مایع را تحلیل می‌کند و میزان آلفا فتوپروتئین در مایع را اندازه می‌گیرد. آزمایشگاه همچنین مقداری از سلول‌های زنده‌ی کودک را از مایع می‌گیرد تا به مدت یک یا دو هفته تکثیر شوند سپس ناهنجاری‌های کروموزومی و شواهدی از نقائص مادرزادی ژنتیکی از طریق بررسی سلول‌ها کنترل می‌شوند. (می‌توان جنسیت کودک را نیز مشخص کرد.)در برخی موارد، ممکن است در حین انتظار برای تکثیر سلول‌ها نتایج اولیه را دریافت کرد. برای مثال تکنیکی به نام هیبریداسیون فلورسانس درجا (FISH) ممکن است به منظور کنترل مشکلات انتخابی مورد استفاده قرار بگیرد. این نتایج به سرعت و اغلب ظرف چند روز آماده می‌شوند.

در صورتی که کودک مشکلی داشته باشد چه باید کرد؟


برای شما یک مشاوره ژنتیکی ارائه می‌شود تا بتوانید اطلاعات بیشتری را دریافت کنید و گزینه‌های خود را مورد بررسی قرار دهید. برخی زنان بارداری خود را قطع می‌کنند، در حالی که برخی دیگر تصمیم به ادامه بارداری می‌گیرند.هر روشی که انتخاب کنید، نیاز به مشاوره یا حمایت بیشتر خواهید داشت. برخی زنان نیاز به حمایت گروهی داشته و برخی دیگر نیز نیاز به مشاوره‌ی فردی دارند و سایر زنان نیز هر دو را انتخاب می‌کنند. در صورت نیاز به کمک بیشتر با پزشک و مشاور ژنتیکی خود صحبت کنید تا بتوانند شما را به متخصصین مناسب ارجاع دهند.

“کپی فقط با ذکر منبع و لینک بلامانع است.”